หานเจิ้งกังเห็นว่ามีคนถาม จึงแนะนำอย่างจริงใจว่า “ใช่ ใบปลิวนี้ฉันเป็นคนเอามาวางเอง สินค้าในห้องไลฟ์นี้ดีมาก พวกคุณลองเข้าไปดูได้นะ”
หานเจิ้งกังคิดหาทางช่วยเจียงหนานโปรโมตห้องไลฟ์ของเธอมาตลอด
ก่อนหน้านี้เขาปักหมุดห้องไลฟ์ของเธอไว้ในกลุ่มพัสดุของตัวเอง แต่คนในกลุ่มนั้นอายุค่อนข้างมาก แถมไม่ค่อยมีนิสัยซื้อของออนไลน์
หานเจิ้งกังเลยคิดว่าวิธีนั้นคงไม่ได้ผลเท่าไร
เขาจึงนึกถึงวิธีนี้ขึ้นมา พิมพ์ใบปลิวออกมาสักหน่อย แล้วค่อยหาจังหวะแจกตอนเอาพัสดุไปส่ง
โรงงานทอผ้าแห่งนี้มีสาววัยรุ่นอยู่เยอะ พวกเธอน่าจะชอบซื้อของออนไลน์กัน
หานเจิ้งกังจึงอยากลองมาที่นี่ดู
พวกสาว ๆ มองหานเจิ้งกังแล้วรู้สึกถูกชะตา จึงไม่ได้รังเกียจเรื่องที่เขามาแจกใบปลิว
มีสาวคนหนึ่งถามเขาว่า “เถ้าแก่ คนที่เปิดห้องไลฟ์นี่เป็นเพื่อนคุณเหรอ ทำไมถึงช่วยเธอโฆษณาล่ะ”
หานเจิ้งกังชะงักไป เพื่อนเหรอ?
เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน
ในหัวของเขามีแต่ใบหน้าอ่อนโยนสงบนิ่งของเจียงหนาน เวลายิ้มก็ดูสดใสและสวยมาก
เขารู้สึกว่าถ้าบอกว่าตัวเองเป็นเพื่อนเธอ คงเป็นการยกตัวเองสูงเกินไปหน่อย
“ไม่ใช่หรอก” เขาส่ายหน้าแล้วยิ้ม “เธอเป็นลูกค้าของฉัน สินค้าของเธอดีมาก เป็นผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพที่ไม่มีสารปรุงแต่ง ฉันก็เลยช่วยโปรโมตให้”
“ฉันพูดไม่ค่อยเก่ง อธิบายไม่ค่อยดี พวกคุณว่าง ๆ ก็ลองเข้าไปดูในห้องไลฟ์ได้นะ”
สาว ๆ สนใจหานเจิ้งกังมากกว่าห้องไลฟ์ สมัยนี้มีห้องไลฟ์เยอะจนดูไม่ไหวแล้ว
มีสาวหลายคนล้อมเขาไว้ถามเรื่องห้องไลฟ์ ทั้งที่จริงก็แค่อยากคุยกับเขาให้นานขึ้นอีกสักหน่อย