เมื่อเห็นหยาดน้ำตาไหลลงมาตามหางตาของเธอ แววอำมหิตในดวงตาของลู่ฉงวูบไหว ปลายนิ้วของเขาแนบลงบนแก้มเธออย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ก่อนจะเช็ดน้ำตาให้อย่างหยาบกระด้างแต่แฝงความอาลัย
ทั้งที่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้รักความหรูหรา เห็นแก่เงิน และชอบประจบคนมีอำนาจ แต่พอเห็นเธอร้องไห้ หัวใจของเขากลับเจ็บแปลบอยู่ดี
“อยากให้ฉันปล่อยเธอไปหรือ?” แววตาของลู่ฉงหม่นลง มือที่จับข้อมือเธอค่อย ๆ บีบแน่นขึ้น “ได้สิ ซูม่าน ชดใช้สิ่งที่เธอติดค้างฉันเมื่อสามปีก่อนมาทีละนิด”
ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของสาวใช้ก็ดังมาจากด้านนอกทางเดิน—
“คุณนายรองอยู่พักผ่อนในห้องหรือเปล่าคะ? ฉันจะยกน้ำแกงโสมขึ้นไปให้...”
สมองของซูม่านขาวโพลนไปชั่วขณะ หัวใจแทบกระดอนออกมาจากอก เธอส่ายหน้าให้ลู่ฉงอย่างบ้าคลั่ง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ลู่ฉงมองท่าทางตื่นตระหนกจนหน้าซีดของเธอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ เขาไม่เพียงไม่ปล่อยเธอ แต่ยังก้มหน้าลง โน้มทั้งร่างกดทับเข้ามาอย่างหนักอึ้ง
เสียงฝีเท้าด้านนอกใกล้เข้ามาทุกที เสียงถามของสาวใช้ลอดผ่านบานประตูเข้ามาอย่างชัดเจน “คุณนายรอง อยู่ข้างในไหมคะ? น้ำแกงโสมที่คุณชายใหญ่สั่งให้ตุ๋นไว้ให้ก่อนออกไปเสร็จแล้วค่ะ”
ซูม่านตกใจจนเลือดฝาดทั่วร่างหายไป แม้แต่ลมหายใจก็กลั้นไว้จนหมด
เธอกัดริมฝีปากแน่น ออกแรงทั้งหมดที่มีดันแผงอกของลู่ฉงไว้ พร้อมส่ายหน้าอย่างวิงวอนแทบขาดใจ
หากสาวใช้บังเอิญเห็นคุณชายรองที่เพิ่งได้รับการยอมรับกลับเข้าตระกูลลู่กดคุณนายใหญ่ไว้บนเตียงในห้องนอนใหญ่ เธอไม่เพียงจะสูญเสียทุกอย่างที่มีอยู่ตอนนี้ไปทันที แต่ยังต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนไร้ยางอายไปตลอดชีวิต!