จ้าวคุนรีบไปเล่นเกม จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารีบซื้อยาสีฟันฟันขาวหนึ่งหลอด กดติดตามห้องไลฟ์ของเจียงหนานไปด้วย แล้วก็ออฟไลน์
ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาบนมือถือ:[ความคืบหน้าการขายยาสีฟันฟันขาว 1/30]
ระบบของเจียงหนานไม่ได้อยู่ในสมองเธอ แต่อยู่ในมือถือ
จู่ ๆ ก็มีแอปเพิ่มขึ้นมาในมือถือ ชื่อว่า[ระบบไลฟ์ขายสินค้า]พอเปิดดูก็เหมือนระบบเกม แต่จริง ๆ แล้วสามารถทำภารกิจเพื่อรับเงินได้
ภารกิจของระบบนี้ถือว่าเป็นมิตรมาก เพราะไม่จำกัดเวลา
อย่างเช่นภารกิจวันนี้คือขายยาสีฟัน 30 หลอด ไม่ได้หมายความว่าต้องทำให้เสร็จภายในวันนี้ แค่ค่อย ๆ ขายไป ขอเพียงทำสำเร็จก็พอ ไม่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน
ถึงไอดีเดิมจะสั่งสินค้าชนิดเดียวกันได้แค่หนึ่งออร์เดอร์ต่อวัน แต่วันถัดไปก็สั่งใหม่ได้ เพราะฉะนั้นตามหลักแล้ว ทุกภารกิจย่อมทำสำเร็จได้แน่นอน แค่จะใช้เวลามากหรือน้อยเท่านั้น
แน่นอนว่าใคร ๆ ก็รู้ว่าทำภารกิจให้เสร็จเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี ทำสำเร็จหนึ่งออร์เดอร์ก็ได้เงินหนึ่งก้อน ยิ่งทำได้เร็วก็ยิ่งหาเงินได้มาก
แต่ตอนนี้จำนวนคนในห้องไลฟ์ของเจียงหนานมีจำกัด ออร์เดอร์ส่วนใหญ่ของเธอจึงมาจากการปั่นยอดสั่งซื้อ
ไม่นานก็มีคนสี่ห้าคนหลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์ จากนั้นก็มีข้อความแจ้งเตือนออร์เดอร์เด้งขึ้นมาติด ๆ กันจากระบบหลังบ้าน
“สายฟ้ารับออร์เดอร์” สั่งซื้อสำเร็จ กรุณาจัดส่งโดยเร็ว
“วิ่งงานไม่หลงทาง” สั่งซื้อสำเร็จ กรุณาจัดส่งโดยเร็ว
“ฝ่าลมฝ่าฝนส่งอาหารถึงคุณ” สั่งซื้อสำเร็จ กรุณาจัดส่งโดยเร็ว
“ยอดมนุษย์เหินฟ้าในเมือง” สั่งซื้อสำเร็จ กรุณาจัดส่งโดยเร็ว
เจียงหนานรู้ว่านี่คือเพื่อนร่วมงานไรเดอร์ของลูกพี่ลูกน้องเธอมาแล้ว
เจียงหนานยิ้มทักทาย “ขอบคุณทุกคนที่ช่วยอุดหนุนนะ ระวังตัวตอนส่งอาหารด้วยล่ะ เดี๋ยวให้เฟยเฟยเอาของไปให้พวกนายทีหลัง”
หนุ่มส่งพัสดุคนหนึ่งที่กำลังรอรับงานยิ้มกว้าง เขาเพิ่งเคยได้รับคำขอบคุณจากเจ้าของห้องไลฟ์เป็นครั้งแรก รู้สึกว่าตัวเองมีตัวตนขึ้นมาเลย
สายฟ้ารับออร์เดอร์: [ขอบคุณนะพี่หนาน คราวหน้าผมเลี้ยงเครื่องดื่ม]
เจียงหนานหลุดหัวเราะ “ฉันต่างหากที่ควรเลี้ยงพวกนาย คุณสายฟ้า ไม่ได้กำลังขี่รถอยู่ใช่ไหม ห้ามดูมือถือระหว่างขี่รถนะ”
สายฟ้ารับออร์เดอร์: [ไม่เลยครับ ผมกำลังรอรับงานอยู่ พอดีมีงานเข้ามาแล้ว พี่หนาน ไว้เจอกันครับ!]
