ซูม่านมองภาพตรงหน้า แววตาอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว
“เหนื่อยไหม?” ซูม่านเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ลู่ฉงกำลังป้อนนมลูกพลางเหลือบมองเอกสารในมือเธอ
พอได้ยินคำถาม เขาก็เงยหน้าขึ้นมองซูม่านลึกซึ้ง
“ได้อยู่ข้างคุณกับลูกทุกวัน ได้เห็นคุณทำสิ่งที่อยากทำ นี่เป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกสบายใจและมีความสุขที่สุดในชีวิตเลย”
เจ้าตัวเล็กดื่มนมหมดแล้ว เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง มือเล็ก ๆ คว้ากระดุมเสื้อของลู่ฉงอย่างไม่รู้ตัว พร้อมส่งเสียงอ้อแอ้ในลำคอ
ลู่ฉงตบหลังลูกเบา ๆ พลางเดินช้า ๆ ไปมาภายในห้องหนังสือ ปากก็ฮัมเพลงกล่อมเด็กแสนอ่อนโยน
ไม่นาน เจ้าตัวเล็กก็ซบหลับสนิทอยู่บนไหล่กว้างของเขา
ลู่ฉงค่อย ๆ วางลูกลงในเปลข้าง ๆ แล้วห่มผ้านุ่มผืนเล็กให้เรียบร้อย
จัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็เดินกลับมายืนด้านหลังซูม่าน
แสงแดดทอดลงบนเงาของทั้งคู่ที่ซ้อนทับกัน
ซูม่านกำลังก้มหน้าอ่านเอกสารโครงการสำคัญเกี่ยวกับแผนกลยุทธ์ระดับโลกของเครือซูกรุ๊ปในปีหน้า
ลู่ฉงโน้มตัวลงอย่างเป็นธรรมชาติ วางมือทั้งสองข้างบนที่วางแขนของเก้าอี้ แล้วโอบเธอไว้หลวม ๆ ระหว่างอ้อมแขนของเขากับโต๊ะ
กลิ่นน้ำนมจาง ๆ จากตัวเขาผสมกับกลิ่นไม้เย็น ๆ ที่คุ้นเคย ชวนให้รู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษ
“คุณซูครับ การประเมินความเสี่ยงของโครงการนี้ ผมทำขึ้นใหม่เมื่อคืนแล้ว แนบไว้ในหน้าสุดท้ายครับ” เสียงทุ้มต่ำของลู่ฉงดังชิดใบหู ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดซอกคอจนจั๊กจี้
ซูม่านเปิดไปหน้าสุดท้าย ก็เห็นข้อมูลละเอียดที่เขาลงมือทำเครื่องหมายไว้ด้วยตัวเองจริง ๆ