วันที่สอง สมาชิกในกลุ่มจัดงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ของห้องแล็บโดยเฉพาะ สถานที่เป็นร้านอาหารส่วนตัวที่มีความเป็นส่วนตัวสูงมาก
ศาสตราจารย์โจวแห่งห้องแล็บนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ กำลังพูดคุยเรื่องการยื่นขอทุนโครงการปีนี้กับรองศาสตราจารย์ข้างกายอย่างอารมณ์ดี
ส่วนเสิ่นจือสิง ลูกศิษย์คนโปรดของเขา นั่งอยู่ทางซ้ายมือของศาสตราจารย์โจว
หลินหว่านในฐานะรุ่นพี่ของกลุ่มวิจัยช่วยจัดที่นั่ง เธอจงใจให้ซูม่านนั่งข้างตัวเอง ส่วนเธอก็นั่งตรงข้ามเสิ่นจือสิงอย่างเป็นธรรมชาติ
“ซูม่าน! มานั่งตรงนี้สิ” เธอตบที่นั่งข้างตัวเองอย่างกระตือรือร้น
ซูม่านนั่งลงอย่างว่าง่าย ที่นั่งนี้อยู่เยื้องตรงข้ามกับเสิ่นจือสิงพอดี
“สวัสดีค่ะอาจารย์โจว สวัสดีค่ะรุ่นพี่ทุกคน” ซูม่านทักทายพร้อมรอยยิ้ม น้ำเสียงอ่อนหวานเล็กน้อย
ทุกคนต่างยินดีต้อนรับรุ่นน้องคนใหม่ของห้องแล็บ เพราะไม่ได้มีน้องใหม่หน้าตาสะสวยขนาดนี้มานานแล้ว
“พี่หลิน วันนี้พี่สวยจังเลยค่ะ” ซูม่านเอ่ยอย่างจริงใจ
หลินหว่านยิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างพอดิบพอดี แต่แววตาภาคภูมิใจกลับซ่อนไม่มิด “จริงเหรอ? พี่หยิบมาใส่สบาย ๆ เอง”
ใส่สบาย ๆ งั้นเหรอ? ซูม่านเหลือบมองทรงตัดเย็บกับโลโก้บนชุดเดรสของหลินหว่าน แวบเดียวก็จำได้ว่าเป็นคอลเล็กชันล่าสุดของแบรนด์หรูแห่งหนึ่ง ราคาน่าจะเท่ากับค่าครองชีพของเธอสองปี
“พี่ใส่อะไรก็สวยค่ะ” ซูม่านกล่าว
สายตาของหลินหว่านเลื่อนไปหยุดที่เสื้อเชิ้ตสีขาวนวลของซูม่าน เนื้อผ้าชีฟองจากแบรนด์ที่ไม่รู้จัก ตรงคอผูกโบเล็ก ๆ ไว้