ฟ่านเตี๋ยนอนคว่ำอยู่บนเตียง วางธนบัตรเรียงไว้ตรงหน้าแผ่นแล้วแผ่นเล่า
เธอมองเงินเหล่านั้น หัวใจเต้นแรงจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
“เธอว่า พรุ่งนี้เรายังไปกันอีกไหม” ฟ่านเตี๋ยถาม
“ไปสิ ทำไมจะไม่ไปล่ะ” อู๋อี๋ตอบ “พี่ต้าจู้บอกแล้วว่าพรุ่งนี้จะเล่นตาละ 10 หยวน ถ้าเราชนะ วันเดียวก็หาเงินได้ตั้งหนึ่งถึงสองพันหยวน”
ฟ่านเตี๋ยเลียริมฝีปาก ในใจเริ่มคันยุบยิบ
“แต่ถ้าแพ้ขึ้นมาล่ะ”
“แพ้ก็แพ้สิ วันนี้เราชนะมากพอให้แพ้ได้อีกตั้งหลายวัน” อู๋อี๋พูดอย่างไม่ใส่ใจ “อีกอย่าง เมื่อกี้เธอไม่รู้สึกเหรอ ตอนพี่ต้าจู้คอยสอนเราเล่นไพ่อยู่ข้าง ๆ เรามือขึ้นจะตาย”
ฟ่านเตี๋ยนึกถึงสัมผัสมือของซุนต้าจู้ที่ลูบไล้ไปทั่วตัวเธอ ใบหน้าก็แดงระเรื่อ
“เขาชอบจับฉันอยู่เรื่อย” ฟ่านเตี๋ยพูดเสียงเบา
“จับก็จับไปสิ เนื้อหนังไม่ได้หายไปสักหน่อย” อู๋อี๋ว่า “ดูฉันสิ เหล่าจางจับขาฉัน ฉันยังไม่เห็นเก็บมาใส่ใจเลย”
“เธอไม่รู้สึกขยะแขยงเหรอ”
“จะขยะแขยงอะไรล่ะ เขาจับเธอเพราะเห็นว่าเธอมีเสน่ห์ต่างหาก” อู๋อี๋พูดพลางหัวเราะ “อีกอย่าง เราชนะได้เงินมาแล้ว ให้เขาจับนิดหน่อยจะเป็นไรไป”
ฟ่านเตี๋ยไม่ได้ตอบ แต่ในใจก็คิดว่าอู๋อี๋พูดถูก
เธอนึกถึงสัมผัสมือของซุนต้าจู้ที่ไล้ไปมาบนแผ่นหลัง ไม่เพียงไม่รู้สึกรังเกียจ กลับยิ่งรู้สึกคันยุบยิบเสียด้วยซ้ำ
“เธอว่า พรุ่งนี้เราจะใส่ชุดอะไรไปดี” จู่ ๆ อู๋อี๋ก็ถาม
“ใส่อะไรเหรอ”
“ก็เราเริ่มมีเงินแล้วนี่ ต้องแต่งตัวให้ดูดีหน่อยไม่ใช่เหรอ” อู๋อี๋ตอบ “เสื้อผ้าสองสามชุดในตู้ฉันใส่จนเบื่อแล้ว พรุ่งนี้เราไปซื้อชุดใหม่ที่อำเภอกัน”
“ไปอำเภอเหรอ”
“ใช่ พรุ่งนี้เล่นไพ่เสร็จแล้วเราค่อยนั่งรถไปอำเภอ ซื้อเสื้อผ้า ดัดผม แต่งตัวให้สวย ๆ กัน”
ฟ่านเตี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ต้องใช้เงินเท่าไหร่กัน”
“จะกลัวอะไร ตอนนี้เรามีเงินแล้ว” อู๋อี๋ว่า “ลองคิดดูสิ ต่อไปถ้าเราชนะวันละพันกว่า เดือนหนึ่งก็สามหมื่น ปีหนึ่งก็สามแสนกว่า ซื้อเสื้อผ้าไม่กี่ชุดจะนับเป็นอะไร”
ฟ่านเตี๋ยเริ่มใจอ่อน
