【หนังสือเล่มนี้เขียนด้วยมือทุกตัวอักษร หากมีแม้แต่ตัวอักษรเดียวหรือเครื่องหมายวรรคตอนสักตัวที่ใช้เครื่องมือช่วยเขียน ผู้เขียนขอให้ฟ้าผ่าตายตอนออกจากบ้าน!】
“สาวสวย ของผมใหญ่มาก อดทนหน่อยนะ!”
“อย่าทำแบบนี้สิ หนุ่มหล่อ ฉันกลัว… เจ็บ อ๊า… อื้ม…”
……
“เกิดอะไรขึ้น? แค่อาบน้ำอยู่ดี ๆ ทำไมถึงเห็นภาพหลอนไปได้?”
หวังเฉินส่ายหัวแรง ๆ พยายามเรียกสติกลับคืนมา ก่อนจะอดถอนหายใจไม่ได้
“ดูท่าผลข้างเคียงจากการบาดเจ็บครั้งนี้จะร้ายแรงไม่น้อย ถึงขั้นเห็นภาพหลอนเลยหรือเนี่ย
เฮ้อ!
แต่ถ้าตอนนี้มีสาวสวยมาเล่นน้ำคลอเคลียกับฉันจริง ๆ
แล้วเราก็พลอดรักกันสักหน่อย จะดีแค่ไหนนะ?
เอ๊ะ ทำไมจู่ ๆ ถึงปวดฉี่ขึ้นมาขนาดนี้ อ่า… สบายตัวจริง ๆ…”
หวังเฉินกำลังถูตัวอาบน้ำเย็นอยู่ในอ่างเก็บน้ำ หลังภาพหลอนชั่วครู่ผ่านไป
เขาก็ปล่อยปัสสาวะลงในน้ำอีกครั้ง สีหน้าเคลิบเคลิ้มอย่างยิ่ง
นับตั้งแต่ได้รับคำสั่งเด็ดขาดจากตาเฒ่า เขาก็เดินเท้าจากสมรภูมินอกประเทศ ลัดเลาะข้ามภูเขากลับมายังหัวเซี่ย
เขาไม่ได้นอนหรือพักเลยตลอดสิบวันสิบคืน ทั้งยังไม่ได้อาบน้ำสักครั้ง
อากาศร้อนแบบนี้ เพิ่งกลับถึงบ้านเกิดก็ได้มาอาบน้ำในอ่างเก็บน้ำที่เคยจับปลาตอนเด็ก ๆ ช่างเป็นความสุขเสียจริง
“โอ๊ย! เห็ดป่าที่กินไปเมื่อกี้ต้องมีปัญหาแน่ ปวดท้องแทบแย่!”
จู่ ๆ หวังเฉินก็รู้สึกปวดท้องอย่างหนัก รีบว่ายขึ้นฝั่งจากอ่างเก็บน้ำ
เขายังไม่ทันได้สวมกางเกง ก็หลบเข้าไปในพุ่มไม้ริมฝั่งเพื่อปลดทุกข์ตรงนั้น
หวังเฉินเพิ่งนั่งยอง ๆ อยู่ในพุ่มไม้ได้ราวสิบวินาทีเท่านั้น
รถตู้คันหนึ่งก็แล่นฉิวมาทางอ่างเก็บน้ำ ก่อนจะเบรกจอดสนิทข้างแหล่งน้ำ
ประตูรถเปิดออก ชายหนุ่มอันธพาลผมหลากสีห้าคนกรูกันลงมาจากรถ
ชายหนุ่มหัวโล้นคนสุดท้ายค่อย ๆ ก้าวลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ
“เชี่ย! พวกแกยังยืนบื้ออะไรอยู่? รีบเปิดท้ายรถแล้วพาตัวซีอีโอสาวน้ำแข็งลงมาสิ!
ท้ายรถทั้งร้อนทั้งแคบ ถ้าซีอีโอสาวน้ำแข็งถูกอบจนตายขึ้นมาจะทำยังไง?”
ชายหัวโล้นก้าวลงจากรถแล้วกวาดตามองรอบ ๆ จากนั้นก็ด่าลูกน้องด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ชายหนุ่มผมเขียวรีบวิ่งไปเปิดท้ายรถ แล้วบังคับหญิงสาวงดงามอย่างยิ่งคนหนึ่งลงมา
“พวกแกทำอะไรกัน?! รู้ไหมว่าลักพาตัวคนมันผิดกฎหมาย? รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”
หลินปิงเสวี่ยตวาดเสียงเข้มอย่างดุดัน
“ฮ่า ๆ ในเมื่อพวกเราจับซีอีโอสาวน้ำแข็งอย่างคุณมาแล้ว คิดว่าพวกเราจะกลัวผิดกฎหมายหรือไง?”
