ปีใหม่นี้เนินไฉ่เสียคึกคักเป็นพิเศษ ในหมู่บ้านกำลังซ่อมถนน ส่วนคนที่ออกไปทำงานข้างนอกก็พากันกลับมา
ช่วงตรุษจีน งานซ่อมถนนหยุดชะงักไปชั่วคราว แต่ทุกคนก็ไม่ได้อยู่เฉย ต่างช่วยกันเตรียมของฝากปีใหม่ให้เจียงหนาน
แต่ละครอบครัวขุดของหายากที่เก็บสะสมไว้ออกมา แล้วทยอยนำไปส่งที่บ้านอู๋โส่ววั่ง ผู้ใหญ่บ้าน คนบนเขาไม่มีของมีค่ามากมาย ของที่นำมาจึงล้วนเป็นของป่าที่หามาด้วยความยากลำบาก
“ผู้ใหญ่บ้าน นี่เป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ จากบ้านฉัน ไม่รู้ว่าอาจารย์เจียงจะมาอีกเมื่อไหร่ หรือจะมาอีกไหม ฝากส่งไปรษณีย์ไปให้เธอหน่อยนะ”
“ของที่เตรียมไว้ให้อาจารย์เจียงคราวก่อน เธอยังไม่ได้เอาไป ฉันก็เก็บไว้ให้จนถึงตอนนี้ ผู้ใหญ่บ้านช่วยส่งไปให้เธอด้วยนะ ขาฉันไม่ค่อยดี ลงเขาไม่สะดวก รอซ่อมถนนเสร็จคราวหน้า ฉันจะลงไปส่งเอง”
“ผู้ใหญ่บ้าน ไก่สองตัวนี้ช่วยเอาไปให้ฉันด้วยนะ วันนั้นฉันขึ้นเขาไปเจอ แต่จับไม่ได้ เฝ้าอยู่หลายวันกว่าจะจับได้ ของดีแบบนี้ต้องให้อาจารย์เจียงลองชิม”
ไก่เหล่านี้เป็นไก่ป่าพื้นเมืองที่วิ่งอยู่ตามภูเขา จับได้ยากมาก ไม่ใช่สัตว์คุ้มครอง จึงนำมาปรุงอาหารได้ เพียงแต่เพาะเลี้ยงไม่ได้ พอออกจากสภาพแวดล้อมตามธรรมชาติ ก็ฟักลูกไก่ได้ยาก ชาวบ้านที่อยากกินจึงต้องขึ้นเขาไปเสี่ยงดวงเอา
อู๋โส่ววั่งรู้ดีว่ามันเป็นของดี แต่จะส่งไก่พวกนี้ไปยังไงล่ะ เขาจนปัญญา มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังแล้วก็ได้แต่เกาหัว
สุดท้ายเสี่ยวเสียเป็นคนเสนอทางออก บอกว่าในหมู่บ้านมีคนขับรถวิ่งงานอยู่ข้างนอก รถไม่ใช่ปัญหา ขับไปส่งเลยก็ได้
ช่วงปีใหม่ไม่มีค่าทางด่วน จ่ายแค่น้ำมัน บ้านไหนอยากไปก็ช่วยกันออกค่าน้ำมันสักหน่อยก็พอ
อู๋โส่ววั่งรีบไปคุยกับชาวบ้านที่ขับรถทำงานข้างนอกเป็นประจำ พูดยังไม่ทันกี่คำ อีกฝ่ายก็รีบรับปากทันที
“ไม่มีปัญหา ผู้ใหญ่บ้าน! ค่าน้ำมันผมช่วยออกด้วยส่วนหนึ่ง! ขับไปส่งของให้อาจารย์เจียง ต่อให้ไกลแค่ไหนผมก็ยินดี!”