“เอ๊ะ ดูนั่นสิ ใช่ฟู่อันเฉินจากห้องหนึ่งชั้นมัธยมปลายปีสามหรือเปล่า?”
ถ้าพูดถึงนักเรียนที่โด่งดังที่สุดในโรงเรียน คงหนีไม่พ้นฟู่อันเฉิน
เหตุผลมีอยู่สามข้อ หนึ่งคือเขานอนหลับในห้องเรียนทุกวัน สองคือแม้แต่ครูยังเกรงกลัวเขา และสามคือครอบครัวของเขามีฐานะดีมาก
แต่พวกเขาก็รู้แค่ว่าครอบครัวเขาร่ำรวย ส่วนจะร่ำรวยแค่ไหนนั้นไม่มีใครรู้ ทว่าแค่เห็นว่าผู้อำนวยการยังไม่กล้าล่วงเกินเขาง่าย ๆ ก็พอจะรู้แล้วว่าฐานะของเขาไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง
“ไม่ใช่ ๆ คนที่ลงจากรถมาพร้อมฟู่อันเฉินน่ะ ใช่ครูสอนภาษาอังกฤษของห้องข้าง ๆ หรือเปล่า?”
“ให้ตายสิ! ใช่จริงด้วย! ไม่ใช่แค่ครูของห้องข้าง ๆ แต่ยังเป็นครูประจำชั้นของฟู่อันเฉินด้วย!”
“พวกเธอยังไม่รู้กันเหรอ ช่วงสองสามเดือนมานี้คะแนนสอบของฟู่อันเฉินติดอันดับต้น ๆ ตลอด โดยเฉพาะวิชาภาษาอังกฤษ ได้ที่หนึ่งของทั้งห้อง ไม่สิ ทั้งระดับชั้นเลย!”
“ใช่ ๆ ฉันนึกออกแล้ว! สัปดาห์ก่อนครูประจำชั้นเรายังยกเขามาเป็นตัวอย่างอยู่เลย!”
“ให้ตายเถอะ ฉันเข้าใจแล้ว ครูภาษาอังกฤษกับฟู่อันเฉินมาโรงเรียนด้วยกันตั้งแต่เช้าตรู่ แบบนี้แปลว่าลับหลังเธอแอบติวให้เขาหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นคะแนนของฟู่อันเฉินจะพุ่งขึ้นเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?”
“อืม...ฟังดูมีเหตุผลนะ”
เสียงซุบซิบเบา ๆ ของคนเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เวินม่านเยวี่ยกับฟู่อันเฉินหันมาสนใจ ทั้งสองเดินไปหยุดที่หน้าอาคารสำนักงานครู
“ไปห้องเรียนเถอะ อย่าเข้าสายตอนเรียนตอนเช้าล่ะ”