เจียงหยวนหยวนลงจากรถแล้วถามลู่ซือหยวนอย่างไม่แน่ใจ
“ผู้จัดการลู่ เมื่อกี้ฉันพูดไม่ชัดหรือเปล่าคะ คุณเข้าใจว่าตอนที่ฉันโทรหาคุณ ฉันมาถึงแล้วหรือเปล่า”
ให้เขายืนรออยู่ตรงนี้ เจียงหยวนหยวนรู้สึกเกรงใจมาก
ลู่ซือหยวนยิ้มอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงก็แสนจะนุ่มนวล
“ไม่ใช่ ๆ ผมลงมาทำธุระพอดี เลยบังเอิญเจอพวกคุณเข้า ไม่ได้ตั้งใจมายืนรอหรอก”
เจียงหยวนหยวนพยักหน้าอย่างโล่งอก
ส่วนเจียงหนานมองลู่ซือหยวนอีกครั้ง
คำพูดนี้เจียงหยวนหยวนอาจจะเชื่อ แต่เธอไม่เชื่อ เห็นชัด ๆ ว่าเขาตั้งใจมายืนรอพวกเธอ
เจียงลี่ลี่เคยบอกว่าลู่ซือหยวนเป็นคนสุภาพมาก นิสัยดีด้วย
พอเจียงหนานได้เห็นกับตา ก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เขาคงกลัวเจียงหยวนหยวนจะรู้สึกเกรงใจ ถึงได้พูดแบบนี้
เจียงหยวนหยวนแนะนำเจียงหนานให้ลู่ซือหยวนรู้จัก บอกว่าเป็นน้องสาวของเธอ
ลู่ซือหยวนทักทายเจียงหนานอย่างเป็นกันเอง
จากนั้นลู่ซือหยวนก็พาพวกเธอไปที่บริษัท
ในตัวอำเภอไม่มีอาคารสำนักงานโดยเฉพาะ บริษัทที่ลู่ซือหยวนทำงานอยู่ตั้งอยู่บนชั้นสองกับชั้นสามของร้านค้าริมถนน
เจียงหนานไม่ได้มองให้ละเอียด ยังไงก็คงเป็นบริษัทวัสดุอะไรสักอย่าง
ชั้นล่างมีคนค่อนข้างเยอะ ทั้งแผนกขายและแผนกจัดซื้ออยู่ที่นั่น ผู้คนเดินเข้าออก ดูวุ่นวายไม่น้อย
ทุกคนที่เห็นลู่ซือหยวนต่างทักทายเขาก่อนด้วยท่าทีสุภาพและนอบน้อม
“ผู้จัดการลู่”
“สวัสดีครับ ผู้จัดการลู่”
จากที่เจียงหนานเห็น บริษัทนี้ก็ดูไม่เลว
เธอเก่งเรื่องสังเกตอารมณ์คน พนักงานที่นี่ดูผ่อนคลายกันดี แสดงว่าสภาพแวดล้อมในการทำงานคงไม่เลวและไม่ได้กดดันมากนัก
ลู่ซือหยวนเป็นคนไม่ถือตัวอย่างที่เจียงลี่ลี่บอกจริง ๆ ใครทักทาย เขาก็ตอบกลับอย่างสุภาพ
แต่เจียงหยวนหยวนไม่ได้สนใจรายละเอียดเหล่านี้ เธอกลับดูลังเลอยู่บ้าง