ซูอวิ๋นเป็นคนแสนซื่อที่ทำให้ลู่เฉินปวดใจ
พ่อแม่ของเธอลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว แถมตอนเด็กเธอยังอ่อนแอ บอบบาง และตัวเล็กผอม จึงใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก อีกทั้งยังถูกคนรังแกอยู่บ่อย ๆ
หลังจากลู่เฉินช่วยเธอต่อยตีกับคนอื่นครั้งหนึ่ง แล้วยื่นลูกอมให้หนึ่งเม็ด เธอก็กลายเป็นลูกไล่ตัวน้อยของเขา
พอโตขึ้น ทั้งคู่ก็หมั้นหมายกันตามครรลอง
แต่ฤดูหนาวครั้งหนึ่ง เธอได้รับบาดเจ็บจนร่างกายเสียหาย หลังลงไปช่วยลูกของลู่หยวนที่ตกน้ำ ทำให้ไม่สามารถมีลูกได้
นับแต่นั้นมา เธอก็ยืนกรานไม่ยอมแต่งงานไม่ว่าจะอย่างไร
ต่อมา ลู่ซานเจียงรับเธอเป็นลูกบุญธรรม ส่วนเธอก็รับเด็กคนหนึ่งมาเลี้ยง และช่วยจับคู่เซี่ยชิงอินที่ลงชนบทมากับลู่เฉิน
ชาติที่แล้ว ไม่ว่าลู่เฉินจะตกต่ำและเหลวไหลแค่ไหน เธอก็อยู่เคียงข้างเขาเสมอ ถึงขั้นขายเลือดขายไตเพื่อหาเงินรักษาเขา
ตอนที่ลู่เฉินกำลังจะตาย เธอกอดเขาไว้แล้วกระโดดลงทะเล ณ จุดที่เซี่ยชิงอินกระโดดลงไป
เธอบอกว่า «อาเฉิน ฉันจะพานายไปหาเธอ!»
เวลานี้เห็นลู่เฉินนิ่งเงียบ สีหน้าเศร้าหมอง เธอจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามอย่างเป็นห่วงว่า «อาเฉิน เป็นอะไรไปเหรอ?»
ลู่เฉินได้สติ ฝืนยิ้มออกมา «ไม่เป็นไร แล้วเธอ... ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?»
ซูอวิ๋นยิ้มจนหางตาโค้ง เผยรอยยิ้มหวานชื่นใจ «ฉันสบายดีนะ พ่อบุญธรรมกับพี่ใหญ่ดูแลฉันกับเหนียนเหนียนดีมาก เหนียนเหนียน เรียกผู้ใหญ่สิ!»
ลู่เหนียนเหมือนก้อนข้าวเหนียวน้อย ๆ ดวงตากลมโตดำขลับเป็นประกายงดงามราวกับองุ่น เธอร้องเรียกเสียงใสว่า «คุณตา คุณลุงใหญ่...»
พอถึงลู่เฉิน สีหน้าของเธอก็แสดงความรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน «คุณน้าคนเล็ก!»
«เออ~» ลู่ซานเจียงเห็นลู่เหนียนแล้วในที่สุดก็ยิ้มออกมา กางแขนพลางพูดว่า «รีบมาให้คุณตากอดเร็ว!»
«คุณตากอด~» ลู่เหนียนหัวเราะคิกคัก ขาสั้น ๆ ก้าวฉับ ๆ พุ่งเข้าอ้อมแขนเขาราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ลูกจิ๋ว
«โอ๊ย เบา ๆ หน่อย ฮ่า ๆ!» ลู่ซานเจียงอุ้มเธอขึ้นสูง «ชนเจ็บไหม?»
