ซูม่านกำลังนอนขดอยู่บนเตียง ครุ่นคิดว่าอีกฝ่ายจะติดกับหรือไม่ จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างแรง
【เย่โอนเงินให้คุณ จำนวนเงิน: 88,888 หยวน】
ข้อความแนบ: ไปสั่งของอร่อย ๆ กินสิ
แปดหมื่นแปดพันแปดร้อยแปดสิบแปด!
เธอตรวจดูซ้ำถึงสามรอบ จนแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้มองจุดทศนิยมผิด
สำหรับมนุษย์เงินเดือนระดับล่างที่มีเงินเดือนเฉลี่ยเดือนละสามพัน ตัวเลขชุดนี้ไม่ต่างอะไรกับระเบิดลูกยักษ์ที่ตูมขึ้นกลางหัวของซูม่าน จนกลายเป็นเมฆรูปเห็ด!
ให้ตายเถอะ! ปล้นธนาคารยังได้เงินไม่เร็วขนาดนี้เลยมั้ง!
เธอแค่แต่งเรื่องว่าไม่มีเงินพอสั่งอาหารเดลิเวอรีส่ง ๆ ไปเท่านั้น แต่เศรษฐีใจปล้ำคนนี้กลับควักเงินเกือบเก้าหมื่นออกมาให้หน้าตาเฉยงั้นเหรอ?!
นี่สินะโลกของคนรวย?
มีเงินใช้ผีโม่แป้งได้ ยิ่งมีเงินก็ยิ่งทำให้พวกเกรียนคีย์บอร์ดกลายเป็นหมาขี้ประจบชั้นยอดได้ในพริบตา!
เมื่อเห็นยอดเงินในกระเป๋าที่ถอนออกมาใช้ได้จริงทุกเมื่อ ซูม่านก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นประจบสอพลอและเร่าร้อนทันที ปลายนิ้วพิมพ์ถ้อยคำหวานหยดย้อยจนคนอ่านขนลุกเป็นชุดลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
【คุณพระ! พี่ชายใจดีกับหนูเกินไปแล้ว! [ร้องไห้หนักมาก][ร้องไห้หนักมาก]】
【ตั้งแต่เกิดมาจนอายุเท่านี้ ไม่เคยมีใครเต็มใจปกป้องหนูอย่างหมดใจแบบนี้เลย พี่ชาย พี่คือผู้ช่วยชีวิตของหนู!】
【ฮือ ๆ ขอบคุณนะคะพี่เย่ ตอนนี้ม่านม่านจะไปสั่งอาหารเดลิเวอรีแล้ว!】
【พี่เย่กินข้าวหรือยังคะ? พี่เย่ต้องกินข้าวให้ตรงเวลา ดูแลสุขภาพด้วยนะ อย่านอนดึก! นอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ!!】
จาก “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน” ไปเป็น “พี่ชายอย่านอนดึก เดี๋ยวเสียสุขภาพ” มีเงินแค่แปดหมื่นแปดพันแปดร้อยแปดสิบแปดกั้นอยู่เท่านั้น
“ถุย น่าขยะแขยงจริง ๆ ฉันแทบจะอ้วกเองอยู่แล้ว”
ซูม่านกลอกตา แต่การกระทำของมือกลับซื่อตรงยิ่งกว่าใคร
เธอเปิดแอปสั่งอาหารเดลิเวอรีด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่เคยทำมา ดวงตาเป็นประกายวาววับ