«กวนกวน พาพวกเรามากินหม่าล่าทังที่นี่เองเหรอ?»
กวนจวเอ๋อร์ตอบ «ใช่สิ ที่นี่ทั้งถูกทั้งคุ้ม»
ชิวอิงอิงพยักหน้า ส่วนฟ่านเซิ่งเหมย์ไม่ได้ถูกหลอกง่ายขนาดนั้น
«แปลว่าไม่อร่อยสินะ»
กวนจวเอ๋อร์ว่า «โธ่ พี่ฟ่าน ราคาแค่นี้แล้วจะไปคาดหวังอะไรมากล่ะ?»
«แต่กินที่นี่แล้วไม่ท้องเสียจริง ๆ เหรอ?»
กวนจวเอ๋อร์ตอบ «ไม่หรอก เมื่อคืนฉันก็กิน ตอนนี้ยังสบายดีไม่ใช่เหรอ?»
«ไปเถอะ พี่ฟ่าน ฉันกลับรู้สึกว่าร้านเล็ก ๆ แบบนี้ก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ»
ชิวอิงอิงพูด
«แต่ฉันไม่ยอมจริง ๆ นะ»
«เป็นอะไรไป?»
«ฉันเสียค่าแท็กซี่ไปตั้ง 60 หยวน»
กวนจวเอ๋อร์หัวเราะแล้วพูดว่า «พี่ฟ่าน เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ? พี่ออกค่าแท็กซี่ ส่วนฉันเลี้ยงหม่าล่าทังพวกเธอ»
«เถ้าแก่ สามคนรวมกัน 15 หยวน โอนให้แล้วนะ»
«ได้เลย เข้าไปเลือกที่นั่งตามสบาย»
ในบรรดาทั้งสามคน มีแค่ชิวอิงอิงที่กินอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนกวนจวเอ๋อร์กับฟ่านเซิ่งเหมย์กินไปไม่มากนัก
ตอนเดินออกมา เถ้าแก่เรียกชิวอิงอิงไว้แล้วพูดว่า «สาวน้อย มาถ่ายรูปหน่อย»
«เถ้าแก่ ทำไมถึงจะถ่ายรูปฉันคนเดียวล่ะ? คงไม่ได้คิดจะเอารูปฉันไปทำเรื่องไม่ดีหรอกนะ?»
«รูปเดียวจะเอาไปทำเรื่องไม่ดีอะไรได้?»
«ใครก็ตามที่มากินร้านฉันจนคุ้มทุน ฉันต้องถ่ายรูปเก็บไว้ แล้วจำกัดจำนวนครั้งที่พวกเธอจะมาได้ สัปดาห์หนึ่งไม่เกิน 2 ครั้ง จำไว้นะ ถ้าเกินกว่านี้ ฉันไม่ให้เข้าร้านแล้ว»
«ไม่รู้เลยว่าสาวน้อยอย่างเธอกินเก่งอะไรขนาดนี้»
«ร้านเล็ก ๆ ของฉันจะรับมือกับการกินแบบเธอไหวได้ยังไง»
ชิวอิงอิงอายจนหน้าแดง รีบดึงกวนจวเอ๋อร์กับฟ่านเซิ่งเหมย์หนีไป
เถ้าแก่ยังตะโกนไล่หลังว่า «สาวน้อย ต่อให้ไม่ถ่ายรูป ฉันก็จำเธอได้แล้ว จำไว้ล่ะ สัปดาห์ละไม่เกิน 2 ครั้ง!»
ชิวอิงอิงยิ่งเร่งฝีเท้าหนีเร็วขึ้น
«ฮึ กวนกวน ดูสิว่าพาฉันมากินร้านอะไร คราวหน้าฉันไม่มาอีกแล้ว»
ชิวอิงอิงพูด
«ขอโทษนะ อิงอิง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นแบบนี้»
«ช่างเถอะ กลับบ้านกัน»
«ฉันยังต้องใช้หวังอวี่เยียนของฉันจีบเฉียวเฟิงต่อ»
«อิงอิง ฉันจำได้ว่าในแปดเทพอสูรมังกรฟ้า คู่ของหวังอวี่เยียนคือ ต้วนยวี่ไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่ใช่เขา อย่างน้อยก็น่าจะเป็นมู่หรงฟู่สิ ทำไมเธอถึงจับคู่มั่วแบบนี้ล่ะ?»