เธอหัวเราะคิกคักอยู่กลางอากาศ ไม่สนใจจะตอบเลยสักนิด
ลู่เฉินมองภาพครอบครัวที่กลมเกลียวกัน ทว่าในแววตากลับมีความชิงชังวาบผ่าน
ตอนนี้ลู่เหนียนว่าง่ายน่ารัก ใครจะคิดว่าอนาคตเธอจะหักหลังซูอวิ๋น
ซูอวิ๋นทุ่มเทเลี้ยงดูเธออย่างยากลำบาก ส่งเสียให้เรียนมหาวิทยาลัย แต่เธอกลับรังเกียจที่ซูอวิ๋นยากจน แล้วเดินตามพ่อแม่แท้ ๆ ที่เคยทอดทิ้งเธอไปอย่างไม่ลังเล ไม่เคยกลับมาเยี่ยมซูอวิ๋นแม้แต่ครั้งเดียว
ตอนนั้นเอง ซูอวิ๋นเดินเข้ามา ขมวดคิ้วแล้วถามเสียงเบาว่า «อาเฉิน นาย... ดูเหมือนไม่ชอบเหนียนเหนียนเลยนะ?»
ลู่เฉินมองเธอด้วยความปวดใจ ก่อนตอบอย่างไม่สบอารมณ์ «เธอไม่ชอบฉัน แล้วทำไมฉันต้องชอบเธอด้วย?»
ซูอวิ๋นยกมือปิดปากหัวเราะ «ก็ใครใช้ให้นายมีชื่อเสียงไม่ดีล่ะ!»
ลู่เฉินส่ายหน้า «ไม่เหมือนกัน เด็กคนอื่นกลัวฉัน แต่เธอรังเกียจฉัน! อีกอย่าง เธอไม่สังเกตเหรอว่าเหนียนเหนียนหัวแข็งมาตั้งแต่เกิด ฉันกลัวว่าโตขึ้นเธอจะทำให้เธอเสียใจ!»
«จะเป็นไปได้ยังไง?» ซูอวิ๋นมองลู่เหนียนที่กำลังร่าเริง ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรักของแม่ «เหนียนเหนียนว่าง่ายจะตาย!»
«ถ้าพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอมาตามหาล่ะ? ถึงตอนนั้นเธอทิ้งเธอไปจะทำยังไง?» ลู่เฉินอดเตือนเธอล่วงหน้าไม่ได้
ซูอวิ๋นชะงัก เห็นได้ชัดว่าไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อน
พอคิดว่าต่อไปลู่เหนียนอาจตามพ่อแม่แท้ ๆ ไป สีหน้าของเธอก็หม่นลงอย่างเห็นได้ชัด «ฉัน... ฉันจะอวยพรให้เธอมีความสุข!»
ลู่เฉินอ้าปาก อยากจะบอกว่า «เธอนี่ซื่อจริง ๆ» แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกไป
เขาลูบหัวซูอวิ๋นอย่างจนใจ «ช่างเถอะ ไม่ว่ายังไง เธอก็ยังมีฉัน!»
ชาติที่แล้ว ทั้งคู่เคียงข้างกันมาตลอดชีวิต ไม่ใช่ญาติแท้ ๆ แต่ก็สนิทยิ่งกว่าญาติ
ต่อจากนี้เขาจะรักและทะนุถนอมซูอวิ๋นเหมือนน้องสาวแท้ ๆ และจะใช้ชีวิตกับเซี่ยชิงอินให้ดี
«ได้!» ซูอวิ๋นมองเขาอย่างเคลิบเคลิ้ม มุมปากยกขึ้นด้วยความสุข ในใจอบอุ่น «อาเฉิน นาย... วันนี้ดูไม่เหมือนเดิมเลยนะ!»
«อืม!» ลู่เฉินพยักหน้าเบา ๆ แล้วยิ้มพลางชี้ไปยังปลาบนเรือ «ฉันกลับตัวกลับใจแล้ว เห็นไหม ปลาพวกนั้นฉันเป็นคนหามาเอง!»
