เมื่อซูม่านออกจากพื้นที่ฝึกฝน โลกภายนอกเพิ่งผ่านไปเพียงชั่วพริบตา
เธอขยับคอไปมา ก่อนเรียกระบบในใจ
“ได้เวลาทำงานแล้ว”
“โฮสต์โปรดสั่งการ”
“ตอนเฉินชวนกับพวกผู้สนับสนุนรายใหญ่ปลอมภาพแคปหน้าจอ พวกเขาทิ้งหลักฐานอะไรไว้ไหม ตรวจสอบได้หรือเปล่า?”
ระบบค้างไปหนึ่งวินาที “...ได้ พวกเขาตั้งกลุ่มแชตไว้ ข้อความในกลุ่มกับประวัติการโอนเงินยังอยู่ครบ”
ซูม่านยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “งั้นก็ขุดออกมาให้หมด”
ระบบไม่ได้ถามอะไรเกินจำเป็นอีก
ตอนนี้มันทำงานคล่องแคล่วมาก กระแสข้อมูลไหลเงียบ ๆ อยู่เบื้องหลัง
ซูม่านนั่งริมเตียงในห้องเช่า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูบัญชีไลฟ์ของเจ้าของร่างเดิม ข้อความส่วนตัวอัดแน่นไปด้วยคำด่าหยาบคายจนดูไม่ได้ ส่วนช่องคอมเมนต์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
มีคนเอารูปเธอไปตัดต่อเป็นรูปติดงานศพ บางคนแต่งคำคล้องจองด่าหาว่าเธอ “แกล้งใสขายตัว” ยังมีคนถามตรง ๆ ว่า “คืนละเท่าไหร่”
เจ้าของร่างเดิมถูกเรื่องพวกนี้กดดันจนพังตั้งแต่แรก
ซูม่านมองอยู่สองสามครั้ง สีหน้าไม่เปลี่ยน ก่อนล็อกหน้าจอ
เธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม เรื่องพวกนี้ทำอะไรเธอไม่ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะปล่อยคนพวกนั้นไป
“โฮสต์ หลักฐานทั้งหมดรวบรวมไว้เรียบร้อยแล้ว” เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง “ทั้งประวัติแชตกลุ่มของเฉินชวนกับคนพวกนั้น และภาพแคปหน้าจอแชตส่วนตัว ได้มาครบหมดแล้ว”
ซูม่านครุ่นคิด “สมัครบัญชีใหม่ ใช้ไอพีต่างประเทศ แล้วบอกคนอื่นไปว่าเป็นแฟนคลับของฉัน เป็นแฮ็กเกอร์ที่ทนวิธีสกปรกของคนพวกนี้ไม่ไหว เลยขุดเรื่องของพวกเขาออกมา”
ระบบเข้าใจทันที “รับทราบ สมัครบัญชีเรียบร้อยแล้ว ตำแหน่งไอพีอยู่ต่างประเทศ จะเผยแพร่...ตอนนี้เลยไหม?”
“ตอนนี้”
ไม่กี่วินาทีต่อมา บัญชีแพลตฟอร์มอินฝูบัญชีใหม่ก็ออนไลน์อย่างเงียบเชียบ
โพสต์แรกก็เปิดโปงเรื่องฉาวสุดสะเทือนวงการทันที
พอกดเข้าไปดู ภาพแรกเริ่มด้วยข้อความที่เฉินชวนส่งในกลุ่มแชตชื่อ “กลุ่มแลกเปลี่ยนของพี่ใหญ่ซิงเยว่”
“พวกพี่น้อง นังม่านอินคนนั้นทำเป็นหยิ่ง ไม่ไว้หน้าฉัน ฉันกะจะจัดการมัน ใครมีภาพแคปแชตที่คุยกับมันบ้าง? ถ้าไม่มี ฉันจะหาคนทำขึ้นมาสักสองสามภาพ”
จากนั้นก็เป็นคำตอบของพี่ใหญ่คนอื่น ๆ