วันที่ 17 ของการระบาดในสเปน ————
ในปี 1944 ขณะที่ปืนกล MG42 ในป้อมปืนบนหาดนอร์มังดีคำรามฉีกกระชากทหารราบอเมริกันระลอกแล้วระลอกเล่าที่บุกขึ้นหาด มันจะให้ความรู้สึกอย่างไร?
ฮันส์ไม่เคยรู้มาก่อน แต่มันคงไม่ต่างจากตอนนี้เท่าไหร่
นิ้วชี้แตะไกปืนเย็นเฉียบของ MG3 เบา ๆ แรงสะท้านส่งผ่านข้อนิ้วไปทั่วแขน
ลำกล้องร้อนจัดหลังยิงอัตโนมัติต่อเนื่อง อุณหภูมิสูงระอุแผดเผาอากาศโดยรอบ คลื่นความร้อนที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าทำให้ภาพเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย
เมื่อสิบกว่าวินาทีก่อน พวกสัตว์ประหลาดที่ส่งเสียงคำรามวิ่งพล่านไม่รู้จักความเจ็บปวด ตอนนี้กลายเป็นศพกองซ้อนเบี้ยวอยู่บนพื้น
กระสุน 7.62 มม. ของปืนกล MG3 ฉีกร่างพวกมันเป็นชิ้น ๆ อย่างไม่มีอะไรขวางกั้น บดขยี้ร่างเนื้อเลือดให้แหลกยับเยิน
ฮันส์ค่อย ๆ ยืดแผ่นหลังที่แข็งทื่อขึ้นตรง สายตาด้านชากวาดมองซากศพทั่วพื้น
เขามองซากทั่วพื้นอย่างด้านชา
ส่วนหนึ่งคือพวกสัตว์ประหลาดเวรนั่น ส่วนใหญ่สวมชุดพลเรือน
อีกส่วนคือเพื่อนร่วมรบที่อยู่ด้วยกันทุกวัน
ชุดพรางลายพร้อยชุ่มโชกเลือด ร่างแหลกเหลว สภาพตายน่าสยดสยอง เลือดเละเนื้อเปื่อยปนกับซากผู้ติดเชื้อที่ถูกปืนกลยิงจนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียว จนแยกไม่ออกว่าเคยมีชีวิตโลดแล่นแบบไหน
ข้างตัวมีเสียงตวาดดังลั่นของสิบโท เสียงทองแดงของลูคัสดังไปไกลหลายร้อยเมตร
“พวกแกเป็นพวกหมูสมควรตาย!”
“บอกแล้วว่าห้ามใช้ไฟฉาย ของนั่นจะดึงดูดพวกผู้ติดเชื้อรอบข้างทั้งหมดเข้ามา”
“อยากตายก็ไปตายเอง! อย่าลากทุกคนลงหลุมไปด้วยกัน!”
พวกเขาคือทิมและแฮร์เทล วันนี้รับหน้าที่ออกไปหาน้ำกับอาหาร
นับตั้งแต่สถานการณ์ติดเชื้อทางตอนใต้ของเยอรมนีเลวร้ายลงต่อเนื่อง กองกำลังที่ยังประจำการในพื้นที่ใต้ก็ยิ่งลำบากขึ้นทุกที
ตามคำสั่ง หมู่ของพวกเขาได้รับมอบหมายให้ประจำบนถนนมุ่งหน้าสู่ลันเกอเนา สกัดยานพาหนะทุกคันที่ผ่าน
หลังแนวป้องกันใต้ล้มเหลว การระบาดของ INA-23 แพร่จากรัฐบาวาเรียไปยังภูมิภาคอื่น สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงเรื่อย ๆ
หลายหน่วยถูกสั่งถอนกำลัง กลับไปยังพื้นที่เหนือเพื่อปกป้องเป้าหมายที่มีค่ามากกว่า