«จริงเหรอ?» ซูอวิ๋นดีใจแทนเขาจากใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม «ปลาหวงฮวาตัวเล็กตั้งเยอะ อาเฉินเก่งจัง!»
สมกับเป็นฮีโร่ของเธอ ออกทะเลครั้งแรกก็ได้ของมาเต็มลำขนาดนี้
«โห วันนี้จับปลาได้ไม่น้อยเลยนะ ซานเจียง!» ตอนนั้นเอง คนที่ท่าเรือต่างก็เห็นปลาที่อยู่บนเรือของพวกเขา หลายคนพากันเข้ามามุง
พวกเขายืดคอมองเข้าไปในเรือ ทั้งอิจฉาทั้งริษยา «นึกว่ามีคุณชายลู่ไปก่อกวนแล้ว ซานเจียงจะกลับมามือเปล่าซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะจับปลาได้เต็มลำ!»
«เต็มที่ไหนกัน คุณชายลู่ของเราทำปลาหายไปอย่างน้อยร้อยชั่ง ซานเจียงคงเสียดายแทบแย่แล้วมั้ง? ฮ่า ๆ!»
«ว่าแต่ซานเจียงวางอวนตรงไหน? อย่ากินคนเดียวสิ!»
«หลีกหน่อย ๆ หลีกทาง!» หลิวเถี่ยจู้ พ่อค้าปลา เบียดฝ่าฝูงชนที่แน่นขนัดเข้ามาข้างหน้า
เขามองปลาในเรือแวบหนึ่ง ใบหน้าก็ยิ้มกว้างทันที «โห ซานเจียง ยินดีด้วย! เอาอย่างนี้ ปลาหวงฮวาตัวเล็กฉันให้ชั่งละ 1 หยวน ส่วนปลารวมคุณภาพก็ใช้ได้ ให้ชั่งละ 2 เหมา ตกลงไหม?»
ลู่ซานเจียงอุ้มลู่เหนียนไว้ ยิ้มพลางพยักหน้า «ได้ ราคานี้ยุติธรรม!»
«ได้เลย งั้นฉันชั่งให้ตอนนี้!» หลิวเถี่ยจู้ยิ้มแฉ่ง รีบเรียกคนมายกปลาและชั่งน้ำหนัก
ลู่เฉินมองรอยยิ้มบนใบหน้าพ่อ ในใจก็รู้สึกปลอบประโลมขึ้นมาบ้าง
การได้เกิดใหม่ช่างดีจริง ๆ!
ไม่นานผลชั่งก็ออกมา «ปลาหวงฮวาตัวเล็ก 121 ชั่ง ปลารวม 13 ชั่ง รวมเป็นเงิน 123 หยวน 6 เหมา ฉันให้ 124 หยวนเลยดีไหม?»
พอได้ยินราคาก็มีเสียงอิจฉาดังขึ้นอีกระลอก
«เท่าไหร่นะ? 124 หยวน? ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม?»
«โธ่ เทียบคนกับคนแล้วชวนให้โมโหจริง ๆ ฉันจับปลามาทั้งชีวิต เที่ยวที่ได้มากที่สุดยังแค่ 13 หยวนเอง!»
«นั่นสิ ฉันได้วันละหยวนสองหยวน บ่อยครั้งยังไม่ได้สักเหมาเดียวด้วยซ้ำ แต่แค่ปลารวมของเขาก็เท่ากับเงินที่ฉันออกทะเลหามาทั้งวันแล้ว!»
«แม่เจ้า คนในเมืองทำงานทั้งเดือนยังได้แค่สามสิบกว่าหยวน เที่ยวนี้เที่ยวเดียวเท่ากับเงินเดือนคนในเมืองสี่เดือนเลยนะ!»
ลู่ซานเจียงฟังคำอิจฉาของทุกคน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเบิกบานขึ้น เขาพยักหน้าให้หลิวเถี่ยจู้ «ได้!»
