【จวินหลิน】: ส่งที่อยู่กับไซซ์เสื้อมาให้พี่ด้วย
【จวินหลิน】: ส่งไปที่บริษัทเธอคงยกคนเดียวไม่ไหว
ซูม่านมองข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ปลายนิ้วหยุดค้างอยู่ครู่หนึ่ง
ที่อยู่เหรอ?
ห้องเช่าที่เธอแชร์อยู่ตอนนี้ไม่มีความเป็นส่วนตัวเอาเสียเลย
ยิ่งคนดูในห้องไลฟ์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ต่อไปคนที่จำเธอได้ก็มีแต่จะมากขึ้น
ซูม่านครุ่นคิดก่อนพิมพ์ตอบ
【ม่านอิน】: พี่คะ ตอนนี้ยังไม่ต้องส่งมาให้หนูนะ
【ม่านอิน】: บ้านที่หนูเช่าอยู่ตอนนี้เป็นห้องแชร์ อีกไม่กี่วันก็หมดสัญญาแล้ว ช่วงนี้กำลังคิดจะย้ายบ้านอยู่ค่ะ รอหนูหาบ้านใหม่ที่เหมาะได้แล้ว ค่อยส่งที่อยู่ใหม่ให้พี่ดีไหมคะ?
อีกด้านหนึ่ง เซียวฉืออ่านข้อความที่เธอส่งมา คิ้วขมวดแน่น
ห้องแชร์เหรอ?
เขาจ้องคำสองคำนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้อ่านผิด
เขาคิดมาตลอดว่าอย่างน้อยเธอก็คงอยู่ในคอนโดเดี่ยวที่สภาพดีสักแห่ง เพราะเวลาไลฟ์ทุกวัน เธอดูประณีตและเรียบร้อยอยู่เสมอ
ไม่คิดเลยว่าเมื่อลับจากหน้ากล้อง เธอยังต้องแชร์บ้านกับคนอื่น
เซียวฉือนึกถึงตอนที่เธอพูดเมื่อครู่ว่าเสื้อผ้าแพงเกินไป
ปกติเธอก็เป็นแบบนี้หรือเปล่า เวลาซื้ออะไรก็ต้องคิดก่อนว่ามันแพงไหม?
เขาไม่ค่อยชอบความรู้สึกแบบนี้นัก
เซียวฉือเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง ก่อนเปิดดูข้อมูลอสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเขาเป็นเจ้าของ