บทที่ 6 ตัวตนของซุนซิ่วเฟิน
…
ห้องผู้ป่วยชั้นสอง โรงพยาบาลกลางเมืองหลิงอวิ๋น
ศีรษะของหยางตงพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว มีรอยเลือดให้เห็นจาง ๆ
ท่ามกลางความเลือนราง เขาได้ยินเสียงคนพูดอยู่ข้าง ๆ
“แม่ ถ้าไม่ได้หยางตงช่วยบังให้หนู คนที่หมดสติไม่ฟื้นอาจเป็นหนูไปแล้ว”
“แถมตอนอยู่ร้านคาราโอเกะก็เป็นหยางตงที่ช่วยหนูไว้ ไม่อย่างนั้นหนูคงถูกอู๋เจี้ยนไฉจับไปดื่มเป็นเพื่อนแล้ว”
“แม่ บรรยากาศในแวดวงราชการของเมืองหลิงอวิ๋นไม่ดี ความปลอดภัยในสังคมก็แย่มาหลายปีแล้ว หนูกลับไปทำงานที่เมืองหลวงของมณฑลดีไหม?”
หยางตงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา แค่ขยับไหล่นิดเดียวก็รู้สึกแสบร้อน ความเจ็บแล่นไปทั่วร่าง
เขาอดครางด้วยความเจ็บปวดไม่ได้
“ซี๊ด…”
กวนจิ่วจิ่วกำลังเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้ซุนซิ่วเฟิน แม่ของเธอฟังด้วยสีหน้าโมโห จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงจากเตียงผู้ป่วยและเสียงขยับตัว จึงรีบหันไปมอง
“หยางตง นายฟื้นแล้ว…”
เธอเดินเข้าไปหาอย่างดีใจ แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเป็นห่วง
ซุนซิ่วเฟินนั่งอยู่บนเก้าอี้ บุคลิกสง่างาม แม้อายุสี่สิบกว่าแล้วแต่ยังดูสาวมาก
แม้จะสวมเพียงเสื้อคลุมสีแดงตัวหนึ่ง ก็ยังดูมีราศีไม่ธรรมดา
เมื่อเห็นลูกสาวเป็นห่วงสหายหนุ่มคนนี้ถึงเพียงนี้ เธอก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
แต่พอเห็นสภาพบาดเจ็บของหยางตง ก็อดถอนหายใจไม่ได้เช่นกัน
ถ้าไม่ใช่เพราะชายหนุ่มคนนี้ ลูกสาวของเธอคงตกอยู่ในอันตรายแล้ว
“จิ่วจิ่ว…นี่ฉัน…อยู่ที่ไหน?”
หยางตงลูบศีรษะด้วยสีหน้าเจ็บปวด ก่อนจะพบว่ามีผ้าพันแผลพันอยู่ และหน้าผากก็บวมปูดขึ้นมา
แค่ขยับแผ่นหลังนิดเดียว กระดูกสันหลังก็เจ็บจนแทบทนไม่ไหว
“นายอยู่โรงพยาบาล เรื่องเมื่อคืนจำไม่ได้เหรอ?”
กวนจิ่วจิ่วมองหยางตง ดวงตาแดงก่ำและเต็มไปด้วยความห่วงใย