หลิวเถี่ยจู้เขียนใบรับเงินให้ตรงนั้นเลย «เอาไป บ้านฉันอยู่ตรงนั้น ไปเอาเงินได้เลย!»
ลู่ซานเจียงกำลังจะรับใบรับเงิน ลู่เฉินก็เดินขึ้นมาพูดว่า «อาหลิว ให้เงินสด 10 หยวนได้ไหมครับ?»
«หึ ที่แท้ก็รอจังหวะนี้อยู่นี่เอง!» รอยยิ้มบนหน้าลู่ซานเจียงหายไป «แกจะเอาเงินไปเล่นไพ่ใช่ไหม?»
ลู่หยวนรีบช่วยพูดแทนลู่เฉิน «พ่อ เสี่ยวอู่กลับตัวแล้วนะ วันนี้ที่จับปลาได้เยอะก็ต้องขอบคุณเสี่ยวอู่ด้วย ถ้าเขาอยากได้ก็ให้เขาเถอะ!»
ลู่เฉินพยักหน้ารัว «ใช่ครับพ่อ ต่อไปผมจะไม่เล่นไพ่แล้ว ผมจะไปจดทะเบียนกับชิงอิน!»
«อาเฉิน!» ซูอวิ๋นได้ยินแล้วตื่นเต้นมาก ดีใจแทนเขาจากใจ «ในที่สุดนายก็คิดได้แล้วเหรอ?»
ลู่หยวนเองก็ทั้งแปลกใจทั้งดีใจ «เป็นเรื่องดีนะ ในที่สุดเสี่ยวอู่ก็จะมีครอบครัวแล้ว!»
ลู่ซานเจียงยังคลางแคลงใจ «จริงเหรอ? แกไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?»
«พ่อ เชื่อผมเถอะ!» ตอนนี้ลู่เฉินเริ่มร้อนใจ «อีกเดี๋ยวที่บ้านชิงอินจะบังคับให้เธอไปดูตัวแล้ว พ่อคงไม่อยากพลาดลูกสะใภ้ดี ๆ แบบนี้หรอกใช่ไหม?»
ลู่หยวนก็ร้อนใจขึ้นมาทันที «พ่อ เสี่ยวอู่ไม่เอาเรื่องแบบนี้มาพูดโกหกแน่ ให้เงินเขาเถอะ!»
ลู่ซานเจียงยังไม่ค่อยเชื่อลู่เฉิน แต่พอนึกถึงเซี่ยชิงอิน เขาก็พอใจเธอจากใจจริง
เพราะงั้นเขาไม่กล้าเสี่ยง
ยิ่งวันนี้ที่จับปลาได้มากก็ต้องขอบคุณลู่เฉิน ให้เงินเขา 10 หยวนก็ไม่เป็นไร เขาจึงถลึงตาพูดว่า «หึ ถ้าแกกล้าโกหกฉัน ต่อให้ทางบ้านชิงอินไม่บังคับ ฉันก็จะส่งเธอไปเอง อย่าทำให้ผู้หญิงดี ๆ เขาเสียเวลา!»
«ครับ ๆ!» ลู่เฉินพยักหน้ารัว «แล้วเงิน...»
ลู่ซานเจียงถลึงตาใส่เขาอีกครั้ง ก่อนหันไปบอกหลิวเถี่ยจู้ «เถี่ยจู้ รบกวนจ่ายเงินสด 10 หยวนให้เขาหน่อย»
«ได้เลย!» หลิวเถี่ยจู้ไม่มีปัญหาอะไร หยิบธนบัตรสิบหยวนใบหนึ่งให้ลู่เฉิน แล้วเขียนใบรับเงินฉบับใหม่
ลู่เฉินรับเงินแล้วไม่สนใจอะไรอีก รีบวิ่งกลับไปทันที «ชิงอิน รอฉันด้วยนะ!»