มุมปากของเฉินหมิงกระตุกอย่างรุนแรงสองครั้ง
โลกอาถรรพ์พิศวงนี่ช่างมีอารมณ์ขันบิดเบือนเนื้อเรื่องได้เกินขีดสุดจริง ๆ
เขาพิมพ์ตอบกลับบนคีย์บอร์ดเสมือน
"เจ้าพยายามเอาใจอารมณ์หญิงชรานั่น อย่าได้ตีรันฟันแทงเป็นอันขาด"
เขาเคยอ่านแต่เศษเสี้ยวของ "ความฝันในหอแดง" ไม่กี่ตอน อย่างเช่นหลินไต้ยวี่ถอนต้นหลิวเป็นอาทิ ไม่เคยอ่านฉบับสมบูรณ์เลย
ความเงียบปกคลุมกลุ่มสนทนาอยู่ชั่วครู่
ถึงทุกคนจะผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็รู้ว่านี่คือการบังคับให้ทำสิ่งที่เกินกำลังจริง ๆ
นี่คืออาถรรพ์กฎเกณฑ์ที่แม้แต่คลังสมองชั้นนำของชาติยังจนปัญญา เฉินหมิงที่มีชีวิตรอดมาได้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
หลี่เฒ่าถอนหายใจ ส่งข้อความสุดท้ายมา
"ทุกคนอย่าเพิ่งท้อใจ หากมีอุปกรณ์หรือเบาะแสใด สามารถลองแลกเปลี่ยนผ่านฟังก์ชันการค้าขายในระบบกลุ่มได้"
"หัวกั๋วเป็นหมู่คณะเดียวกัน ชีวิตของชาวหัวกั๋วสิบสี่ร้อยล้านคนทั้งแผ่นดินตอนนี้ ฝากไว้กับพวกเจ้าทุกคนจริง ๆ ช่างเป็นการบังคับให้ทำสิ่งที่เกินกำลังนัก"
เฉินหมิงปิดหน้าต่างสนทนาลง
เขาต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด
ในโลกที่อาจมีคนตายได้ทุกเมื่อ อยู่รอดด้วยความได้เปรียบด้านข้อมูลเพียงอย่างเดียวไม่ได้นาน
ปกป้องหัวกั๋ว ปกป้องชีวิตของเพื่อนร่วมชาติสิบสี่ร้อยล้านคน
บำเพ็ญเซียน เพื่อกุมชะตาชีวิตไว้ในกำมือของตนอย่างแท้จริง
เขาแหงนหน้ามองดวงจันทร์ขาวซีดบนท้องฟ้าราตรี ตัดสินใจเด็ดเดี่ยว
รุ่งเช้าวันต่อมา
คณะเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่แดนตะวันตกยังคงเดินทางอย่างยากลำบากบนทวีปชมพูทิศตะวันตกอันแห้งแล้ง
พายุทรายสีเหลืองปกคลุมทั่วฟ้า
แม้จะมีซุนหงอคงเป็นผู้บุกเบิกทาง การได้กินอิ่มสักมื้อก็กลายเป็นความปรารถนาที่แสนฟุ่มเฟือยยิ่ง