ยามเช้าตรู่ของอำเภออันหลิงไม่เงียบเหงาซบเซาเหมือนทุกวันอีกต่อไป
บนถนนมีรถราสัญจรไม่ขาดสาย รถยนต์ส่วนตัวจากต่างถิ่นจอดเบียดเสียดกัน เสียงผู้คนจอแจ ภาพตรงหน้าเต็มไปด้วยความคึกคักมีชีวิตชีวา คนที่เดินผ่านต่างหยุดมอง อดไม่ได้ที่จะถามไถ่กัน
“เอ๊ะ วันนี้อำเภอเรามีงานใหญ่อะไรหรือ รถบนถนนเยอะขนาดนี้ คนพวกนี้มาจากไหนกัน?”
“โรงเรือนปลูกสตรอว์เบอร์รีของหมู่บ้านซิ่วสุ่ยเปิดแล้ว ยังไม่รู้เหรอ?”
“หมู่บ้านปลูกสตรอว์เบอร์รีมีอยู่เต็มไปหมด จะมีอะไรแปลก พวกคนต่างถิ่นนี่มาซื้อสตรอว์เบอร์รีกันเหรอ?”
“ไม่เหมือนกันสักหน่อย! นี่คือสตรอว์เบอร์รีที่คัดสรรโดยเจียงหนาน นักท่องเที่ยวพวกนี้เกินครึ่งตั้งใจมาหาเจียงหนานเลยนะ”
คำพูดนั้นทำให้คนที่เดินผ่านยิ่งอยากรู้ เขากำลังจะถามต่ออีกสองสามคำ แต่อีกฝ่ายก็รีบร้อนเตรียมตัวจะไปแล้ว
“ไปดูเองก็รู้ว่าต่างกันตรงไหน! ฉันไม่คุยกับนายแล้ว แถวนั้นหมู่บ้านซิ่วสุ่ยต่อแถวยาวเหยียดแล้ว ไปช้าก็แย่งสตรอว์เบอร์รีสดไม่ทันหรอก!”
วันนั้นอาจเป็นวันที่คึกคักและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่สุดในประวัติศาสตร์ของอำเภอเล็ก ๆ ห่างไกลอย่างอำเภออันหลิง
ที่ว่าการอำเภอเตรียมการไว้พร้อมสรรพแล้ว รถบัสท่องเที่ยวเฉพาะกิจวิ่งรับส่งไปมาตามเส้นทางที่วางแผนไว้ คอยรับนักท่องเที่ยวจากทั่วสารทิศโดยไม่คิดค่าโดยสาร รถทุกคันมีมัคคุเทศก์ประจำรถ คอยแนะนำขนบธรรมเนียม สินค้าขึ้นชื่อ และโฉมใหม่ของการพัฒนาชนบทในอำเภออันหลิงอย่างละเอียด เพื่อให้แขกผู้มาเยือนจากแดนไกลได้สัมผัสบรรยากาศชีวิตและความอบอุ่นของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้อย่างเต็มที่
ถนนในตัวอำเภอที่เคยสงบเรียบร้อย บัดนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายชีวิตและเสียงอึกทึกอย่างสิ้นเชิง
ฟ้าเริ่มสาง แสงแรกของวันสาดลงมา บ้านทุกหลังในหมู่บ้านซิ่วสุ่ยต่างเตรียมพร้อมกันตั้งแต่เช้าตรู่
ชาวบ้านไม่น้อยอดหลับอดนอนทั้งคืน หัวใจเต็มไปด้วยความคาดหวังและตื่นเต้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หมู่บ้านซิ่วสุ่ยไม่มีอุตสาหกรรมเด่น ไม่มีช่องทางเพิ่มรายได้ ชาวบ้านสืบทอดผืนนาไม่กี่หมู่จากรุ่นสู่รุ่น อาศัยรายได้จากพืชผลเพียงน้อยนิดประทังชีวิต วันคืนจึงยากจนขัดสน