หวงซิ่วหลานมองซ่งอันฉินอย่างไม่อยากเชื่อ “พี่คะ ข้าวโพดที่หนานหนานช่วยลุงอู๋ขายได้ราคาจินละ 15 หยวนเหรอ?”
ตอนที่พวกเธอยังแย่งกันแทบเป็นแทบตายเพื่อขายจินละ 7 หยวน เจียงหนานกลับขายได้จินละ 15 หยวนแล้ว
ซ่งอันฉินพยักหน้า “ใช่จ้ะ ลุงสามบอกว่าขายปลีกกับรับซื้อทีละเยอะ ๆ ไม่เหมือนกัน ไม่มีต้นทุนอะไรเพิ่มตรงกลาง”
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ซ่งอันฉินก็ไม่ได้มองโลกในแง่ดีนัก เธอยิ้มอย่างจนใจ “ใครจะไปรู้ว่าจะขายได้แค่ไหน ช่วยได้เท่าไรก็เท่านั้นแหละ”
ซ่งอันฉินก้มลงอุ้มฟืนสองสามท่อนไว้เตรียมกลับไปทำกับข้าว เห็นหวงซิ่วหลานยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จึงพูดอย่างเกรงใจว่า “ซิ่วหลาน พี่จะไปทำกับข้าวแล้วนะ ตอนเที่ยงไม่ต้องรีบกลับไปทำงานหรอก มากินข้าวที่บ้านพี่ก็ได้”
หวงซิ่วหลานถึงได้สติ เธอคล้องแขนซ่งอันฉินอย่างสนิทสนมแล้วยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะพี่ ที่บ้านฉันมีข้าวกิน พี่ทำธุระต่อเถอะ ฉันกลับก่อนนะคะ”
ช่วงเช้าเจียงหนานตามลุงอู๋ไปดูไร่ข้าวโพดอินทรีย์รอบหนึ่ง เธอต้องไลฟ์ตอนเที่ยง เลยอยากไปทำความคุ้นเคยกับสถานที่และเก็บข้อมูลให้ได้มากที่สุด
เจียงหนานไม่มีทีมงาน ไม่มีใครช่วยแนะนำได้ว่าควรไลฟ์แบบไหน
เธอจึงทำตามความคิดของตัวเอง
เธอถือสมุดเล่มเล็ก เดินไปถามไปและจดบันทึกไปด้วย ตั้งใจไม่แพ้ตอนเรียนหนังสือ
จริง ๆ แล้วเธอไม่จำเป็นต้องเตรียมไลฟ์ครั้งนี้อย่างจริงจังขนาดนี้ก็ได้ เพราะรู้ว่าข้าวโพดของลุงอู๋ที่มีอยู่ 10,000 จินมีจ้าวคุนช่วยรับประกันให้ ขายหมดแน่นอน สำหรับเธอแล้วจึงไม่มีแรงกดดันอะไร
อีกอย่าง ไลฟ์ครั้งนี้เป็นแค่เหตุบังเอิญ หลังจากไลฟ์สองวันนี้แล้วก็คงไม่ไลฟ์อีก ข้อมูลที่เตรียมไว้พวกนี้สุดท้ายก็จะกลายเป็นกระดาษไร้ประโยชน์กองหนึ่ง
แต่ในฐานะนักเรียนดีเด่น เธอก็มีความรับผิดชอบแบบนักเรียนดีเด่น