เธอมองเงินบนเตียง แล้วมองอู๋อี๋ ก่อนพยักหน้า “ก็ได้ พรุ่งนี้ไปกัน”
“อย่างนี้สิถึงจะถูก” อู๋อี๋ยิ้ม “เราต้องแต่งตัวให้ดี จะปล่อยให้พวกผู้หญิงหน้าซีดในหมู่บ้านมาข่มไม่ได้”
ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนอู๋อี๋จะหาว “ง่วงแล้ว นอนเถอะ”
“อืม”
ฟ่านเตี๋ยนอนลง อู๋อี๋ปิดไฟ
ท่ามกลางความมืด ฟ่านเตี๋ยพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ
ในหัวมีแต่เสียงไพ่นกกระจอกกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง กับภาพธนบัตรทีละใบ
เธอเอื้อมมือไปคลำใต้หมอน เงินยังอยู่ สัมผัสแข็ง ๆ และอุ่นมือเล็กน้อย
“อู๋อี๋ เธอหลับหรือยัง” ฟ่านเตี๋ยถามเบา ๆ
“ยังเลย ฉันก็นอนไม่หลับเหมือนกัน” อู๋อี๋ตอบ “เธอกำลังคิดเรื่องพรุ่งนี้อยู่ใช่ไหม”
“อืม”
“อย่าคิดเลย นอนเถอะ” อู๋อี๋ว่า “พรุ่งนี้เราตื่นเช้าหน่อย จะได้เล่นหลายตา”
“ได้”
ฟ่านเตี๋ยหลับตาลง แต่ในหัวก็ยังคิดถึงเงินเหล่านั้น
เธอคิดว่า ถ้าชนะได้มากขนาดนี้ทุกวันก็คงดี
เธอคิดว่า ถ้าซุนต้าจู้มาสอนเล่นไพ่ทุกวันก็คงดี
คิดไปคิดมา มุมปากของเธอก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่าง
“เตี๋ยเอ๋อร์ ตื่นได้แล้ว”
ฟ่านเตี๋ยลืมตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
“เช้าขนาดนี้เลยเหรอ”
“เช้าอะไร หกโมงแล้วนะ” อู๋อี๋ว่า “รีบลุกเถอะ เราเตรียมตัวแล้วไปโรงไพ่นกกระจอกกันแต่เช้า”
ฟ่านเตี๋ยลุกขึ้น ล้างหน้าแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า
อู๋อี๋มองเธอแล้วส่ายหน้า “ไม่ได้ ชุดนี้เชยเกินไป”
“งั้นใส่ชุดไหนล่ะ”
“ชุดสีแดงตัวนั้น คอเสื้อกว้างหน่อย”
ฟ่านเตี๋ยค้นตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบชุดเดรสสีแดงออกมา คอเสื้อเว้าลึกมาก แค่ก้มตัวก็เห็นร่องอกแล้ว
“ชุดนี้โป๊ไปหรือเปล่า” ฟ่านเตี๋ยถาม
“โป๊ตรงไหน สวยจะตาย” อู๋อี๋ว่า “ดูชุดฉันสิ”
ฟ่านเตี๋ยมองไป อู๋อี๋สวมเสื้อยืดสีขาวรัดรูปคอเสื้อกว้าง ส่วนท่อนล่างเป็นกระโปรงสั้นสีดำรัดสะโพกแน่น เวลาเดินโยกไปมาแทบจะเห็นแก้มก้นอยู่แล้ว
“เธอแต่งแบบนี้มันออกจะ...” ฟ่านเตี๋ยพูด
