“ม่านม่าน หุบปาก”
น้ำเสียงของโจวเหยี่ยนเจือแววสังหารอย่างเห็นได้ชัด
เขามองดวงตาคู่นั้นของซูม่านที่เต็มไปด้วยความใสซื่อและความทึ่มทื่อ พลันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกควักออกมาอย่างแรง
น้องสาวคนดีของเขากำลังถูกหมาป่าตัวหนึ่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่ในอ้อมแขน แต่เธอกลับยังพยายามช่วยหมาป่าตัวนั้นแก้ตัวสุดชีวิต
เจียงซื่อเห็นท่าทางของโจวเหยี่ยนที่แทบจะกระอักเลือด มุมปากก็แทบกลั้นรอยยิ้มแห่งชัยชนะไว้ไม่อยู่ นิ้วมือที่บีบเอวซูม่านออกแรงขึ้นเล็กน้อย อาศัยจังหวะขยับตัวตอนพูด เขาถูปลายคางไปมาบริเวณซอกคอของซูม่านอย่างหน้าด้าน ๆ อยู่สองครั้ง เส้นผมที่ปรกหน้าทิ่มผิวบอบบางจนแดงระเรื่อ
“โธ่ ม่านม่าน อย่าช่วยพูดแทนฉันเลย ดูสิ ทำเอาพี่ชายเธอโกรธจนเป็นแบบนี้ คนไม่รู้คงคิดว่าคืนนี้เจียงซื่อทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ กับเธอเสียอีก”
เจียงซื่อพูดพลางคว้ามือเล็ก ๆ เย็นเฉียบของซูม่านขึ้นมา แล้วยัดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสูทของตัวเอง เขาใช้ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบนิ้วมืออ่อนนุ่มของเธออยู่ในกระเป๋า พร้อมเผชิญสายตาราวกับจะฆ่าคนของโจวเหยี่ยน แล้วขึ้นเสียงอย่างบริสุทธิ์ใจเป็นพิเศษ
“โจวเหยี่ยน ทำไมต้องทำหน้าบึ้งใส่น้องสาวด้วยล่ะ มือม่านม่านเย็นเฉียบอย่างกับน้ำแข็ง เมื่อกี้ฉันจับโดนแล้ว ในฐานะเพื่อนผู้ชายด้วยกัน จะให้ยืนดูเฉย ๆ ได้ยังไง ก็เลยช่วยกุมมือให้อุ่นเท่านั้น ผู้ชายด้วยกันไม่ต้องมาทำเป็นพิธีรีตองหรอก ถ้าคิดว่าคนหยาบ ๆ อย่างฉันไม่คู่ควรเป็นเพื่อนน้องสาว ต่อไปเวลาอยู่ข้างนอก ฉันจะเว้นระยะห่างจากม่านม่านสองเมตรก็ได้ แต่คืนนี้ทำหน้าเย็นชาใส่กันแบบนี้ ไม่ได้ตั้งใจทำให้น้องลำบากใจหรือไง?”