“อ้าว ไลฟ์จบแล้วเหรอ ยังไม่ได้ประมูลสักชิ้นเลยนะ”
“พอเถอะ กลับกันก่อน พรุ่งนี้ยังมีงานอีกวันไม่ใช่เหรอ ไม่ได้พรุ่งนี้ค่อยมาเดินดูใหม่ก็ได้”
“ก็จริง วันนี้ไม่ได้ซื้อ พรุ่งนี้ยังไงก็ต้องแวะมาดูหน่อย”
ภายในห้องทำงานผู้จัดการทั่วไปของเครื่องปั้นดินเผาว่านซี หวังฉยงกำลังตรวจสอบกำหนดการผลิตกับหัวหน้าฝ่ายผลิต
หัวหน้าฝ่ายผลิตเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเธอ จึงถามเสียงเบา “พี่ฉยง ยอดสั่งซื้อจากงานแสดงสินค้าครั้งนี้ไม่ค่อยดีใช่ไหมครับ?”
หวังฉยงถอนหายใจ “เจี้ยนหลินกับเสี่ยวคุนเฝ้าบูธมาหลายวัน เพิ่งเซ็นสัญญาได้ไม่กี่รายการเอง ตอนนี้ตลาดซบเซาไปหมดแล้ว ในงานแสดงสินค้าก็แทบหาลูกค้ารายใหญ่ไม่ได้”
พูดถึงตรงนี้ หวังฉยงก็เอ่ยกำชับต่อ
“หัวหน้าจ้าว ตอนนี้งานผลิตไม่พอ รายได้ของพนักงานย่อมได้รับผลกระทบไปด้วย คุณช่วยปลอบใจทุกคนหน่อย ถึงตอนนี้กำลังการผลิตจะยังไม่เต็มที่ แต่อย่างน้อยก็ยังมีออร์เดอร์ประคองบริษัทไว้ อดทนกันอีกหน่อย บางทีพอผ่านช่วงนี้ไปได้ ทุกอย่างอาจดีขึ้น”
“พนักงานเก่าอยู่สู้มาด้วยกันหลายปี ส่วนพนักงานที่เพิ่งรับเข้ามาก็ต้องเลี้ยงดูครอบครัว ถ้าไม่ถึงทางตันจริง ๆ เราก็ไม่อยากลดคน งานในหลายวงการข้างนอกก็ทำยากกันหมด พวกเขาออกจากที่นี่ไปแล้ว จะหางานมั่นคงก็ไม่ง่าย”
หัวหน้าฝ่ายผลิตรีบพยักหน้า “พี่ฉยงวางใจได้เลยครับ ทุกคนรู้ดีว่าบริษัทดูแลพนักงานกับสวัสดิการเป็นยังไง พอรู้ว่าบริษัทกำลังลำบาก ทุกคนก็ให้ความร่วมมือกับการปรับงาน ไม่มีใครคัดค้านเลยครับ”
หวังฉยงพยักหน้า ทว่าระหว่างคิ้วยังคงมีแววกังวล อีกไม่นานก็จะสิ้นปีแล้ว ปีนี้คงเป็นแบบนี้แหละ แล้วปีหน้าล่ะ จะดีกว่าปีนี้จริงหรือ?
หัวหน้าฝ่ายผลิตมองหวังฉยงเหมือนอยากพูดแต่ก็ลังเล สุดท้ายจึงถามออกมา “พี่ฉยง คุณจ้าวไม่ได้บอกเหรอครับว่ามีออร์เดอร์ใหม่?”