……
หน้าประตูนายหน้า
ถนนคนเดินพลุกพล่านไปด้วยผู้คน
ทุกคนที่เดินผ่านจะรักษาระยะห่างจากฉัน และจ้องมองฉันด้วยสายตาสำรวจ เด็กหนุ่มสองคนในร้านก็ยื่นหัวออกมาดูเป็นระยะว่าฉันไปหรือยัง
“เย็นแล้วนะ อย่ารอเลย หัวหน้านายหน้าคงไม่กลับมาหรอก เอางี้ ฉันเลี้ยงข้าวนายดีไหม?”
หลี่เยี่ยนเห็นฉันนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูนายหน้าตั้งแต่เที่ยงจนถึงเย็น ทนดูไม่ไหว จึงเอ่ยปลอบด้วยความหวังดี
ฉันยังคงจ้องไปที่หน้าประตูนายหน้า พูดย้ำอย่างดื้อรั้นว่า “ไม่ได้ ผมต้องรอเขา บัตรประชาชนผมยังอยู่กับเขา”
“แต่นายถือมีดอยู่ เขาก็ไม่กล้ากลับมาหรอก”
หลี่เยี่ยนถอนหายใจให้ฉัน ตอนเที่ยง เธอเห็นฉันหยิบมีดจามใส่หัวหน้านายหน้ากะทันหันก็ตกใจมาก ผ่านไปนานทีเดียว เธอก็ยังไม่กล้าเข้ามาใกล้ฉัน
แต่พยายามพูดกับฉันโดยเว้นระยะห่าง
เห็นว่าฉันมีท่าทีค่อนข้างสุภาพกับเธอ
เธอถึงได้อยู่ต่อ
หลี่เยี่ยนก็ไม่ได้มีปัญหากับฉัน เธอเป็นคนแปลกหน้าคนแรกที่ใจดีกับฉันตั้งแต่มาถึงจินเจียง ฉันย่อมไม่ระบายอารมณ์กับเธอ ได้ยินที่เธอพูด ฉันลังเลนิดหนึ่งแล้วพูดว่า “แต่ถ้าไม่มีมีด ผมสู้พวกมันไม่ได้ พวกมันคนเยอะ”
สิ้นเสียงของฉัน
ครืด ๆ
ลูกน้องสองคนของหัวหน้านายหน้าดึงประตูม้วนของร้านลงมา ดูท่าจะปิดร้าน พวกเขาปิดประตูพลางเหลือบมามองทางฉันเป็นระยะ
ฉันเห็นดังนั้นก็ร้อนใจ รีบหิ้วมีดทำครัวเดินเข้าไปใกล้ ใช้อารมณ์ถามพวกเขาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า “พวกนายจะทำอะไร?”
“ปิด ปิดร้านนะ”
เด็กหนุ่มสองคนเห็นฉันลุกขึ้นพร้อมมีดก็สะดุ้ง รีบถอยหนีให้ห่างจากฉัน หนึ่งในนั้นเหลือบมองมีดทำครัวในมือฉันด้วยความหวาดหวั่น แล้วพูดกับฉัน
ฉันรับไม่ได้เลยที่ร้านนายหน้าจะปิด โกรธจัดว่า “แล้วบัตรประชาชนผมจะเอายังไง?”
“บัตรประชาชนนายอยู่กับหัวหน้านั่น นายจะหาพวกเราก็ไม่มีประโยชน์”
เด็กหนุ่มมองฉันอย่างระแวดระวัง ในใจเกือบจะด่าแม่แล้ว ไอ้เหี้ยเอ๊ย แกถือมีดทำครัวนั่งยอง ๆ อยู่หน้าร้านทั้งบ่าย คนหางานไม่กี่คนที่กล้าเข้าร้าน
นึกว่ามีโรคจิตนั่งเฝ้าหน้าร้านอยู่
ไม่งั้นพวกเขาก็ไม่ถึงกับปิดร้านเร็วนักหรอก
แต่เด็กหนุ่มก็ไม่กล้าฉีกหน้า ตอนเที่ยงเขาเห็นกับตาฉันหิ้วมีดทำครัวเข้าร้านแล้วฟันใส่หัวหน้าทันที ตอนนั้นเขาแทบฉี่แตก
ฉันได้ยินแล้วก็ไม่พูดอะไร
เด็กหนุ่มสองคนเห็นฉันไม่พูด ก็เดาใจฉันไม่ออก ค่อย ๆ ถอยห่างออกไป พอเว้นระยะห่างได้หน่อย ก็เร่งฝีเท้าทันที ไม่นานก็วิ่งหายเข้ากลุ่มคนไป
ถนนคนเดินหยางซานในยามค่ำคืน
ครึกครื้นอย่างยิ่ง
ถนนคนเดินแค่ไม่กี่ร้อยเมตรเบียดเสียดไปด้วยผู้คน ล้วนเป็นพนักงานโรงงานใกล้ ๆ ที่เพิ่งเลิกงานมาหาซื้อของกิน เดินเที่ยว
แต่ตอนนี้ฉันมองบรรยากาศอบอุ่นของผู้คนตรงหน้า ใจกลับหดหู่อย่างบอกไม่ถูก ไม่เพียงหางานไม่ได้ บัตรประชาชนก็ยังทำหายอีก
“เฉินอัน?”
