เจียงหนานมองแถวยาวเหยียดตรงหน้า รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้า
เสียงของเธอดังก้องไปทั่วลานกว้างผ่านลำโพง ลอยผ่านฝูงชนที่เบียดเสียดไปถึงหูของทุกคน
“ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ขอบคุณที่มาร่วมแสดงความยินดีในวันเปิดร้านสตูดิโอคัดสรรโดยเจียงหนาน วันนี้ทุกคนต้องลำบากต่อแถวรอกันแล้ว แต่สินค้าในวันนี้มีจำนวนจำกัด เพื่อน ๆ ที่อยู่ท้ายแถวคงมีโอกาสสูงที่จะซื้อของที่มีพร้อมส่งไม่ทันแล้วค่ะ”
สิ้นเสียงของเธอ ฝูงชนก็พลันแตกตื่น เสียงพูดคุยดังระงมขึ้นมาทันที
“หือ? ซื้อไม่ทันแล้วเหรอ? เปิดร้านทั้งที ทำไมไม่เตรียมของไว้ให้มากกว่านี้ล่ะ?”
“นั่นสิ เปิดร้านขายของทั้งที ไม่ได้ขายแค่วันเดียวนี่นา ของหมดได้ยังไง แบบนี้จะทำยังไงล่ะ”
“ฉันต่อแถวมาตั้งนาน สุดท้ายรอเก้อสินะ พรุ่งนี้มาก็คงต้องต่อแถวอีก แล้ววันนี้ฉันจะมายืนต่อครึ่งวันให้เสียเที่ยวทำไม”
“พรุ่งนี้ฉันไม่มาแล้ว ยืนตั้งครึ่งวันจนปวดเอวปวดขาไปหมด ทุกคนแค่อยากมาดูของใหม่ อีกสองสามวันก็คงไม่มีใครมาแล้ว”
แผนระยะยาวของเจียงหนานคือเปิดพื้นที่จัดแสดงชั้นหนึ่งให้ทุกคนเข้ามาดูตัวอย่าง เพื่อให้เข้าใจคุณภาพสินค้าคัดสรรโดยเจียงหนานมากขึ้น เธอไม่ได้คิดจะเปลี่ยนจากขายผ่านไลฟ์สดไปทำธุรกิจหน้าร้าน
การขายสินค้าหน้าร้านวันนี้เป็นเพียงสิทธิพิเศษชั่วคราวในกิจกรรมเปิดร้าน และมีแค่วันเปิดร้านวันเดียวเท่านั้น ทว่าบรรยากาศคึกคักตรงหน้าเกินกว่าที่คาดไว้มาก แม้แต่เธอเองก็ยังตั้งตัวไม่ทัน สินค้าที่เตรียมมาจึงมีไม่มากพอ
เจียงหนานกวาดตามองแถวยาวเหยียด พลางกะจำนวนคนในใจคร่าว ๆ
ครู่ต่อมา เจียงหนานก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าสงบนิ่งและรอยยิ้มเช่นเดิม
“พูดตามตรง วันนี้ฉันไม่คิดเลยว่าทุกคนจะให้ความสนใจกับสินค้าคัดสรรโดยเจียงหนานมากขนาดนี้ ก่อนอื่นฉันขอขอบคุณทุกคนจากใจจริงที่ให้การสนับสนุน และขอโทษด้วยที่เตรียมการไม่รอบคอบค่ะ”
เจียงหนานเป็นคนจริงใจในการปฏิบัติต่อผู้อื่น คำพูดแต่ละคำของเธอจริงใจจนคนฟังรู้สึกสบายใจ