บทที่ 57 นางเอกผู้มีโชคชะตาอันโดดเด่น กับอาจารย์เซียนแพทย์ผู้สง่างามดุจหลุดพ้นจากโลกีย์ 24 (จบ)
การก่อกบฏบีบบังคับราชสำนักของกู้เป่ยเฉินเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่กู้เป่ยสิงกับหนิงหย่วนซานและคนอื่น ๆ ต่างคาดการณ์เอาไว้แล้ว
พวกเขาเตรียมการไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ วังหลวงถูกล้อมไว้แน่นหนาจนไม่มีช่องโหว่ กองทหารชั้นยอดนับพันยังไม่ทันได้เข้าไปในวังหลวง ก็ถูกสังหารตกจากหลังม้าจนหมด
หนิงหย่วนซานชักทวนกลับมา สีหน้าไร้อารมณ์ขณะเช็ดคราบเลือดบนหัวทวนกับเสื้อผ้าของศพที่อยู่ใต้เท้า
กู้เป่ยสิงพาทหารองครักษ์วิ่งมาจากไม่ไกล ในมือกำกระบี่แน่น บนเสื้อคลุมมีคราบเลือดสีแดงแต้มอยู่ประปราย
“ท่านน้า คนทางประตูเหนือจัดการเรียบร้อยแล้ว”
“ดี ไม่บาดเจ็บใช่ไหม?”
“ไม่บาดเจ็บ แล้วท่านน้าล่ะ?”
หนิงหย่วนซานมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า พอเห็นว่าไม่เป็นอะไรจริง ๆ ก็ยิ้มพลางส่ายหน้า
“ข้าก็ไม่เป็นไร ไปเถอะ ไปรายงานฝ่าบาทกัน”
“ได้”
ทั้งสองเดินเคียงกันไปยังตำหนักบรรทมของฮ่องเต้
ส่วนกู้เป่ยเฉินผู้ก่อความผิดครั้งใหญ่ หนิงหย่วนซานได้สั่งให้คนไปล้อมจวนองค์ชายสามไว้ตั้งแต่ตอนที่รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว
หลังเหตุวุ่นวายในวังหลวงสงบลง เขาก็สั่งให้จับกู้เป่ยเฉิน คาดว่าตอนนี้คงกำลังถูกนำตัวเข้าวัง
คืนนี้ความ “ครึกครื้น” ในวังยืดเยื้ออยู่นาน หนิงม่านเยวี่ยดูเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านการถ่ายทอดสดของค้อนเหล็ก
ในนั้นมีทั้งตอนที่ฮ่องเต้คำนึงถึงสายใยครอบครัวและตัดสินใจไว้ชีวิตเขา เพียงแต่ลดฐานะให้เป็นสามัญชน แล้วเนรเทศไปยังเมืองเฮย ห้ามกลับเมืองหลวงอีกตลอดชีวิต
หนิงม่านเยวี่ยไม่ค่อยเชื่อว่าฮ่องเต้คำนึงถึงสายใยครอบครัวจริง ๆ บางทีอาจกลัวคนอื่นจะมองว่าพระองค์ใจร้ายเกินไป
นางส่ายหน้า สุดท้ายก็ยังใจอ่อน ปล่อยเสือกลับเข้าป่า
ด้วยโชคชะตาของตัวเอกชายอย่างกู้เป่ยเฉิน การกลับมาผงาดอีกครั้งย่อมเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเขา
“เยวี่ยเยวี่ย ทางเซี่ยชิงเหยี่ยนก็ได้ยินเรื่องในวังแล้ว เขากำลังคิดอยู่ว่าถ้ากู้เป่ยเฉินไม่ตาย ก็จะใช้กู่ฆ่าเขาเสียเลย”
แน่นอนว่าเพื่อความปลอดภัย เซี่ยชิงเหยี่ยนยังคิดจะลงมือหลังจากกู้เป่ยเฉินออกจากเมืองหลวงแล้ว
“อืม”