หนึ่งปีต่อมา
คฤหาสน์เก่าตระกูลลู่ตั้งอยู่บนไหล่เขาทางชานเมืองด้านตะวันตกของเมืองจิง รถมายบัคสีดำแล่นไปตามถนนคดเคี้ยวขึ้นเขานานถึงครึ่งชั่วโมง กว่าจะจอดลงหน้าตึกหลัก
ซูม่านนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสาร พลางมองอาคารตรงหน้าที่ใหญ่โตโอ่อ่าจนเกือบเกินจริง
เธอแอบจุ๊ปากในใจ รวยจริง ๆ แต่ตอนนี้ทรัพย์สินพวกนี้ก็แทบจะเป็นของเธอหมดแล้ว ใครใช้ให้ลู่เซียวเป็นพวกคลั่งรักจนกู่ไม่กลับล่ะ
ลู่เซียวอ้อมมาเปิดประตูให้ แต่ซูม่านกลับยังไม่ลงจากรถทันที
เธอนั่งอยู่บนเบาะ มือเท้าคาง ดวงตาคู่สวยเป็นประกายระยิบระยับ ไม่มีความประหม่าแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ปิดไม่มิด
เธอยื่นมือไปดึงแขนเสื้อของลู่เซียว ให้เขาโน้มเข้ามาหา ก่อนถามเสียงเบา “นี่ ฉันถามอะไรหน่อยสิ”
ลู่เซียวก้มหน้าลงตามใจเธอเล็กน้อย “หืม?”
ซูม่านกะพริบตาปริบ ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ได้เผือกเรื่องชาวบ้าน
“พ่อแม่คุณ...ฟื้นความจำจริงเหรอ?” ซูม่านกะพริบตา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ได้เผือกเรื่องชาวบ้าน
“ฟื้นแล้ว”
“แล้วพวกท่านเป็นยังไงบ้าง ไม่ได้ตีกันใช่ไหม?” ซูม่านถามต่ออย่างออกรส ถึงขั้นจินตนาการเหตุการณ์ตรงหน้า “พ่อคุณหน้าดำแล้วทุบข้าวของหรือเปล่า? แม่คุณตบหน้าเขาไหม? พวกท่านคืนดีกันแล้วหรือยัง หรือกำลังทำสงครามเย็นกันอยู่? คงไม่ได้...ไปที่ว่าการอำเภอแล้วหรอกนะ?”
ลู่เซียวมองท่าทางของเธอที่แทบอยากซื้อเมล็ดแตงโมสักกำ หาม้านั่งตัวเล็กมานั่งดูเรื่องสนุกเดี๋ยวนั้น ก็อดยิ้มอย่างจนใจไม่ได้
เขายกมือขึ้นหยิกแก้มนุ่มของเธออย่างตามใจ “ไม่ได้ตีกัน แต่พ่อผมคุกเข่าอยู่ในห้องหนังสือครึ่งเดือน”
พูดจบ เขาก็โอบเอวคอดของเธอแล้วอุ้มลงจากรถ ก่อนวางเธอลงบนพื้นอย่างมั่นคง