ในห้องไลฟ์มีคนอยู่สองคน หนึ่งในนั้นส่งความคิดเห็นมา
ท่านเซียนชานม: [เอ่อ...เจ้าของไลฟ์ ไม่คิดจะแสดงละครแล้วเหรอ เรียกญาติมิตรมาอุดหนุนกันตรง ๆ เลยเนี่ยนะ?]
คำถามนี้ค่อนข้างแทงใจดำ แต่เจียงหนานกลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด ทั้งผ่อนคลายและจริงใจ
เจียงหนานยิ้มจนตาหยี “คุณชานมจับได้ซะแล้ว เมื่อกี้คนที่สั่งของเป็นเพื่อนฉันจริง ๆ ของดี ๆ ก็ต้องแบ่งปันให้ครอบครัวกับเพื่อนฝูงสิ”
ท่านเซียนชานม: [ยอมเลย ไม่คิดจะปิดบังสักนิดเลยเหรอ ห้องไลฟ์ของเธอเป็นเขตไร้ผู้คนหรือไง?]
เจียงหนานหัวเราะร่า “ตอนนี้รวมฉันที่เป็นเจ้าของไลฟ์ด้วยก็มีแค่สามคน จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้ต่างจากเขตไร้ผู้คนเท่าไรหรอก”
ต้องยอมรับว่ารอยยิ้มของเจียงหนานช่วยเยียวยาจิตใจได้เป็นพิเศษ มองแล้วก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา
ท่านเซียนชานม: [ทั้งห้องไลฟ์มีแค่สามคน แต่ยังยิ้มได้มีความสุขขนาดนี้ อิจฉาสภาพจิตใจของเธอจริง ๆ]
เจียงหนานยังคงยิ้ม “คุณชานม นอกจากเรื่องเป็นตาย เรื่องอื่นก็เป็นเรื่องเล็กทั้งนั้น คุณมีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า ถ้ามีก็คุยกันได้นะ ยังไงในห้องไลฟ์ก็ไม่มีใคร ว่างอยู่แล้วด้วย”
ท่านเซียนชานม: [แต่ในห้องไลฟ์ยังมีอีกคนอยู่นะ]
“ไม่เป็นไร ฉันเตะเขาออกก็ได้ ยังไงเขาก็ไม่ซื้อของอยู่แล้ว” เจียงหนานพูดพลางยิ้ม
คนที่อยู่ดี ๆ ก็จะโดนเตะออกอดโผล่มาไม่ได้
ราชาแอบอู้: [ก่อนอื่น ฉันไม่ได้ทำอะไรใครเลย]
ราชาแอบอู้: [ข้อสอง ใครกล้าเตะฉันออก ฉันโกรธจริงด้วย]
ราชาแอบอู้: [ข้อสุดท้าย ใครบอกว่าฉันไม่ซื้อ ฉันขอเปย์สักครั้ง ซื้อยาสีฟันนี่แหละ!]
ข้อความจากระบบ:
“ราชาแอบอู้” สั่งซื้อสำเร็จ กรุณาจัดส่งโดยเร็ว
เจียงหนานหัวเราะจนแทบขาดใจ พลางยกนิ้วโป้งให้ “คุณราชาแอบอู้สมกับเป็นสายเปย์จริง ๆ ถึงกับซื้อยาสีฟันฟันขาวหนึ่งหลอดแบบจ่ายเต็มจำนวน”
ท่านเซียนชานม: [ชิ ก็แค่ยาสีฟันหลอดเดียวเอง ฉันก็ซื้อเหมือนกัน!]
