มุมปากของเจียงหนานกระตุกเล็กน้อย
“ทุกคนในห้องไลฟ์ ช่วยอวยพรให้ฉันโชคดีด้วยนะ”
ตอนเช้าคนในห้องไลฟ์มีไม่มาก แค่ไม่กี่ร้อยคน
[ฮ่า ๆ ๆ ฉันเข้าใจความลำบากของสตรีมเมอร์นะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงอยากขำขึ้นมา]
[สตรีมเมอร์คนสวย ฉันรู้ว่าตัวเองใจร้าย แต่ไลฟ์ปีนเขาได้ไหม อยากดูจริง ๆ]
[ความสุขความทุกข์ของมนุษย์ไม่ได้รู้สึกเหมือนกันหมด ลุงข้าง ๆ ดูมีความสุขมากที่ได้หัวเราะ แต่ทางสตรีมเมอร์นี่เหมือนใจสลายไปแล้ว]
[ไลฟ์ปีนเขาเถอะนะ พวกเราจะช่วยส่งกำลังใจ แล้วก็ปีนขึ้นไปเป็นเพื่อนเธอด้วย]
เจียงหนานเห็นความคิดเห็นในช่องแชตถึงนึกขึ้นได้ว่าอู๋จิ้งซานติดกล้องมาด้วย
เธอถามอู๋จิ้งซาน “ผู้อำนวยการอู๋คะ ตอนนี้ฉันกำลังไลฟ์อยู่ เมื่อกี้คุณติดกล้องไปด้วย ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ”
เจียงหนานคิดว่า ถ้าอู๋จิ้งซานไม่สะดวกใจ เธอก็จะไม่เปิดให้ดูย้อนหลังในไลฟ์ครั้งนี้
เมื่อครู่อู๋จิ้งซานไม่รู้ว่าเจียงหนานกำลังไลฟ์อยู่ แต่พอรู้แล้วก็ไม่ได้ถือสา เขายิ้มพลางพูดว่า
“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ขอบคุณคุณเจียงที่ให้โอกาสผมได้ออกกล้อง”
อู๋จิ้งซานจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนทักทายกล้อง
“สวัสดีครับแฟน ๆ ทุกคนในห้องไลฟ์ของคุณเจียง ผมอู๋จิ้งซาน ผู้อำนวยการสำนักงานบริหารเศรษฐกิจเมืองอวิ๋นหลิ่ง ครั้งนี้ผมเป็นผู้รับผิดชอบต้อนรับคุณเจียงที่มาไลฟ์จากเนินไฉ่เสีย ทุกคนสบายใจได้ครับ ผมจะดูแลคุณเจียงเป็นอย่างดี และหวังว่าทุกคนจะช่วยสนับสนุนบลูเบอร์รีของเนินไฉ่เสียด้วยนะครับ ขอบคุณครับ”
หลังอู๋จิ้งซานพูดจบ ห้องไลฟ์ของเจียงหนานก็เต็มไปด้วยข้อความ
ทั้งหน้าจอมีแต่ข้อความว่า
[สวัสดีค่ะผู้อำนวยการอู๋ ช่วยดูแลเจียงหนานคนสวยของพวกเราให้ดีด้วยนะคะ พวกเราจะซื้อบลูเบอร์รีเพิ่มด้วยค่ะ]
อู๋จิ้งซานเห็นข้อความแล้วก็ยิ้มขอบคุณ ก่อนจะชมว่า
“คุณเจียง แฟน ๆ ในห้องไลฟ์ของคุณกระตือรือร้นกันมาก แถมยังเป็นห่วงคุณด้วย ดูออกเลยว่าคุณเจียงเป็นสตรีมเมอร์ที่ดี ทุกคนถึงได้ชอบกันมาก”
เจียงหนานยิ้มแล้วตอบว่า “คุณชมเกินไปแล้วค่ะ ฉันแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็เท่านั้น แต่แฟน ๆ ในห้องไลฟ์ของฉันเป็นแฟนคลับที่ดีจริง ๆ พวกเธอช่วยให้ฉันพัฒนาขึ้นอยู่เสมอ ฉันขอบคุณพวกเธอมากค่ะ”