คืนนี้เนินไฉ่เสียดูแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาอยู่บ้าง
หมู่บ้านเล็ก ๆ อันทรุดโทรมซึ่งแทบไม่มีคนแปลกหน้าแวะเวียนมานาน จู่ ๆ ก็มีผู้คนมากมายเดินทางมาถึง
บริษัทขนส่งพัสดุในพื้นที่ไม่มีแห่งไหนมีอากาศยานไร้คนขับสำหรับขนส่ง โชคดีที่บริษัทส่งพัสดุเฟยฉือเข้ามาช่วยได้ทันเวลา พวกเขาระดมคนและอุปกรณ์ขนส่งจากบริเวณใกล้เคียงมาให้ได้มากที่สุด ค่ำคืนนี้จึงทยอยกันขึ้นเขา
กลุ่มแรกที่ขึ้นเขามาล้วนเป็นเจ้าหน้าที่เทคนิค มีหน้าที่หลักในการตรวจสอบและปรับตั้งอุปกรณ์
บนลานกว้างหน้าฐานปลูกบลูเบอร์รีมีการตั้งไฟหลอดไส้ไว้กว่าสิบดวง ทั้งขนาดและรูปแบบต่างกันไป เป็นของที่ยืมมาจากบ้านเรือนแต่ละหลัง
เจ้าหน้าที่เทคนิคในชุดเครื่องแบบของบริษัทส่งพัสดุเฟยฉือวางอุปกรณ์ขนส่งไว้บนลานโล่ง แล้วเริ่มปรับตั้งอุปกรณ์ขั้นต้น
พรุ่งนี้ก็ต้องใช้งานแล้ว เวลากระชั้นชิด คืนนี้พวกเขาจึงต้องทำทุกอย่างที่ทำได้ให้เสร็จ
อู๋จิ้งซานไม่คิดว่าเจียงหนานจะหาคนเก่ง ๆ แบบนี้มาช่วยได้เร็วขนาดนี้ จึงทั้งประหลาดใจและตื่นเต้นมาก
หลังจากเจียงหนานคุยรายละเอียดกับผู้ประสานงานของบริษัทส่งพัสดุเฟยฉือเสร็จ อู๋จิ้งซานก็เดินเข้าไปขอบคุณ “ขอบคุณนะครับ คุณครูเจียง คุณช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้พวกเราเลย”
ใบหน้าเจียงหนานมีแววเหนื่อยล้าอยู่จาง ๆ “ผู้อำนวยการอู๋ ไม่ต้องเกรงใจค่ะ”
อู๋จิ้งซานกล่าวต่อ “ผมไม่รู้เลยว่าควรขอบคุณคุณยังไงดี”
เจียงหนานเม้มปากยิ้มน้อย ๆ
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ”
ราตรีมืดมิด ความรู้สึกค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในความมืด เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนไหวเป็นพิเศษในยามค่ำคืน