งานจักสานไม้ไผ่ชิงเสิน เจียงหนานไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนจริง ๆ
เจียงหนานนั่งอยู่ในร้านกาแฟข้างสถานีรถไฟความเร็วสูง มือถือพัดพลางเล่น
คนที่สถานีรถไฟความเร็วสูงมีเยอะ เจียงหนานเห็นว่ายังมีเวลาอีกมาก จึงแวะมานั่งพัก
ที่นั่งสำหรับสองคนริมหน้าต่างตรงนี้มีคนมานั่งไม่มาก เพราะทางเดินค่อนข้างแคบ เงียบสงบดี
ตอนเรียนอยู่ที่เมืองซ่างจิง หากมีเวลาเหลือก่อนขึ้นรถไฟ เจียงหนานมักจะแวะมานั่งตรงนี้ สั่งกาแฟสักแก้ว แล้วนั่งที่เดิม
ปลายนิ้วของเจียงหนานลูบไล้ลวดลายบนหน้าพัด สัมผัสได้ถึงความเรียบเนียนลื่นมือ
เธอกำลังจะสัมผัสมันอีกครั้ง ก็มีคนมานั่งลงตรงข้าม
เจียงหนานเงยหน้ามองคนที่นั่งลงโดยไม่รู้ตัว แล้วชะงักไป
เวินอี้อัน
แววตาและคิ้วยังคงอ่อนโยน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเหมือนเดิม ความใสซื่อในวัยเรียนจางหายไปจากใบหน้า เพิ่มความเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาอีกหลายส่วน
“เจียงหนาน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มและเปี่ยมเสน่ห์ ทั้งยังสุภาพอ่อนโยนเป็นนิสัย
เจียงหนานพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเก็บพัดใส่กระเป๋าเป้อย่างระมัดระวัง
ลมที่เมืองซ่างจิงแรง ไม่รู้พัดเมฆจากที่ไหนมา จนท้องฟ้ามืดครึ้มไปหมด
เจียงหนานแตะหน้าจอโทรศัพท์ ดูเวลา แล้วเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว
เธอยกถ้วยกระเบื้องสีขาวขึ้นจิบ ก่อนวางลง เตรียมจะไป
“จะไปแล้วเหรอ รถออกกี่โมง?” เวินอี้อันถามอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับระหว่างพวกเขาไม่ได้มีเวลาหลายปีคั่นกลาง
เจียงหนานยังคงยิ้ม ไม่ชอบพูดอ้อมค้อม “ฉันนึกว่านายรู้อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะมาเจอกันที่นี่ได้ยังไง”
เมื่อก่อนเวินอี้อันเป็นแฟนที่เอาใจใส่ ทุกครั้งที่เธอกลับบ้าน เขาจะเป็นคนมารับมาส่ง