ห้องแต่งหน้าขนาดใหญ่สว่างไสวด้วยแสงไฟ กระจกแต่งหน้าที่ล้อมกรอบด้วยแถบไฟสีขาวนวลเรียงรายเป็นแถวยาว
มองไปเพียงปราดเดียวก็เห็นเครื่องสำอางวางเรียงอยู่บนโต๊ะ ทั้งรองพื้น อายแชโดว์ และลิปกลอสหลากสี กลิ่นหอมปะปนกันจากเครื่องสำอางนานาชนิดลอยอบอวลทั่วห้อง
เหล่าสตรีมเมอร์ผู้เข้าแข่งขันนั่งง่วนอยู่หน้ากระจกแต่งหน้าของตัวเอง มีเพียงที่นั่งอยู่จุดหนึ่งที่ว่างเปล่า ไม่มีใครนั่ง
ใครบางคนเหลือบมองเก้าอี้ว่างตัวนั้น มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่มีใครสังเกต ก่อนจะรีบกดมันลง แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นเสียดายสุดซึ้ง ถอนหายใจยาวเอื่อย ๆ
“เฮ้อ แค่สตรีมเมอร์เจียงไม่มาซ้อมใหญ่ก็ว่าไปอย่าง แต่วันนี้เป็นไลฟ์อุ่นเครื่องก่อนแข่งอย่างเป็นทางการแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงา ดูท่าคงตั้งใจจะถอนตัวจริง ๆ น่าเสียดายชะมัด”
พอสิ้นเสียง สตรีมเมอร์หลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็พากันคล้อยตาม
“นั่นสิ น่าเสียดายจริง ๆ สตรีมเมอร์เจียงเก่งขนาดนั้น ฉันอยากหาโอกาสขึ้นเวทีแข่งกับเธอมาตลอด นึกว่ารอบชิงจะได้มีโอกาสแบบนั้นเสียอีก ไม่คิดเลยว่าเธอจะถอนตัว” คนพูดเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดาย ทว่าสายตากลับดูโล่งใจไม่น้อย
สตรีมเมอร์อีกคนที่กำลังใช้พัฟแตะแก้ม เอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า พร้อมพูดเอาใจคนฟังตามมารยาท
“ไม่ใช่แค่นั้น ผลงานของสตรีมเมอร์เจียงในหลายรอบที่ผ่านมาโดดเด่นมาก เธอเป็นตัวเต็งคนหนึ่ง การที่เธอออกจากการแข่งขันถือเป็นความสูญเสียของรายการ”
กระต่ายน้อยนั่งอยู่ข้าง ๆ มีช่างแต่งหน้าประจำตัวคอยจัดการให้ เธอไม่ได้พูดอะไร แต่รอยยิ้มที่ซ่อนตรงมุมปากก็เผยให้เห็นว่าเวลานี้กำลังอารมณ์ดีแค่ไหน
พอเจียงซินเหยาได้ยินแบบนั้น เธอก็ปัดมือช่างแต่งหน้าออก แล้วหันไปมองคนพูดด้วยสีหน้าเหยียดหยาม