“ออกจะอะไรล่ะ สวยก็พอแล้ว” อู๋อี๋หมุนตัวหนึ่งรอบ “ไปกันเถอะ อย่ามัวชักช้า”
ทั้งสองเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินไปโรงไพ่นกกระจอก
ระหว่างทาง ผู้ชายหลายคนที่ตื่นเช้าออกไปทำงานเห็นพวกเธอแล้วต่างตาค้าง
“ดูผู้หญิงยั่วสองคนนั่นสิ แต่งตัวแบบนั้นจะไปยั่วใครกัน”
“ใครจะไปรู้ล่ะ ยังไงผัวก็ไม่อยู่บ้าน อยากแต่งยังไงก็แต่งไปสิ”
ฟ่านเตี๋ยได้ยินแล้วหน้าแดงเล็กน้อย แต่อู๋อี๋กลับเชิดอก เดินฉับ ๆ อย่างกระฉับกระเฉงกว่าเดิม
เมื่อไปถึงโรงไพ่นกกระจอก หลิวชุ่ยฮวาก็มารออยู่หน้าประตูแล้ว
“อ้าว พวกเธอมาแล้ว เข้ามานั่งเร็ว” หลิวชุ่ยฮวาพูดยิ้ม ๆ “วันนี้มาเช้าจังนะ”
“วันนี้อยากเล่นหลายตาหน่อย” อู๋อี๋ตอบ
“ดีเลย พอดีพี่ต้าจู้กับคนอื่น ๆ ก็อยู่ข้างใน” หลิวชุ่ยฮวาว่า
ซุนต้าจู้กับเหล่าจางกำลังนั่งดื่มชาอยู่ด้านใน พอเห็นฟ่านเตี๋ยกับอู๋อี๋เดินเข้ามา ดวงตาของทั้งคู่ก็เป็นประกาย
“วันนี้แต่งตัวสวยจริง ๆ” ซุนต้าจู้พูดพลางยิ้ม สายตากวาดมองฟ่านเตี๋ยตั้งแต่หัวจรดเท้า
ฟ่านเตี๋ยถูกเขามองจนรู้สึกเขิน จึงก้มหน้าเดินไปนั่งที่โต๊ะไพ่นกกระจอก
“วันนี้เราเล่นตาละ 20 หยวน ดีไหม” ซุนต้าจู้ถาม
“ได้” อู๋อี๋รีบตอบก่อน
ฟ่านเตี๋ยก็พยักหน้า
ทั้งสี่คนเริ่มเล่นไพ่ หลิวชุ่ยฮวานั่งดูอยู่ข้าง ๆ คอยรินชาให้พวกเธอเป็นครั้งคราว
วันนี้ฟ่านเตี๋ยยังคงมือขึ้น ชนะติดกันหลายตา
ซุนต้าจู้มองอยู่ข้าง ๆ แล้ววางมือบนไหล่เธออีกครั้ง
“เล่นไพ่เก่งขึ้นนะ พัฒนาขึ้นเยอะเลย” ซุนต้าจู้พูด มือเลื่อนจากไหล่ลงไปบนแผ่นหลัง ก่อนค่อย ๆ ไล้ต่ำลง
ร่างของฟ่านเตี๋ยแข็งเกร็ง แต่ไม่ได้หลบหนี
มือของซุนต้าจู้ไล้ต่ำลงไปอีก จนถึงสะโพกของเธอ ก่อนจะคลึงเบา ๆ
ฟ่านเตี๋ยหน้าแดง หัวใจเต้นแรง แต่ก็ยังเงียบและไม่หลบ
เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีปฏิกิริยา ซุนต้าจู้ก็ยิ่งได้ใจ มือคลึงไปมาบนสะโพกเธอ กระทั่งบีบเข้าครั้งหนึ่ง
“อืม...” ฟ่านเตี๋ยเผลอครางออกมา
“เป็นอะไรไป” ซุนต้าจู้ถาม
“มะ...ไม่มีอะไร” ฟ่านเตี๋ยตอบเสียงเบา
“งั้นก็ดี ตั้งใจเล่นไพ่ต่อเถอะ” ซุนต้าจู้พูดยิ้ม ๆ ทว่ามือยังคงคลึงสะโพกเธออยู่
