เจียงหนานตาโตจนแทบช็อก
เดี๋ยวนะ ใครกดซื้อปลาแล่ของฉันไปหมดแล้ว!
ปลาแล่ของฉัน ฮือ ๆ ๆ...
จ้าวคุนส่งข้อความลงในกลุ่มใหญ่ของโรงงานที่บ้าน ซึ่งมีสมาชิกอยู่กว่าห้าร้อยคน
“คนที่ซื้อได้ พรุ่งนี้ไปเบิกเงินกับฝ่ายการเงินนะ นี่ฉันเลี้ยงทุกคนเอง”
ในกลุ่มคึกคักขึ้นมาทันที
ข้อความ “ขอบคุณคุณชายจ้าว” ไหลขึ้นเต็มหน้าจอ
จ้าวคุนไม่ได้อ่านข้อความต่อ เขาออกจากกลุ่มไป
ที่บ้านเขามีโรงงานผลิตเครื่องเคลือบแห่งหนึ่ง พนักงานในโรงงานมีมากกว่าห้าร้อยคนมาหลายปีแล้ว
หลังเรียนจบ จ้าวคุนก็เข้าทำงานในโรงงานเครื่องเคลือบกับพ่อแม่
ทุกคนเรียกเขาว่าคุณชายจ้าว
เขาไม่ได้เข้าโรงงานทุกวัน เพราะไม่สนใจงานพวกนี้ ตั้งแต่เด็กก็มีอยู่มีกิน จะอยากมาลำบากทำงานไปทำไม
พ่อแม่ของเขายังอยู่ในวัยแข็งแรง ไม่จำเป็นต้องยกโรงงานให้เขาดูแลตอนนี้ จึงไม่ได้บังคับให้เขาต้องมาทำงานทุกวัน
แค่ยอมมาเรียนรู้งานบ้างก็พอแล้ว
ในกลุ่มครอบครัวสามคน พ่อของจ้าวคุนส่งข้อความขึ้นมา
พ่อจ้าว：【เสี่ยวคุน จู่ ๆ ทำไมถึงนึกอยากเลี้ยงข้าวทุกคนล่ะ?】
พ่อจ้าวเห็นว่าก่อนหน้านี้ลูกชายส่งลิงก์ลงในกลุ่มใหญ่ของโรงงาน ชวนทุกคนเข้าไปกดซื้อ บอกว่าจะเลี้ยง มีแค่ 100 ชุด ใครมาก่อนได้ก่อน
จ้าวคุน：【เพื่อนทำไลฟ์สด ช่วยอุดหนุนหน่อย】
จ้าวคุนไม่ชอบแต่งเรื่อง สิ่งที่เขาพูดก็แทบจะตรงกับความจริง เพียงแต่เจียงหนานไม่ใช่เพื่อนของเขา ส่วนเป็นอะไรกันนั้นเขาเองก็ไม่รู้
พ่อจ้าว：【เดี๋ยวนี้ทำไลฟ์สดไม่ง่ายเลยนะ เพื่อนลูกขายอะไรล่ะ? ปลายปีเราจะได้ซื้อไปทำสวัสดิการให้พนักงาน】
จ้าวคุน：【อืม ไว้ค่อยว่ากัน】