ชายหัวโล้นเลียริมฝีปากแล้วถามอย่างเยาะเย้ย
“ฮ่า ๆ สมกับเป็นซีอีโอสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองเจียงไห่จริง ๆ ทั้งรูปร่างทั้งหน้าตา ผมหลงรักแล้ว!”
“พี่น้อง รอพี่จีมีความสุขเสร็จแล้ว ช่วยให้เกียรติผมเป็นคนที่สองด้วยนะ!”
“พี่จีเป็นหัวหน้า จะได้มีความสุขเป็นคนแรกก็สมเหตุสมผลอยู่แล้ว
แต่พวกเรายังเหลืออีกห้าคน ผมว่าไม่ต้องต่อคิวหรอก เดี๋ยวทั้งห้าคนก็มีความสุขพร้อมกันเลย!”
“ใช่ มีเหตุผล ทุกคนมีความสุขพร้อมกันถึงจะเรียกว่ามีความสุขจริง ๆ!”
……
……
ชายอันธพาลพวกนี้ต่างถูกความงามของหลินปิงเสวี่ยดึงดูดจนตะลึง
แถวนั้นเป็นป่ารกร้างห่างไกลผู้คน ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครเห็น พวกเขาจึงหัวเราะอย่างไม่เกรงใจ
“คุณหลิน ผมอยากได้คุณมานานแล้ว สวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนตั้งใจจริง ฝ่าเท้าแทบสึกก็ยังหาไม่เจอ ที่แท้พอเลี้ยวผ่านทางตันก็พบทางใหม่
วันนี้ในที่สุดคุณก็ตกอยู่ในมือพี่จีแล้ว จุ๊ ๆ สะใจจริง ๆ!”
ชายหัวโล้นหัวเราะอย่างหื่นกระหาย พลางเดินเข้าไปหาหลินปิงเสวี่ย
“คุณ… อย่าเข้ามานะ ถ้ากล้าทำอะไรฉัน ตำรวจไม่ปล่อยแกไว้แน่ ตอนนี้เป็นสังคมที่มีกฎหมายคุ้มครอง!”
หลินปิงเสวี่ยถอยหลังด้วยความหวาดกลัว พร้อมยกตำรวจขึ้นมาขู่ หวังว่าจะทำให้พวกอันธพาลกลัวจนถอยไป
“แล้วสังคมที่มีกฎหมายคุ้มครองมันทำไม? ฉันไม่กลัวหรอก ต่อให้สุดท้ายตำรวจจับฉันเข้าไปจริง ๆ
อย่างมากก็เข้าไปกินข้าวแดงในคุกสักสองสามปี พอออกมาแล้วฉันก็ยังเป็นลูกผู้ชายเหมือนเดิม”
ชายหัวโล้นเดินมาถึงตรงหน้าหลินปิงเสวี่ยแล้ว เขายื่นมือเตรียมปลดเสื้อผ้าของเธอ พลางยิ้มอย่างหื่นกระหาย
“คุณหลิน วางใจเถอะ ขอแค่เชื่อฟัง รับรองว่าผมจะทำให้คุณสุขสบายไปทั้งตัว”
ปัง!
ในจังหวะที่มือของชายหัวโล้นกำลังจะแตะตัวหลินปิงเสวี่ย เธอก็ยกขาขึ้นเตะออกไปสุดแรง
เป็นการเตะที่หลินปิงเสวี่ยทำไปเพราะจนตรอก แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่คิดว่าจะช่วยให้หนีรอดได้
แต่ลูกเตะนั้นกลับเข้าเป้าพอดิบพอดี ตรงหว่างขาของชายหัวโล้น
“อ๊าก!!”
ชายหัวโล้นโดนหลินปิงเสวี่ยเตะเข้าเต็ม ๆ เขารีบใช้สองมือกุมจุดสำคัญที่บาดเจ็บแน่น พร้อมส่งเสียงร้องโหยหวนสุดขีด
ลูกเตะของคุณหลินทำให้ชายหัวโล้นราวกับได้พบคุณยายทวดที่ยังไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน
พวกอันธพาลทั้งหมดชะงักงัน พวกเขาไม่คิดเลยว่าหัวหน้าจะถูกคุณหลินเตะเข้าให้เต็ม ๆ!