อีกด้านหนึ่ง เหล่าจางกำลังจับขาของอู๋อี๋อีกแล้ว
คราวนี้อู๋อี๋ไม่เพียงไม่หลบ แต่ยังตั้งใจหนีบขาเข้าหากัน หนีบมือของเหล่าจางไว้
เหล่าจางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ มือคลึงต้นขาเธออย่างกระตือรือร้นยิ่งกว่าเดิม
อู๋อี๋มองเขาด้วยแววตายั่วยวน แล้วค่อย ๆ คลายขาออกเล็กน้อย
เหล่าจางเข้าใจความหมาย มือจึงไล้ขึ้นไปตามต้นขาของเธอ จนถึงโคนขา
อู๋อี๋สูดหายใจลึก แต่ไม่ได้ห้ามเขา
มือของเหล่าจางเลื่อนสูงขึ้นไปอีก ล้วงเข้าไปในกางเกงของเธอ
อู๋อี๋สั่นสะท้านไปทั้งตัว กัดริมฝีปาก แต่ก็ยังไม่ห้ามเขา
ฟ่านเตี๋ยเห็นภาพนั้นอยู่ข้าง ๆ หัวใจยิ่งเต้นแรงขึ้น
เธอมองซุนต้าจู้ มือของเขายังคงคลึงสะโพกเธอ และตอนนี้ก็สอดเข้าไปใต้กระโปรงแล้ว
“พี่ต้าจู้ อย่า...” ฟ่านเตี๋ยพูดเสียงเบา
“อย่าอะไร” ซุนต้าจู้ถาม “ไม่สบายเหรอ”
ฟ่านเตี๋ยไม่ได้ตอบ
ซุนต้าจู้ยิ้ม ก่อนบีบสะโพกเธออีกครั้ง “รู้สึกดีก็ถูกแล้ว อย่าพูดอะไร ตั้งใจเล่นไพ่ไป”
ฟ่านเตี๋ยกัดริมฝีปาก ใบหน้าแดงจัดจนร้อนผ่าว แต่ร่างกายกลับควบคุมไม่ได้ ขยับเอนเข้าหาซุนต้าจู้เล็กน้อย
ซุนต้าจู้รับรู้ได้ จึงยิ่งกระหยิ่มใจ มือก็ลูบไล้ไปทั่วตัวเธออย่างคึกคักกว่าเดิม
เล่นไพ่ไปหลายตา ฟ่านเตี๋ยกับอู๋อี๋ก็ชนะเงินมาได้อีกไม่น้อย
“วันนี้มือขึ้นจริง ๆ” ฟ่านเตี๋ยพูด เสียงสั่นเล็กน้อย
“ใช่ เมื่อวานชนะเงินมา วันนี้ดูท่าจะยิ่งโชคดี” อู๋อี๋ตอบ
ซุนต้าจู้พูดยิ้ม ๆ “พรุ่งนี้เราเพิ่มเดิมพันกันอีกหน่อย ตาละ 50 หยวน ดีไหม”
ฟ่านเตี๋ยชะงักไป “50 เหรอ”
“ใช่ วันนี้พวกเธอชนะตั้งเยอะ พรุ่งนี้ก็ต้องชนะได้มากกว่าเดิมแน่” ซุนต้าจู้ว่า
ฟ่านเตี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองอู๋อี๋
อู๋อี๋พยักหน้า “ได้ 50 ก็ 50”
“ดี ตกลงตามนี้นะ” ซุนต้าจู้พูดยิ้ม ๆ พลางบีบสะโพกฟ่านเตี๋ยอีกครั้ง
บ่ายสองกว่า เกมไพ่ก็จบลง
ฟ่านเตี๋ยกับอู๋อี๋ชนะเงินได้คนละพันกว่าหยวน ทั้งสองยิ้มหน้าบาน
“ไปอำเภอกัน” อู๋อี๋ว่า
“ไปตอนนี้เลยเหรอ”
“ใช่ ไปตอนนี้เลย กำลังได้ที่” อู๋อี๋ตอบ “เรามีเงินแล้ว ต้องใช้ให้เต็มที่หน่อย”