|เฮ้ ไอ้จีน รักษาระยะห่าง เข้าใจไหม?|
|ไม่งั้นเดี๋ยวรถพวกแกเป็นรอยไม่รู้ด้วย|
หัวหน้าชุดหลี่เหลือบมองวิทยุในรถ แล้วหันไปทางรถฮัมเมอร์คันหน้า
ทหารนาวิกโยธินสหรัฐในชุดเกราะกันกระสุนพิงแขนขวาบนปืนกลหนัก .50 มือซ้ายถือวิทยุ มองพวกเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม
“หัวหน้า...” เสี่ยวหลิวคนขับรถถามเสียงเบา
“คุ้มกันกงสุลและประชาชนเป็นหลัก อย่าไปถือสากับพวกอเมริกัน”
“ถอยห่างอีกหน่อย แต่ไม่ต้องไกลเกิน”
“ครับ”
เสี่ยวหลิวรับคำเบาๆ แล้วลดความเร็ว
หัวหน้าชุดหลี่มองกระจกหลัง เห็นรถบัสสีน้ำตาลยังตามติดมา แล้วท้ายสุดเป็นเอสยูวีอีกคัน
ชุดคุ้มกันมีทั้งหมดแปดนาย นอกเหนือจากสองนายที่ประจำบนรถบัส ที่เหลือแยกกันนั่งสองคันหน้าหลังอารักขา
แผนเดิมคือทางการจีนจะส่งเครื่องบินมารับพวกเขากลับ แต่อินเดียปิดน่านฟ้าใกล้เคียง
กองเรือคุ้มกันที่อ่าวเอเดนกำลังมุ่งหน้ามา แต่ต้องใช้เวลาอีกหลายวัน
ตอนนี้มีเรือบรรทุกน้ำมันเอกชนลำหนึ่งอาสาจอดรอรับเจ้าหน้าที่สถานทูต แต่เส้นทางถึงท่าเรือ พวกเขาต้องมาด้วยตัวเอง
หัวหน้าชุดหลี่ดูสัญลักษณ์บนแผนที่ ซึ่งเขาวาดขึ้นเองเมื่อคืนขณะไล่ดูประกาศของรัฐบาลเอเชียใต้ เป็นเขตปิดล้อม
ที่เรียกว่า "เขตกบฏ" กินอาณาบริเวณกว้างมาก โดยเฉพาะย่านชุมชนแออัดธาราวี
พื้นที่ส่วนที่เหลือถูกประกาศเป็น "เขตปิดล้อม" ห้ามพลเรือนเข้าออก ควบคุมโดยทหาร