เซี่ยชิงเหยี่ยนคิ้วกระตุก ก่อนส่ายหน้าปฏิเสธ
“ถ้าคุณคิดจะให้ค่าตรวจรักษา เงินนี่ก็มากเกินไปแล้ว”
“นี่ไม่ใช่แค่ค่าตรวจรักษา ช่วงนี้รวมถึงระยะต่อจากนี้ก็ต้องรบกวนคุณด้วย”
หนิงม่านเยวี่ยยิ้มเจ้าเล่ห์ เร่งให้เขารีบเก็บทองเอาไว้
เซี่ยชิงเหยี่ยนส่ายหน้าอย่างจนใจ เมื่อเห็นคนรอบข้างหลายคนหันมามอง เขาจึงจำใจเก็บทองใส่แขนเสื้อไปก่อน
เขาคิดว่าให้ช่วยเก็บทองนี้ไว้แทนคุณหนูเยวี่ยก่อนก็แล้วกัน รอเมื่อใดนางฟื้นความทรงจำได้ ค่อยคืนทองให้นาง
“ไปกันเถอะ ชิงเหยี่ยน เมื่อครู่ฉันเห็นแผงขายหวีอยู่แผงหนึ่ง อยากซื้อหวีสักอัน”
“ได้ ไปกันเถอะ”
เจ้าของแผงขายหวีเป็นหญิงวัยราวสามสิบกว่า พอเห็นลูกค้าเดินมา นางก็ยิ้มหน้าบานทันที
“ท่านผู้มีเกียรติทั้งสอง เชิญเลือกชมได้ตามสบาย!”
หนิงม่านเยวี่ยพยักหน้า หยิบหวีไม้สลักลายดอกเหมยขึ้นมาพินิจ
มองอยู่ครู่หนึ่งแล้ววางลง ก่อนหยิบหวีไม้อีกอันที่สลักลายเมฆม้วนขึ้นมาดู
เซี่ยชิงเหยี่ยนยืนรออย่างเงียบ ๆ ไม่มีท่าทีรำคาญแม้แต่น้อย
เจ้าของแผงเห็นภาพนั้นแล้วก็อดอิจฉาอยู่ในใจไม่ได้
ชายก็หล่อ หญิงก็งาม ท่านผู้นั้นรอฮูหยินเลือกซื้อหวีโดยไม่แสดงความรำคาญสักนิด ช่างหาได้ยากจริง ๆ อย่างน้อยนางก็ไม่ค่อยได้เห็นสักครั้ง
หนิงม่านเยวี่ยก้มมองหวีไม้ รอยยิ้มลึกซึ้งผุดขึ้นในดวงตา
นางหันมา ชูหวีไม้สลักลายบัวหลับให้เซี่ยชิงเหยี่ยนดู
“ชิงเหยี่ยน คุณดูสิ บัวหลับนี่เหมือนบัวในสระของคุณหรือเปล่า?”
เซี่ยชิงเหยี่ยนก้าวเข้ามาใกล้ พิจารณาอย่างละเอียดครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย
“เหมือน”
“งั้นเอาอันนี้แหละ!”