เจียงหนานพูดได้ลึกซึ้งกินใจ จือหนานเองยังอดนิ่งอึ้งไปชั่วขณะไม่ได้
ช่องแสดงความคิดเห็นในห้องไลฟ์พลันเดือดพล่าน ข้อความวิ่งขึ้นรัว ๆ จนแทบอ่านไม่ทัน:
[นี่สินะเสน่ห์ของตัวอักษร ทำเอาหัวใจเต้นแรงได้เลย ดูห้องรับรองเก็บเกี่ยวแสงกาลมาหลายตอนแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่แขกรับเชิญพูดจนฉันไปไม่เป็น]
[‘คนสองคนที่เติบโตมาท่ามกลางลมใต้สายเดียวกัน ได้กลับมานั่งเคียงกันอีกครั้งในห้องรับรองเก็บเกี่ยวแสงกาล’ ภาพที่ถ่ายทอดออกมาสวยจนร้องไห้เลย ก่อนหน้านี้บอกว่าแขกรับเชิญวันนี้เป็นสตรีมเมอร์ สตรีมเมอร์สมัยนี้มีความรู้ด้านวรรณศิลป์สูงขนาดนี้เลยเหรอ?]
[นี่สินะความแตกต่างระหว่างคนด้วยกัน? คำถามเดียวกัน แต่คำตอบที่ได้กลับมีบรรยากาศต่างกันราวฟ้ากับเหว]
[เจียงหนานเก่งมาก! ก่อนหน้านี้มีคนในเน็ตบอกว่าข้อความของเธอจ้างคนเขียนให้ แค่ดูการตอบสดครั้งนี้ก็รู้แล้วว่าไม่จำเป็นเลย]
[วันนี้ตั้งใจมาดูเจียงหนานโดยเฉพาะ ฉันก็ไม่เชื่อคำพูดใส่ร้ายเธอในเน็ตเหมือนกัน บุคลิกของคนเราหลอกกันไม่ได้หรอก]
[ฉันก็โตทางใต้เหมือนกัน พอได้ยินประโยคเรื่องลมใต้ท้องทุ่งก็รู้สึกร่วมทันที น้ำตาคลอเลย]
จือหนานยิ้มบาง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม เธอวางตัวสง่างามและเปี่ยมด้วยความรู้
“พลังที่ทำให้ตัวอักษรสะเทือนใจที่สุด ไม่เคยอยู่ที่ถ้อยคำซับซ้อนแค่ไหน แต่อยู่ที่ความอบอุ่นซึ่งแฝงอยู่ในนั้น”
“เจียงหนาน ขอบคุณที่ถ่ายทอดมุมมองได้แปลกใหม่ขนาดนี้ ไม่เพียงทำให้ผู้ชมในห้องไลฟ์สัมผัสถึงความอบอุ่นของตัวอักษร แม้แต่ฉันที่นั่งอยู่ตรงนี้ก็ยังรู้สึกราวกับมีลมใต้พัดผ่านโถง พร้อมพากลิ่นอายอ่อนโยนที่เป็นเอกลักษณ์ของชนบทมาด้วย”
เจียงหนานยิ้มแล้วหันไปมองจือหนาน “ขอบคุณค่ะคุณจือหนาน ฉันเห็นด้วยกับที่คุณพูดเลย สิ่งที่ทำให้ตัวอักษรซาบซึ้งที่สุดคือความอบอุ่นภายใน ไม่เกี่ยวกับรูปแบบภายนอกค่ะ”