«พี่ฟ่าน พี่ไม่เข้าใจหรอก เกมนี้ถึงจะสร้างจากละคร แต่ถ้าเล่นตามเนื้อเรื่องเป๊ะ ๆ จะสนุกตรงไหนล่ะ? งั้นฉันดูทีวีไม่ดีกว่าเหรอ?»
«แล้วคู่รักมังกรหยกล่ะ?»
«สองเกมนี้ไม่เหมือนกัน แปดเทพอสูรมังกรฟ้าเป็นเกมจีบหนุ่ม»
«ส่วนคู่รักมังกรหยกเป็นเกมปล่อยตัวละครสู้กัน แค่ดูว่าใครมีพลังรบสูงกว่า»
«อิงอิง ช่วงนี้เธอยังเติมเงินเข้าเกมอยู่ไหม?»
«แน่นอนสิ ไม่งั้นก็ปลดล็อกเนื้อเรื่องไม่ได้ พอปลดล็อกแล้วก็ยังต้องเสียเงินซื้อไอเทมอีก ถ้าพึ่งแต่ไอเทมฟรีนิดหน่อยนั่น หวังอวี่เยียนของฉันกว่าจะพิชิตเฉียวเฟิงได้คงต้องรออีกสามปีครึ่ง»
«เงินเดือนฉันเดือนละ 4,000 หยวน ค่าเช่าห้อง 2,000 เหลือไว้กินข้าว 500 ที่เหลือก็เติมเกมเกือบหมด»
«มีเงินกินข้าวแค่ 500 เองเหรอ?»
«ใช่สิ ตอนเช้ากินหมั่นโถวลูกละหยวนเดียวก็พอ กลางวันกินโรงอาหารบริษัท ตอนเย็นกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป»
«แล้วถ้าไม่ได้ไปทำงานล่ะ?»
«ก็กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป หรือไม่ก็เหมือนวันนี้ ถ้ามีใครเลี้ยง ฉันก็ได้กินของดีขึ้นหน่อย»
«อิงอิง เธอเป็นแบบนี้...»
«อิงอิง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของเธอยังเหลือไหม?»
«เหลือสิ มีอะไรเหรอ?»
«แบ่งฉันหน่อยได้ไหม?»
«กวนกวน เธอก็เงินหมดแล้วเหรอ?»
«ยังเหลือห้าร้อยกว่าหยวน แต่กว่าจะถึงวันเงินเดือนออกเดือนหน้าก็อีกตั้งครึ่งเดือน»
«ได้เลย เรื่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปน่ะ มีให้กินไม่อั้นแน่นอน»
«เธอชอบรสไหน? มีเนื้อตุ๋นซีอิ๊ว รสทะเล แล้วก็ไก่ตุ๋นเห็ดหอม รสที่อร่อยที่สุดคือทุเรียน แล้วก็รสเต้าหู้เหม็น»
«ยกเว้นสองรสสุดท้าย ที่เหลือฉันกินได้หมด»
«นี่พวกเธอสองคน...»
«เฮ้อ»
ฟ่านเซิ่งเหมย์ถอนหายใจอย่างจนปัญญา สองคนนี้คนหนึ่งติดเกม อีกคนก็คลั่งรัก
ส่วนเธอ เป็นคนโชคร้ายที่ถูกครอบครัวเดิมฉุดรั้งไว้
ในพวกเธอสามคนไม่มีใครปกติเลยสักคน
ช่วงก่อน พ่อของเธอหกล้มตอนทำไร่ที่บ้าน ต้องใช้เงินผ่าตัดด่วน 20,000 หยวน แถมยังต้องจ่ายค่างวดเงินกู้รายเดือนแทนพี่ชาย รวมถึงค่าเล่าเรียนของหลานชายอีก
ตอนนี้ในบัญชีของฟ่านเซิ่งเหมย์เหลือเงินอยู่แค่แปดร้อยกว่าหยวน
«อิงอิง ขอถามอะไรหน่อย»
ชิวอิงอิงถามอย่างระแวง «พี่ฟ่าน อย่าบอกนะว่าพี่ก็จะขอบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของฉัน?»
ฟ่านเซิ่งเหมย์ยิ้มเจื่อน «จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ?»
«งั้นก็ดี»
«ฉันแค่สงสัยว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสชาติเป็นยังไง อิงอิง ของเธอยังพอไหม?»
«ไม่พอแล้ว»
«ไปเถอะ กลับบ้านกัน แวะซูเปอร์มาร์เก็ตไปซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป»
«ได้ ไปกัน»
«พี่ฟ่าน ค่าแท็กซี่ขากลับพี่ออกเหมือนเดิมไหม?»