ข้อความจากระบบ:
“ท่านเซียนชานม” สั่งซื้อสำเร็จ กรุณาจัดส่งโดยเร็ว
เจียงหนานประสานมือขอบคุณ “ขอบคุณทั้งสองคนที่ช่วยสนับสนุนและไว้ใจนะ พอได้รับของแล้ว พวกคุณจะรู้สึกว่าคุ้มเกินราคาแน่นอน”
ราชาแอบอู้: [ซื้อยาสีฟันหลอดเดียวแต่ได้ความสุขทางใจขนาดนี้ ไม่เลวเลย ๆ]
“ราชาแอบอู้” พูดจบก็ออฟไลน์ไป ในห้องไลฟ์จึงเหลือแค่ “ท่านเซียนชานม” คนเดียว
เจียงหนานเหลือบดูผลงานวันนี้:
[ความคืบหน้าการขายยาสีฟันฟันขาว: 7/30]
เจียงหนานพอใจมาก วันนี้นอกจากคนรู้จักจะสั่งซื้อแล้ว คนแปลกหน้าก็สั่งไปสามออร์เดอร์ เดี๋ยวพอลูกพี่ลูกน้องของเธอทำงานเสร็จก็คงเข้ามาสั่งซื้อด้วย
ภารกิจนี้น่าจะทำสำเร็จได้ภายในสามสี่วัน แล้วได้เงิน 800 หยวน เจียงหนานคิดว่าแค่นี้ก็โอเคแล้ว
เจียงหนานเห็น “ท่านเซียนชานม” ยังอยู่ในห้องไลฟ์ จึงพูดต่อจากหัวข้อเมื่อครู่
“คุณชานม ตอนนี้ในห้องไลฟ์เหลือแค่เราสองคนแล้ว มีอะไรอยากเล่าให้ฉันฟังก็พูดได้เลย ไม่เป็นไร”
ท่านเซียนชานม: [เจ้าของไลฟ์ จริง ๆ แล้ววันนี้ฉันรู้สึกแย่มาก ฉันคิดว่าคงหมดหวังที่จะได้เรียนต่อปริญญาโทแล้ว]
เจียงหนานครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ “งั้นก็แย่จริง ๆ ควรเสียใจสักหน่อย”
ท่านเซียนชานม: [?? ปลอบฉันแบบนี้เนี่ยนะ?]
เจียงหนานยิ้ม “เราต้องยอมให้ตัวเองเสียใจบ้าง คนเราไม่ได้มีแค่ความสุข ยังมีอารมณ์อีกตั้งมากมาย ความรู้สึกที่ตรงข้ามกับความสุขคืออะไร ก็ความเสียใจไง พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าไม่มีความเสียใจ ก็ไม่มีความสุข”
“ฉันไม่คิดว่าความเสียใจเป็นเรื่องไม่ดีนะ ตอนที่เสียใจนั่นแหละถึงจะได้ทบทวนตัวเอง วันนี้ก็ใช้เวลากับความเสียใจให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าพอพระอาทิตย์ขึ้น ทุกอย่างก็จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง”
โดยไม่รู้ตัว ก็มีคนเข้ามาในห้องไลฟ์เพิ่มอีกหลายคน
บุรุษไปรษณีย์ทางช้างเผือก: [เสพความเสียใจเนี่ยนะ แบบนี้ถูกแล้วเหรอ ห้องไลฟ์นี้ทำอะไรกันแน่ คุยกันเฉพาะกลุ่มสุด ๆ]
เจียงหนานยิ้ม “ยินดีต้อนรับเพื่อนกาแล็กซีนะ ที่นี่เป็นห้องไลฟ์ขายของ วันนี้เราขายยาสีฟันฟันขาวที่มีส่วนผสมจากธรรมชาติ ไม่มีสารฟอกสีและไม่ทำร้ายฟัน”
บุรุษไปรษณีย์ทางช้างเผือก: [ไม่สนใจ มีอย่างอื่นอีกไหม]
เจียงหนาน “เอ่อ...ไม่มีแล้ว”
บุรุษไปรษณีย์ทางช้างเผือก: [อะไรนะ? (ภาพสีหน้าเศร้า) ห้องไลฟ์อะไรจะจืดชืดขนาดนี้ ฉันไปละ]
เจียงหนานเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย แล้วชวนคุยเรื่อยเปื่อย “อย่าเพิ่งไปได้ไหม คุยกันต่ออีกสักสิบหยวน”
บุรุษไปรษณีย์ทางช้างเผือก: [ไม่ได้]
เจียงหนานเท้าคาง “งั้นอย่าบอกฉันได้ไหม”
บุรุษไปรษณีย์ทางช้างเผือก: [ไม่ได้]
เจียงหนานยิ้ม “งั้นก็ได้ ขอส่งเพื่อนกาแล็กซีอย่างอบอุ่นนะ ทรายที่กำไว้ไม่อยู่ ก็สาดทิ้งไปซะดีกว่า”
บุรุษไปรษณีย์ทางช้างเผือก: [ภาพสติกเกอร์เหงื่อหยด]
ก่อนออกจากห้อง เขาก็กดติดตามกลับมา
เจียงหนานดูเวลา เห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว จึงเตรียมปิดไลฟ์
จู่ ๆ ก็มีคนพูดกับเธอขึ้นมาอีกครั้ง
ตุ๊กตาไม่ขี้เกียจ: [เจ้าของไลฟ์ ในที่สุดก็รอจนคุณเริ่มไลฟ์สักที]