สถานที่นัดกินมื้อค่ำได้รับการคัดสรรอย่างพิถีพิถัน แม้จะตั้งอยู่ท่ามกลางความคึกคัก แต่กลับเงียบสงบเป็นส่วนตัว แม้อยู่ใจกลางเมืองซ่างจิงซึ่งที่ดินทุกตารางนิ้วมีราคาแพงลิบ ผนังเก็บเสียงหนาหนักก็ยังกันเสียงอึกทึกจากท้องถนนไว้จนหมด เหลือเพียงความเงียบสงบภายในห้อง
ที่นั่งส่วนตัวสำหรับสองคนตั้งอยู่ท่ามกลางกระจกสูงจรดเพดานสามด้าน นอกหน้าต่างมีแสงไฟนีออนของเมืองเรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ กระแสรถกลายเป็นแม่น้ำสีทองที่ไหลเวียน ความเจริญรุ่งเรืองแผ่กว้างอยู่ในสายตา ส่วนภายในร้านมีแสงไฟอุ่นนุ่มนวล การออกแบบที่ช่วยซับเสียงกรองเสียงรบกวนออกไปจนหมด เหลือเพียงเสียงเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารกระทบกันเบา ๆ
บนโต๊ะมีอาหารจีนหน้าตาประณีต จานกระเบื้องเคลือบสีเขียวขับให้สีสันของอาหารดูสดใส กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยอบอวล รสชาติก็ยอดเยี่ยม
เจียงหนานนั่งลงปุ๊บก็เริ่มกินอย่างสบายใจ ไม่มีเวลาพูดคุยมากนัก
ตั้งแต่ก่อนเปิดโรงเรือนปลูกสตรอว์เบอร์รีจนถึงตอนนี้ เธอทำงานต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน ใช้พลังใจไปมาก เวลายุ่งและเหนื่อยแบบนี้ ต่อให้มีอะไรก็ไม่เจริญอาหารทั้งนั้น
ตอนนี้เรื่องโรงเรือนปลูกสตรอว์เบอร์รีก็เรียบร้อยแล้ว แถมยังได้ผลลัพธ์ที่ดีมาก เธอวางใจเรื่องหนึ่งลงได้ อีกทั้งสัญญาวันนี้ก็ใกล้สรุปเรียบร้อยแล้ว พอผ่อนคลายลง ความอยากอาหารก็กลับมา
แก้มทั้งสองข้างของเธอพองน้อย ๆ เคี้ยวคำเล็ก ๆ เส้นกรอบหน้าที่ตึงเครียดมาหลายวันพลันอ่อนโยนลง
เจียงเฉิงเย่านั่งกินอย่างสง่างาม ค่อย ๆ ละเลียดอาหารอย่างไม่รีบร้อน
บนโต๊ะอาหารเงียบสงบ เขาเหลือบมองเจียงหนานที่ก้มหน้าก้มตากินอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ มองครั้งหนึ่ง แล้วก็อีกครั้ง ในดวงตาซ่อนรอยยิ้มบาง ๆ เอาไว้
ไม่นานนัก เขาก็เริ่มทนความเงียบแบบนี้ไม่ไหว
ความเป็นหนุ่มน้อยโผล่ขึ้นมา เขาจึงเอ่ยบ่นด้วยน้ำเสียงแสร้งน้อยใจอยู่หลายส่วน
“นี่จะกินอย่างเดียวจริง ๆ เหรอ เจียงหนาน? ฉันเสียใจนะ หรือว่าฉันหล่อไม่เท่าผู้ช่วยของฉัน?”