«แท็กซี่เหรอ? ฉันจะนั่งรถไฟใต้ดิน พวกเธออยากนั่งแท็กซี่ก็ตามสบาย»
กวนจวเอ๋อร์เดินตามไปแล้วพูดว่า «ฉันก็นั่งรถไฟใต้ดิน»
ชิวอิงอิงตามมาติด ๆ «ฉันก็นั่งรถไฟใต้ดิน»
ชั้นใต้ดินของคอนโดเฮวะเล่อซงเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่
«พวกเราโชคดีเกินไปแล้ว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลดราคาอยู่พอดี ขนมปังก็ลดด้วย ซื้อเพิ่มได้เยอะเลย เดือนนี้ต้องฝากท้องกับของพวกนี้แล้ว»
«อืม อิงอิง ยังมีอะไรที่ทั้งถูก อร่อย แล้วก็มีประโยชน์อีกไหม?»
«ไม่มี ถ้ามีก็บอกฉันด้วยแล้วกัน»
เคราะห์ซ้ำกรรมซัด เดิมทีกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็แย่พออยู่แล้ว ตอนนี้ห้องข้าง ๆ ยังเริ่มปรับปรุง แถมปรับปรุงพร้อมกันถึงสองห้อง
พวกเธอพักอยู่ห้อง 2202 ในคอนโดเฮวะเล่อซง ส่วนห้องข้าง ๆ อย่าง 2201 กับ 2203 ก็เริ่มปรับปรุงกันแล้ว
ทั้งสามคนนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปร้อน ๆ อยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ฟังเสียงสว่านไฟฟ้าจากงานปรับปรุงจนหมดอารมณ์ดี
«วันหยุดสุดสัปดาห์ดี ๆ แบบนี้ ฉันยังคิดว่าจะได้นอนตื่นสายให้สวย ๆ สักหน่อย»
«พี่ฟ่าน งั้นฉันไปคุยกับพวกเขาไหม?»
กวนจวเอ๋อร์ถาม «จะพูดอะไรล่ะ เขาปรับปรุงห้องอย่างถูกต้องตามกฎ เราร้องเรียนไปก็มีประโยชน์เหรอ?»
«ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเราเป็นแค่ผู้เช่า ฝ่ายจัดการอาคารไม่ฟังเราหรอก»
«ฮึ รอฉันมีเงินก่อนเถอะ ฉันจะซื้อห้องในคอนโดเฮวะเล่อซง พอเป็นเจ้าของห้องแล้ว ฉันจะคอยจับผิดฝ่ายจัดการอาคารทั้งวันเลย»
«อืม เจ้าหนอนน้อย ฉันสนับสนุนเธอ เธอทำได้แน่นอน»
«อืม ฉันก็คิดแบบนั้น»
«แล้วสอบใบรับรองผู้สอบบัญชีระดับต้นผ่านหรือยัง?»
«พี่ฟ่าน อย่าพูดเรื่องนี้ พอพี่พูดทีไรฉันก็ปวดหัว»
จากนั้นชิวอิงอิงก็กลับไปจีบเฉียวเฟิงของเธอต่อ ส่วนฟ่านเซิ่งเหมย์ใส่หูฟังฝึกโยคะอยู่ที่บ้าน บอกว่าต้องรักษาหุ่น
กวนจวเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหากูจือโจว: ว่างไหม?
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา กูจือโจวจึงตอบกลับ: ว่าง มีอะไรเหรอ?
กวนจวเอ๋อร์: ฉันอยากถามว่า บริษัทเรามีที่อยู่ไหม?
จากนั้นกวนจวเอ๋อร์ก็ได้รับตำแหน่งที่ตั้งบนแผนที่ ซึ่งอยู่ในบ้านเก่าแถบชานเมืองทางเหนือ
กวนจวเอ๋อร์: ฉันไปหลบภัยได้ไหม? เพื่อนบ้านห้องข้าง ๆ กำลังปรับปรุงห้อง เสียงดังมาก
กูจือโจว: ได้สิ เธอเป็นหุ้นส่วนของฉัน บริษัทมีส่วนของเธอด้วย
กวนจวเอ๋อร์: ขอบคุณนะ
กวนจวเอ๋อร์: ฉันยังมีเพื่อนอีกสองคน
กูจือโจว: ไม่เป็นไร
......