|เมื่อโลกตกอยู่ในความตื่นตระหนก พวกเราคงความสงบนิ่ง|
|เมื่อผู้วายชนม์ระบาดทั่วแดนดิน พวกเราไม่เคยถอยหลัง|
|เมื่ออารยธรรมสั่นคลอนดั่งเรือกลางพายุ พวกเราจุดไฟแห่งความหวัง|
|พวกเราคือผู้ไม่ตายที่หวนคืนจากนรก พวกเราคือเพชฌฆาตผู้ก่อกรรมเกินบรรยาย พวกเราคือแนวป้องกันสุดท้ายของมนุษยชาติ|
|พวกเราคือแบล็ควอตช์|
……
ญี่ปุ่น ภูมิภาคคิงกิ————
ลมหนาวยามราตรีกระทบเข้ากับลำตัวเครื่อง F-16 นอกกระจกครอบห้องนักบินคือความมืดหนาทึบจนแทบละลายไม่ออก มีเพียงแสงจันทร์เย็นเฉียบที่ทะลุผ่านช่องว่างของเมฆ ทอประกายริบหรี่ลงมาไม่กี่เส้น
ในห้องนักบิน ระบบหมุนเวียนออกซิเจนส่งเสียงฮัมต่ำ แผงหน้าปัดเรืองแสงสีขาวนวล สะท้อนใบหน้าด้านข้างของฟูจิโมโตะให้ดูซีดเซียว
ในฐานะหนึ่งในนักบินไม่กี่คนที่เหลือรอดของกองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น ยามนี้เขากำลังขับเครื่องบินรบลาดตระเวนเหนือน่านฟ้าอันเงียบสงัด
ยามราตรีมักน่าหวาดกลัวเสมอ โดยเฉพาะเมื่อคุณอยู่เพียงลำพัง ขับเครื่องบินรบลอยละล่องอยู่บนฟ้าสูงหมื่นเมตร
เบื้องบนคือท้องฟ้ามืดมิด มีเพียงดวงจันทร์สีซีดขาวห้อยอยู่เหนือฟ้า เบื้องล่างคือแผ่นดินที่ถูกไวรัสกลืนกิน จมดิ่งสู่ความเงียบงันแห่งความตาย
ฟูจิโมโตะปรับมุมของลำตัวเครื่องเล็กน้อย มองผ่านกระจกครอบห้องนักบินที่เคลือบสารพิเศษ ก้มลงมองแผ่นดินเบื้องล่าง อาศัยแสงจันทร์ เขาพอจะจำแนกโครงร่างของเทือกเขาสลับซับซ้อนเบื้องล่างได้ราง ๆ และแสงไฟที่กระจัดกระจาย ริบหรี่ไม่คงที่ ราวกับลมหายใจอันแผ่วเบาของคนใกล้ตาย ที่ยังดิ้นรนยื้อชีวิตในความมืด
เมื่อก่อน ที่นี่ไม่เคยมืดมนเช่นนี้
แสงไฟระยิบระยับของโอซาก้าและเกียวโต แม้จะบินขึ้นไปถึงหมื่นเมตรก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน แสงนีออนวิบวับ สีสันแพรวพราว ไฟนีออนไม่เคยดับวาดโครงร่างความรุ่งเรืองของเมือง