เจียงหนานหัวเราะออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว สภาพจิตใจช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ
ตอนทำงานพาร์ตไทม์ เธอก็อยากคลั่งให้ได้แบบนี้เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ยังไม่กล้าทุ่มสุดตัวเท่าคุณครูฟางคนนี้
เจียงหนานนึกภาพสีหน้าหัวเสียของทีมงานที่ยุ่งจนหัวหมุน ตอนเห็นคนในกลุ่มพากันตั้งคำถามถึงกติกาการแข่งขันได้เลย
รูปแบบการแข่งขันไม่ได้กำหนดได้ด้วยคนคนเดียว แต่ต้องวางแผนกันเป็นทีม คุณบอกว่าไม่ดีแล้วจะให้เปลี่ยนให้เลยหรือไง เป็นไปได้เหรอ?
อีกอย่าง คุณก็ไม่ได้เสนอความเห็นเพราะอยากให้มันยุติธรรมหรอกนี่
ข้อเสนอของคุณเห็นชัดว่าเป็นประโยชน์กับคนที่อยู่ลำดับท้าย ๆ วิธีนี้ช่วยเลี่ยงการเจอคู่แข่งเก่ง ๆ ตั้งแต่เริ่มจนต้องตกรอบ
แล้วคนที่อยู่ลำดับต้น ๆ ล่ะ ทุกคนก็มาแข่งเหมือนกัน ทำไมต้องเจองานหินตั้งแต่แรก เพิ่มโอกาสตกรอบให้ตัวเองด้วย
เก่งแล้วผิดตรงไหนกัน มีเหตุผลอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ
ทำแบบตอนนี้ ให้โชคชะตาเป็นคนตัดสิน ไม่ใช่วิธีที่ยุติธรรมที่สุดหรอกหรือ
เพราะถึงอย่างไร โชคก็เป็นส่วนหนึ่งของฝีมือเหมือนกัน
พอคุณครูฟางสวนกลับไปแบบนั้น ก็มีคนไม่พอใจ พิมพ์บ่นลงในกลุ่ม
“คุณครูฟาง คำตอบของคุณทำให้ฉันรับไม่ค่อยได้เลยนะ กติกาการแข่งของคณะกรรมการไม่สมเหตุสมผล แล้วพวกเราห้ามแสดงความเห็นหรือไง?”
ยังมีคนปลุกปั่นอารมณ์อีกว่า
“เหล่าสตรีมเมอร์ในกลุ่ม ทุกคนคิดว่าสมเหตุสมผลไหม? สตรีมเมอร์ที่อันดับท้าย ๆ เสียเปรียบรอบนี้มากเลยนะ ทุกคนต้องช่วยกันเสนอความเห็นสิ”
“ใช่ ฉันว่าเราควรเสนอคณะกรรมการให้แบ่งพื้นที่ตามอันดับ แล้วให้สตรีมเมอร์ในพื้นที่เดียวกันจับคู่แข่งกันแบบสุ่ม แบบนี้ทั้งสองฝ่ายจะได้มีฝีมือใกล้เคียงกัน แถมการแข่งขันก็น่าดูด้วย”
ปกติเจียงหนานไม่ค่อยชอบดูคนทะเลาะกัน แต่คราวนี้กลับดูสนุกจนไม่อยากออกจากกลุ่ม