โจวเมิ่งเผลอกลั้นหายใจ มือถือแนบอยู่ข้างหู เสียงของเจียงหนานดังชัดเจนผ่านลำโพง
“โจวเมิ่ง ความสามารถของเธอเป็นที่ประจักษ์ต่อทุกคน แต่สิ่งที่ฉันชื่นชมที่สุดคือความตั้งใจจริง ทำงานหนัก และรับผิดชอบทุกเรื่องของเธอ”
“สตูดิโอของฉันกำลังรับสมัครคนตัดต่อวิดีโอสั้นอยู่ พิจารณาแล้ว ฉันคิดว่าเธอเหมาะกับตำแหน่งนี้”
“ฉันดูออกว่าเธอรักทุกช่วงเวลาที่ถูกบันทึกไว้ในภาพ ฉันเลยอยากให้เธอเป็นคนตัดสินใจเลือกโอกาสนี้เอง”
คำพูดสั้น ๆ ไม่กี่ประโยคก่อคลื่นยักษ์ขึ้นในใจโจวเมิ่ง ความรู้สึกอุ่นวาบปนจุกแน่นเอ่อขึ้นมาที่ขอบตา จนหางตาเปียกชื้นในพริบตา
เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เจียงหนานยื่นข้อเสนอให้เธอจริง ๆ ความสุขมหาศาลถาโถมเข้ามา โอบล้อมเธอไว้เป็นชั้น ๆ
เธอยกมือปิดหน้า ปลายนิ้วสั่นน้อย ๆ อยากพูดอะไรสักอย่างแต่กลับพูดไม่ออก ทำได้เพียงส่งเสียงรับเบา ๆ
แฟนหนุ่มที่อยู่ข้างกายมองเธอในสภาพนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก แยกไม่ออกว่าดวงตาแดงก่ำกับสีหน้าตื่นเต้นของเธอเกิดจากความดีใจหรือเสียใจกันแน่
ปลายสาย เจียงหนานพูดด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้ม อ่อนโยนและแจ่มใส ราวกับตอนนี้อยู่ข้างเธอและเห็นความวุ่นวายในใจของเธอทั้งหมด
“ไม่ต้องรีบนะ เธอเป็นคนตัดสินใจเอง ไม่ต้องรีบตอบฉันก็ได้”
เสียงของเจียงหนานยังคงอ่อนโยนเหมือนเคย
“เวลาที่อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ การตัดสินใจมักไม่ค่อยมีเหตุผล”
“ฉันให้เวลาคิดสามวัน พออารมณ์สงบลงและคิดได้ชัดเจนแล้ว ค่อยโทรมาบอกฉัน”
เจียงหนานพูดอธิบายเรื่องจริงที่ต้องเผชิญในงานนี้อย่างใจเย็นและละเอียด