หวงหย่งหาวรู้ดีว่าเจียงหนานพูดมีเหตุผล แต่ตอนนี้บริษัทต้องการแบบนี้ ต่อให้เธอพยายามอยู่คนเดียวก็เปลี่ยนผลลัพธ์ไม่ได้
“เจียงหนาน ฉันเข้าใจความคิดของเธอนะ แต่...” หวงหย่งหาวไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อ เพราะไม่ต้องพูดเจียงหนานก็คงรู้อยู่แล้ว
เขาไม่ได้พูดต่อ เพียงถอนหายใจเบา ๆ
“แค่เธอเดินมาถึงจุดนี้แล้ว แต่สุดท้ายกลับต้องยอมแพ้ มันน่าเสียดายจริง ๆ”
เขาชื่นชมเจียงหนานจากใจ ไม่เพียงนับถือความสามารถอันโดดเด่นของเธอ แต่ยังเคารพในความประพฤติของเธอด้วย เขาหวังอย่างจริงใจว่าเธอจะยืนหยัดจนถึงที่สุด และได้ขึ้นไปอยู่ในจุดที่เปล่งประกายที่สุด
แต่ตอนนี้เธอมีแค่สองทางเลือก ไม่ยอมรับก็ต้องถอนตัว ไม่มีทางเลือกที่สาม
“อาจารย์หวง ขอบคุณที่ช่วยเป็นธุระให้ฉันเรื่องนี้นะ” เจียงหนานพูดด้วยน้ำเสียงสงบ ท่าทีแน่วแน่
“แต่ฉันจะไม่เซ็นสัญญา และก็ไม่ถอนตัวด้วย”
“ตั้งแต่ลงแข่งมา ฉันผ่านเข้ารอบแต่ละรอบอย่างถูกต้องตามกติกา ฉันควรได้เข้าร่วมรอบชิงชนะเลิศ”
“ถ้าแพลตฟอร์มจะห้ามฉันลงแข่งเพียงเพราะฉันไม่เซ็นสัญญา ก็ขอให้ส่งหนังสือแจ้งเป็นลายลักษณ์อักษรมาให้ฉัน ส่วนจะให้ฉันถอนตัวเองนั้น ไม่มีทาง”
เช้าวันถัดมา ขณะที่สตรีมเมอร์คนอื่นกำลังเตรียมงานในขั้นตอนต่อไป เจียงหนานก็ถูกเชิญไปยังห้องประชุมเป็นการส่วนตัวอีกครั้ง
คนที่อยู่ในห้องประชุมยังคงเป็นเจิ้งหัวจากฝ่ายธุรกิจ ซึ่งเรียกเจียงหนานมาคุยเมื่อวาน
เจิ้งหัวมีรอยยิ้มเต็มหน้า ชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงกระตือรือร้น
“มา ๆ อาจารย์เจียง นั่งก่อนสิ”
“เป็นยังไงบ้าง คิดเรื่องเซ็นสัญญาแล้วหรือยัง”