ซูม่านยังไม่ทันได้ส่งข้อความที่สอง วิดีโอคอลจากฟู่เหิงจือก็โทรเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ
ริมฝีปากแดงของซูม่านยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนกดรับสาย
ในหน้าจอ ซูม่านยังคงรักษาความลึกลับเอาไว้ เธอตั้งโทรศัพท์พิงไว้ด้านข้าง กล้องหลบใบหน้า เผยให้เห็นชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมสีดำลายหงส์ดำที่สวมอยู่ กระดูกไหปลาร้าขาวผ่องได้รูปปรากฏเด่นชัด ส่วนอกอิ่มตึงจนผ้าชุดนอนแทบรับไม่ไหว
“เบบี๋... โทรมาจริง ๆ ด้วย” ซูม่านลดเสียงลง หางเสียงออดอ้อนหวานเลี่ยน “ฉันไม่สน วันนี้ถ้าคุณไม่ให้ดู คุณก็เป็นคนหลอกลวงแล้วนะ”
อีกฟากของโทรศัพท์ ฟู่เหิงจือมองผิวขาวผ่องที่เห็นอยู่เพียงหย่อมหนึ่งบนหน้าจอ ลมหายใจพลันหนักขึ้นเล็กน้อย
ปกติเขาเป็นคนสุขุมและรู้จักยับยั้งชั่งใจ ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ การควบคุมตัวเองที่ใครต่อใครพูดถึงกลับเปราะบางราวกระดาษแผ่นหนึ่ง
“ไม่ได้หลอกคุณ”
เสียงของฟู่เหิงจือแหบพร่าอย่างหนัก ทุ้มต่ำคล้ายเพิ่งออกกำลังกายเสร็จ
ต่อหน้ากล้อง นิ้วยาวเรียวที่ข้อนิ้วเด่นชัดของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น แล้วเกี่ยวชายเสื้อยืดสีดำที่สวมอยู่
จากนั้น ภายใต้สายตาที่จับจ้องไม่กะพริบของซูม่าน เขาก็ค่อย ๆ เลิกชายเสื้อขึ้น
แสงจากโคมติดผนังสาดลงบนร่างกายที่เพิ่งผ่านการเคี่ยวกรำจากห้องออกกำลังกายอย่างไม่ปิดบัง
กล้ามท้องทั้งแปดมัดแบ่งเป็นลอนชัดเจน ยิ่งดูมีเสน่ห์ภายใต้แสงสลัว เส้นวีไลน์ทอดจากหน้าท้องกระชับลงไป ก่อนหายลับตรงขอบกางเกงวอร์มสีเทาตัวหลวม
เพราะเพิ่งอาบน้ำมา ผิวของเขาจึงดูเหมือนยังมีละอองน้ำเกาะอยู่ กล้ามอกอิ่มแน่นขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามลมหายใจหนักหน่วง