ตอนนั้นเอง เสียงของหลี่เยี่ยนก็ดังขึ้นข้างหูฉัน
ฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์ หันไปมองเธอ เก็บอารมณ์ แล้วกล่าวขอบคุณว่า “วันนี้ขอบคุณนะ”
“ขอบคุณอะไร?”
“ขอบคุณที่ยอมให้ผมยืม 200 หยวน”
ฉันขอบคุณหลี่เยี่ยนจากใจจริง ภาพตอนเที่ยงฉันจำได้แม่น ตอนหัวหน้านายหน้ามองฉันอย่างถากถาง ทุกคนยืนหลบห่างกันหมด มีแต่หลี่เยี่ยนที่ออกมาบอกว่าจะให้ฉันยืม 200 หยวน เอาไปให้หัวหน้าเพื่อเอาบัตรประชาชนคืน
“นายก็ไม่ได้เอาเงินฉันนี่”
“ผมไม่เอาส่วนหนึ่ง แต่คุณยอมให้ยืมเงิน ผมก็ต้องขอบคุณ”
“คิดไม่ถึงว่าจริง ๆ แล้วนายก็เป็นคนดี”
หลี่เยี่ยนได้ยินแล้วก็ยิ้มออก ความรู้สึกต่อฉันดีขึ้นมาก จากนั้นเธอสำรวจฉัน ดวงตาสวยวาววับแล้วพูดอย่างขบขันว่า “ว่าไปนายก็ดูดีนะ ทำไมถึงกล้าจ้วงมีดฟันคนล่ะ ถ้าฟันคนเข้าจริง ๆ จะทำยังไง?”
ฉันไม่ตอบ และก็ไม่เคยคิดถึงปัญหานั้นด้วย ฉันรู้แค่ว่าฉันต้องเอาบัตรประชาชนคืนมาให้ได้
หลี่เยี่ยนก็ดูออกว่าฉันคงเงินไม่ค่อยมี เลยไม่เอ่ยถึงเรื่องนั้นอีก บอกว่าจะเลี้ยงข้าวฉัน
แต่ฉันไม่ยอมให้ผู้หญิงเลี้ยงเด็ดขาด เลยบอกหลี่เยี่ยนไปว่าฉันไม่หิว และไม่อยากกิน
หลี่เยี่ยนเห็นฉันไม่ยอมไปกินข้าว ก็หมดวิธี เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ถามฉันว่า “จริงสิ เบอร์โทรศัพท์นายอะไร?”
“ผมไม่มีโทรศัพท์”
“วิทยุติดตามตัวก็ไม่มี?”
“ก็ไม่มี”
ฉันส่ายหน้า
หลี่เยี่ยนเห็นฉันไม่มีทั้งโทรศัพท์ทั้งวิทยุติดตามตัวก็กลุ้มใจ “แล้วฉันจะหานายได้ยังไง? ตอนนี้นายพักที่ไหน?”
