บทที่ 35 นางเอกผู้มีโชคชะตา กับอาจารย์เซียนโอสถผู้เลิศล้ำเหนือโลก 2
“ยังจำได้ไหมว่าตัวเองชื่ออะไร?”
บนตัวหนิงม่านเยวี่ยไม่มีสิ่งใดที่ยืนยันตัวตนได้ เซี่ยชิงเหยี่ยนเองก็จนปัญญา ทำได้เพียงหวังว่านางจะนึกอะไรขึ้นมาได้บ้าง
หนิงม่านเยวี่ยส่งชามยาให้เซี่ยชิงเหยี่ยนคืน ทำท่าครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“จำไม่ได้ว่าชื่ออะไร แต่รู้สึกว่าเมื่อก่อนมีคนเรียกฉันว่าเยวี่ยเยวี่ย”
“เยวี่ยเยวี่ย?”
เซี่ยชิงเหยี่ยนหลุดหัวเราะ ชื่อเรียกเล่น ๆ แค่นี้จะเป็นเบาะแสอะไรได้
เขาถือชามยาลุกขึ้น มือข้างหนึ่งช่วยจัดผ้าห่มให้เข้าที่
“เธอพักฟื้นให้ดีก่อน พออาการดีขึ้น ฉันจะพาออกไปดูว่าเจอญาติหรือเปล่า”
เนื้อแท้ของเซี่ยชิงเหยี่ยนเป็นคนอ่อนโยน เมื่อเห็นว่าหนิงม่านเยวี่ยจำอะไรไม่ได้เลย เขาย่อมไม่ปล่อยให้นางออกจากหุบเขากุยอวิ๋นไปตามลำพัง จะเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำอย่างไร
“ขอบคุณนะคะ พี่ชิงเหยี่ยน”
“……”
พอได้ยินหนิงม่านเยวี่ยเรียกเช่นนั้น เซี่ยชิงเหยี่ยนเกือบสะดุดเท้า
พี่ชายงั้นหรือ?
เขาอายุสามสิบสองแล้ว ยังจะเป็นพี่ชายของใครได้อีก
เซี่ยชิงเหยี่ยนส่ายหน้ายิ้มอย่างจนใจ ก่อนมองหนิงม่านเยวี่ยแล้วอธิบายเสียงเบา
“ฉันอายุมากกว่าเธอหลายปี เรียกพี่ไม่เหมาะหรอก เรียกชื่อฉันก็ได้”
บุรุษแคว้นยิ่นแต่งงานมีบุตรได้ตั้งแต่อายุสิบเจ็ด หากนับตามจริง วัยอย่างเขาคงเป็นพ่อของเด็กโตได้แล้ว
หนิงม่านเยวี่ยดูเหมือนจะไม่เข้าใจ นางเอียงศีรษะเล็กน้อยพลางมองเซี่ยชิงเหยี่ยน
“พี่ชิงเหยี่ยนดูแก่กว่าฉันแค่สามสี่ปีเอง เรียกพี่แล้วจะไม่เหมาะได้ยังไงคะ?”