หลินปิงเสวี่ยฉวยจังหวะที่ทุกคนยังตั้งตัวไม่ติด หมุนตัววิ่งหนีทันที
แม้ท่อนบนจะถูกมัดไว้ด้วยเชือกไนลอน แต่โชคดีที่ขาทั้งสองข้างยังเป็นอิสระ
ด้านหลังเป็นพุ่มไม้หนาทึบ ขอแค่หนีเข้าไปในนั้น
แล้วหาที่ซ่อนตัว พวกอันธพาลก็อาจหาเธอไม่เจอ
“โธ่เว้ย รีบตามไป อย่าปล่อยให้หนีไปได้!
กล้าทำให้ฉันบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ฉันจะจัดการแกให้ตายคามือ!”
ตอนนี้ชายหัวโล้นยังเจ็บปวดจนแทบขาดใจ ไม่อาจวิ่งไล่ตามไปได้
จึงทำได้เพียงตะโกนสั่งลูกน้องด้วยความโกรธจัด
“คุณหลิน อย่าหนีนะ!”
“เตะหัวหน้าแล้วยังคิดจะหนี? ฝันไปเถอะ!”
“ตามไป! นี่คือซีอีโอสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองเจียงไห่ ต่อให้พ่อตายแม่ตายก็ห้ามปล่อยให้หนีไปได้!”
“คุณหลินสวยขนาดนี้ ต้องมีน้ำเยอะมากแน่ พวกเรากระหายกันจะแย่แล้ว ห้ามปล่อยให้หนีไปเด็ดขาด!”
ลูกน้องทั้งห้าของชายหัวโล้นต่างพากันวิ่งไล่ตามหลินปิงเสวี่ย
ตอนนั้นหลินปิงเสวี่ยวิ่งมาถึงหน้าพุ่มไม้แล้ว ระหว่างฝั่งอ่างเก็บน้ำกับพุ่มไม้มีระดับต่างกันราวสองเมตร
เธอกระโดดพุ่งเข้าไปในพุ่มไม้โดยไม่ลังเล
แต่ระดับต่างกันราวสองเมตรนั้นทำให้ตอนลงพื้น แรงเหวี่ยงส่งร่างของหลินปิงเสวี่ยพุ่งคะมำไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้
หลินปิงเสวี่ยเสียการทรงตัว จึงอยากยื่นมือทั้งสองข้างออกไปยันพื้น
แต่ท่อนบนถูกเชือกไนลอนมัดแน่นพอดี ทำให้เธอยื่นมือออกไปไม่ได้
พลั่ก!
หลินปิงเสวี่ยล้มคะมำลงกับพื้น กลิ่นไม่น่าพิสมัยโชยเข้าจมูกทันที
เธอลืมตาคู่สวยมองไปข้างหน้า แล้วก็พบต้นตอของกลิ่นไม่พึงประสงค์นั้น
ครู่ต่อมา หลินปิงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ราวกับได้เห็นอะไรบางอย่างที่น่าตกตะลึง
จากนั้นสายตาของเธอก็เลื่อนสูงขึ้นไปอีกนิด ก่อนจะเห็นดวงตาคู่หนึ่งสว่างเจิดจ้าราวดาวหาง
และใบหน้าคมคายราวกับสลักเสลาด้วยดาบและขวาน
สายตาของทั้งคู่สบกันกลางอากาศ บรรยากาศกลับกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง
เพราะหวังเฉินกินของผิดจนท้องเสีย กำลังนั่งยอง ๆ ปลดทุกข์อยู่
แต่เธอกลับกระโดดลงมาตรงหน้าเขา แถมยังล้มลงจนเห็นเขาหมดเปลือก
เขาไม่อายบ้างหรือไง?!
เพื่อทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดบ้า ๆ นี้
หวังเฉินพยายามฝืนยิ้ม ก่อนแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วถามอย่างสบาย ๆ ว่า “สาวสวย ขอถามหน่อย มีทิชชูไหม?”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง พอเห็นว่ามือทั้งสองข้างของสาวงามว่างเปล่า ก็พูดต่อว่า “ถ้าไม่มีทิชชู ผ้าอนามัยก็ได้เหมือนกัน”