ตอนที่กู้ชิงเหอฟื้นขึ้นมาในเจียงหนาน นางจ้องมองม่านเหนือศีรษะอยู่นาน ในหัวว่างเปล่าไปหมด
ชุนซิ่งยกถ้วยยาเข้ามา พอเห็นนางฟื้น มือก็สั่นจนถ้วยยาแทบหล่น
「คุณหนู! ในที่สุดก็ฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!」
กู้ชิงเหออยากลุกขึ้นนั่ง ทว่าร่างกายอ่อนเปลี้ยไปหมด พยายามยันตัวขึ้นสองครั้งก็ไม่สำเร็จ
ชุนซิ่งประคองนางให้นั่งพิงดี ๆ แล้วค่อย ๆ ป้อนยาทีละช้อน
นางดื่มไปสองคำ จู่ ๆ ก็ถามว่า「ตอนนี้เวลาใดแล้ว」
มือของชุนซิ่งชะงักไป
นางก้มหน้า ไม่กล้าสบตากู้ชิงเหอ เสียงเบาจนแทบเหมือนเสียงยุง「คุณหนู... ท่านหลับไปเกือบครึ่งเดือนแล้วเจ้าค่ะ」
ครึ่งเดือน
กู้ชิงเหออ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน
ผ่านไปครู่ใหญ่ นางถึงจะเปล่งเสียงของตัวเองออกมาได้ เสียงแหบพร่าจนแทบไม่เหมือนนาง「ทางตระกูลเสิ่น...」
ชุนซิ่งไม่พูดอะไร
「ชุนซิ่ง」
「...ใต้เท้าเสิ่นแต่งงานไปนานแล้วเจ้าค่ะ」ชุนซิ่งก้มหน้า วางถ้วยยาลงบนโต๊ะเล็กข้างเตียง ก่อนหยิบหนังสือแจ้งข่าวที่พับจนยับยู่ยี่ออกมาจากแขนเสื้อ คลี่ออกแล้วยื่นให้ตรงหน้า
บนนั้นมีข้อความสั้น ๆ ว่า: เสิ่นเยี่ยนชิง ผู้เรียบเรียงแห่งสำนักฮั่นหลิน รับพระบัญชาให้แต่งงาน และรับซูม่าน ธิดาตระกูลซู เป็นภรรยา