“ตอนนี้ผมอยู่กับน้าเล็ก”
ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก พอเห็นหลี่เยี่ยนถามที่พัก ก็บอกที่อยู่ตอนนี้ให้เธอ
หลี่เยี่ยนจดที่อยู่ไว้แล้วก็โล่งใจ พูดกับฉันด้วยรอยยิ้มว่า “งั้นฉันกลับก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องไปตรวจร่างกายอีก ตอนฉันหยุด ฉันจะไปหานายเที่ยวนะ”
แต่ก่อนจะจากไป
หลี่เยี่ยนก็กลับมาอีก ถามฉันว่ามีสมุดไหม พอเห็นฉันไม่มี ก็บอกให้ฉันยื่นมือออกมา แล้วเขียนเบอร์โทรศัพท์ชุดหนึ่งลงบนมือฉัน
ใต้แสงจันทร์ยามค่ำ
หน้าเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย บอกว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์ของเธอ ให้ฉันจำไว้
แล้วเธอก็เดินจากไปอย่างเบิกบาน
หลังจากหลี่เยี่ยนไปแล้ว ฉันก็นั่งลงบนพื้นหน้าประตูนายหน้าอีกครั้ง ไม่รู้จะทำยังไง ฉันก็รู้ว่าถ้าบัตรประชาชนเอาคืนไม่ได้จริง ๆ กลับบ้านเก่าไปขอทำใหม่ก็ได้
แต่ประเด็นคือก่อนออกมา ฉันรับปากกับพ่อแม่ไว้ ว่าฉันจะหาเงินได้เยอะ ๆ กลับไปแน่
ตอนนี้ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ ถ้ากลับไปตอนนี้
ฉันรู้สึกขายหน้าและไร้น้ำยาอย่างยิ่ง
ที่สำคัญที่สุด ฉันรู้ว่าที่บ้านเงินไม่มาก เงิน 200 หยวนก่อนออกเดินทางก็เกือบจะเป็นเงินทั้งหมดของบ้านแล้ว กลับบ้านก็แปลว่าครอบครัวต้องหาเงินค่ารถให้ฉันอีกครั้ง
คิดถึงตรงนี้
ฉันเงยหน้ามองไปที่ป้ายร้านนายหน้า แววตาแน่วแน่ ไม่ว่ายังไง พรุ่งนี้ต้องเอาบัตรประชาชนคืนจากหัวหน้านายหน้าให้ได้!
และในตอนนั้นเอง
เสียงส้นสูงของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากไกล ๆ เข้ามาใกล้ แล้วเดินมาหาฉัน
ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงผู้หญิงหุ่นสูงระหง สวมกระโปรงสีดำรัดรูป ท่าทางสง่างามมาก มายืนตรงหน้าฉัน ไม่ใช่ใครอื่น คือน้าเล็กจางเจ๋อหนาน พอเจอหน้ากัน เธอก็ถามฉันด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่า “ทำไมไม่กลับบ้าน?”
“น้าเล็ก ผม...”
“ฉันถามว่าทำไมไม่กลับบ้าน!”
ฉันเพิ่งจะอธิบาย จางเจ๋อหนานก็พูดตัดบทฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เดิมทีบัตรประชาชนโดนยึดไป ใจฉันก็โคตรจะน้อยใจ พอได้ยินน้าเล็กใช้น้ำเสียงเย็นชาตั้งคำถามกับฉัน ความน้อยใจที่เก็บกดไว้ในใจก็เอ่อล้นขึ้นมาทันที
ท่ามกลางอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน
ฉันผู้เพิ่งจบ ม.ปลาย เพิ่งเข้าสู่สังคม เบ้าตากลั้นไม่อยู่เอ่อล้นสีแดงออกมา
จางเจ๋อหนานก็ไม่คิดว่าพอเธอเอ็ดเบา ๆ สองคำ ฉันจะตาแดงก่ำ ในใจก็อดสงสารต่อไปไม่ไหวแล้ว ที่สำคัญเธอเองก็โกรธมาก ตอนเที่ยงตื่นขึ้นมา เธอไม่เห็นฉัน คิดว่าฉันคงออกไปหางาน ตกเย็นก็คงกลับบ้าน
ผลคือรอจนดึก ฉันก็ยังไม่กลับ
แถมฉันยังไม่มีโทรศัพท์ เธออยากโทรหาก็ไม่ได้
แบบนี้เธอจะไม่โกรธได้ยังไง?
“อายุ 18 แล้วยังจะร้องไห้อีก ไม่อายบ้างหรือไง”
ท้ายที่สุดจางเจ๋อหนานก็ใจอ่อน ไม่สามารถใช้น้ำเสียงรุนแรงต่อไปได้ จากนั้นก็พูดว่า “รีบลุกขึ้นซะ เพื่อหานาย ฉันต้องไปขอให้คนที่ไหนว่าน้าเขยคนนั้นขับรถพาฉันออกมาหานายแล้ว”
ฉันได้ยินก็เงยหน้าขึ้น มองไปไม่ไกล
รถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดอยู่อย่างเงียบ ๆ ริมทางด้านนอกฝูงชน ป้ายทะเบียน เจียง A70001 กระจกรถเลื่อนขึ้น ส่องไม่เห็นคนข้างในเลย