ภายใต้การนำทางของเจ้าหน้าที่ จ้าวคุนก้าวเข้าไปในห้องประชุมชั้นบนสุดของกลุ่มบริษัทเจียง
แสงไฟโทนเย็นส่องทั่วห้องประชุมขนาดใหญ่ บรรยากาศเงียบสงบและเป็นระเบียบ ที่นั่งประธานตรงหัวโต๊ะประชุมตัวยาว เจียงเฉิงเย่านั่งหลังตรง ท่วงท่าสง่างามและสุขุม เขาก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่
ก่อนเข้าห้อง เจ้าหน้าที่ประสานงานได้อธิบายขั้นตอนการเจรจาทั้งหมดให้จ้าวคุนฟังอย่างละเอียด ทั้งระยะเวลานำเสนอผลิตภัณฑ์และข้อควรระวังในช่วงถามตอบ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรัดกุม เป็นระเบียบ และสะท้อนบรรยากาศการทำงานแบบมืออาชีพที่เข้มงวดของกลุ่มบริษัทเจียงออกมาโดยไม่ต้องพูด
วันนี้จ้าวคุนตั้งใจเปลี่ยนมาสวมสูทสีเข้ม
ปกติเขาเป็นคนสบาย ๆ ชอบแต่งตัวลำลองที่คล่องตัวและผ่อนคลาย ไม่ชอบความอึดอัดเคร่งขรึมของการสวมสูทเลยสักนิด
แต่วันนี้เป็นโอกาสพิเศษ ต่อให้ไม่ชอบก็ต้องแต่งตัวให้เป็นทางการ เขาเหลือบมองเจียงเฉิงเย่า อีกฝ่ายสวมสูทที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดี เส้นไหล่คมกริบ ท่านั่งสง่างาม ทุกอิริยาบถแผ่กลิ่นอายผู้บริหารมืออาชีพออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่เหลือเค้าคนขี้เล่นในวันวานแม้แต่น้อย
พอเห็นเขาเข้ามา เจียงเฉิงเย่าก็เงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ เจียงเฉิงเย่ายกมือขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์แฝง “เชิญนั่งครับ”
เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ในห้องหันมามองตาม ทั้งสองฝ่ายต่างพยักหน้าทักทายกันอย่างสุภาพ
จ้าวคุนนั่งลงตามคำเชิญ หลังตรง สีหน้าจริงจัง ก่อนเอ่ยทักทาย “สวัสดีครับทุกคน ผมจ้าวคุน ผู้จัดการฝ่ายการตลาดของเครื่องปั้นดินเผาว่านซีครับ”
หลังพูดจบ แววตาของเขามีความประหม่าแวบผ่านอย่างยากจะสังเกต แต่พอสายตาเลื่อนไปหยุดที่เจียงเฉิงเย่าซึ่งนั่งตรงข้าม ความประหม่านั้นก็ถูกเขากดลงไปอย่างจงใจ
เขานึกถึงวันเวลาในอดีตที่เคยหยอกล้อกันในห้องไลฟ์ของเจียงหนานกับเจียงเฉิงเย่า พวกเขาน่าจะนับเป็นเพื่อนกันได้ แต่ก็มีความรู้สึกเหมือนต่างฝ่ายต่างอยากเอาชนะกันอยู่เสมอ
เวลาเล่นเกมก็ต้องแข่งกันให้รู้แพ้รู้ชนะ แม้แต่ตอนอยู่ด้วยกันตามลำพังก็ไม่มีใครยอมเป็นรอง ทั้งคู่ชอบประชันขันแข่งกันอยู่ร่ำไป