หนานตู เขตเจียงหนิง————
ลมปลายฤดูร้อนห่อหุ้มคลื่นความร้อนแผดเผา พัดผ่านถนนที่เคยเต็มไปด้วยรถรา แต่ก็ไม่อาจพัดพาความเงียบงันที่อบอวลอยู่ในอากาศไปได้
ย่านการค้าที่เคยแออัดด้วยผู้คน พ่อค้าแม่ขายและยวดยาน บัดนี้ว่างเปล่าเหลือเพียงเสียงครางของลมที่ปะทะกำแพง ใบไม้ริมทางถูกแดดแผดเผาจนม้วนเป็นสีเหลือง ปะปนกับเศษกระดาษและฝุ่นละออง หมุนวนอยู่บนพื้นถนน
มีรถยนต์ราชการที่ติดป้ายผ่านทางเพื่อควบคุมโรคระบาด หรือรถออฟโรดที่มีเครื่องหมายทหารแล่นผ่านไปเป็นครั้งคราว ยางรถบดทับใบไม้ร่วง กระพือฝุ่นผง แล้วก็หายลับไปอย่างรวดเร็วตรงสุดถนน ไม่ทิ้งแม้ร่องรอยของชีวิต
ดวงอาทิตย์แผดเผาแขวนอยู่เหนือศีรษะ แค่แปดโมงเช้า อุณหภูมิก็พุ่งสูงถึงสามสิบองศาแล้ว แสงแดดเหมือนเหล็กที่ถูกเผาจนร้อนแดง แผดเผาจนพื้นดินร้อนระอุ แม้แต่อากาศยังเต้นระริกด้วยไอร้อน
ทหารในชุดลายพรางสองนาย สวมหน้ากากกันแก๊สเต็มหน้า เดินช้าๆ ไปตามถนน
กระป๋องกรองของหน้ากากกันแก๊สแนบติดกับใบหน้า อากาศร้อนอบอ้าวถูกกักอยู่ใต้หน้ากาก ไหลย้อยลงมาตามลำคอ ซึมเข้าไปในเสื้อ ชุดฝึกด้านหลังถูกเหงื่อชุ่มโชก แนบติดกับตัว แล้วถูกแดดเผาจนเกือบแห้ง เกิดคราบเกลือขาวเป็นหย่อมๆ ชิ้นส่วนโลหะของปืนไรเฟิลจู่โจมแบบ 95 ในมือสะท้อนแสงจ้าจนแสบตา ถูกแดดแผดเผาจนร้อนผ่าว
|หวังกู่ พวกนายไปถึงไหนแล้ว?|
เสียงของหัวหน้าหมวดดังออกมาจากหูฟัง พร้อมกับเสียงสัญญาณรบกวนเบาๆ
หวังกู่ที่เดินอยู่ข้างหน้ายกมือขึ้นกดหูฟัง ตอบกลับด้วยเสียงต่ำ เสียงทะลุผ่านหน้ากากออกมา ฟังดูทึบเล็กน้อย
“สะพานเสี่ยวหลงวาน หัวหน้า”
|ดี ไปถึงที่แล้วต้องร่วมมือกับสหายตำรวจนะ ตอนนี้พวกเขาเป็นหลัก ระวังความปลอดภัยของตัวเอง อย่าทำอะไรพลการ|
“อืม เข้าใจ”
หวังกู่ตอบรับ แล้วยกมือปิดหูฟัง ถนนก็กลับคืนสู่ความเงียบสงัดที่อึดอัดอีกครั้ง เหลือเพียงสองคน กับเสียงใบไม้เสียดสีตามแรงลม