ซ่งเฟยเฟยไม่คิดว่าเจียงหนานจะกลับมากะทันหัน เขาดีใจจนเนื้อเต้น เดินวนรอบตัวเธอพลางถามไม่หยุด
“พี่ ทริปไปมิลานครั้งนี้ราบรื่นไหม เหนื่อยหรือเปล่า กินอยู่ที่นั่นปรับตัวได้ไหม”
“อากาศทางโน้นเป็นยังไง หนาวกว่าที่นี่ไหม ได้ยินป้าบอกว่าตอนพี่ออกเดินทางเอาเสื้อผ้าไปไม่กี่ชุดเอง”
“ต่างประเทศคงไม่มีบรรยากาศฉลองปีใหม่เท่าไรใช่ไหม คนจีนที่นั่นเยอะหรือเปล่า คนที่นั่นพูดภาษาอังกฤษหรือภาษาอิตาลี”
แม้ซ่งเฟยเฟยจะส่งข่าวอัปเดตความคืบหน้าของไซต์งานให้เจียงหนานทุกวันตามเวลา แต่เขารู้ว่าเธอยุ่งกับงานข้างนอก จึงไม่เคยกล้าชวนคุยเรื่องไร้สาระให้เสียงาน
ถึงเจียงลี่ลี่จะกลับมาก่อนแล้ว หลังจากเดินทางไปกับเจียงหนาน แต่พอกลับมาก็ยุ่งอยู่กับการวิจัยสมุนไพร แทบไม่ได้เจอหน้า ซ่งเฟยเฟยจึงไม่มีโอกาสถามอะไรเธอเลย
เก็บความสงสัยไว้หลายวัน พอได้เจอเจียงหนานกะทันหัน เขาก็อดพูดจ้อไม่หยุดไม่ได้
คนงานที่เดินผ่านเห็นซ่งเฟยเฟยยิ้มหน้าบานอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น จึงหัวเราะถามว่า “เถ้าแก่ซ่ง วันนี้ดีใจอะไรขนาดนั้นครับ”
ซ่งเฟยเฟยยังหนุ่มก็จริง แต่ปกติเขาวางตัวสุขุมเวลาอยู่ในไซต์งาน ทุกคนไม่เคยเห็นเขาดีใจขนาดนี้มาก่อน
ซ่งเฟยเฟยยิ้มพลางแนะนำทุกคน
“ผมไม่ใช่เถ้าแก่หรอกครับ นี่พี่สาวผม เจียงหนาน เธอต่างหากที่เป็นเถ้าแก่ที่นี่ ส่วนผมเป็นลูกจ้างเธอ”
“เธอเพิ่งกลับจากไปจัดการงานที่มิลาน ประเทศอิตาลี ลงจากเครื่องปุ๊บก็แวะมาที่นี่เลย เป็นห่วงความคืบหน้าของงานเรามากครับ”
“ทุกคนช่วยกันเร่งมือ ทำงานให้เร็วและเรียบร้อยนะครับ มีเถ้าแก่อยู่ทั้งคน คืนนี้เพิ่มกับข้าวให้ทุกคน!”