“พี่เจียงหนาน! พี่เจียงหนานออกมาแล้ว!!”
“แชมป์ของพวกเราออกมาแล้ว ยินดีด้วยนะพี่เจียงหนาน!! พี่เจียงหนานเหนื่อยแย่เลย!!”
“เจียงหนาน เธอเก่งที่สุดเลย รู้ไหม เมื่อกี้ฉันตกใจแทบตาย ตอนพวกเกรียนมาป่วน พวกเราลุ้นกันแทบแย่”
“ใช่ ๆ ตอนนั้นการแข่งขันใกล้จบแล้ว พี่เจียงหนาน พวกเราเป็นห่วงกันมาก!! แต่เธอตอบโต้ได้สะใจสุด ๆ ฟังแล้วหายโมโหเลย!”
พอเจียงหนานเดินเข้ามา เหล่าคนจากกลุ่มแฟนคลับก็ตื่นเต้นกันสุด ๆ พูดกันคนละประโยคไม่หยุด ล้อมวงรอบตัวเธอ ทำให้ถนนที่เงียบเหงากลับมาคึกคักขึ้นทันตา
ดึกมากแล้ว เจียงหนานยิ้มพลางทักทุกคน “ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนฉันมาตลอดนะ ทุกคนขึ้นรถไปหาอะไรกินก่อนเถอะ เดี๋ยวเราค่อยคุยกันยาว ๆ ตอนมีเวลา”
ก่อนการแข่งขัน เจียงหนานให้ซ่งเฟยเฟยจองร้านอาหารและเตรียมรถไว้แล้ว ตั้งใจจะเลี้ยงข้าวทุกคนหลังการแข่งขันจบ
พอได้ยินว่าเจียงหนานจะเลี้ยงข้าว ทุกคนก็รีบปฏิเสธ
“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ ใจดีเกินไปแล้ว ยังจะเลี้ยงข้าวพวกเราอีก”
“พี่เจียงหนาน แค่ได้มาเจอพี่พวกเราก็พอใจมากแล้ว อย่าเสียเงินเลยค่ะ”
แฟนคลับบ้านไหนจะโชคดีได้กินข้าวกับคนที่ตัวเองชื่นชอบกันล่ะ แค่คิดก็แทบร้องไห้แล้ว
เจียงหนานยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก แค่กินข้าวมื้อหนึ่งเอง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอกับเหล่าเจียงถังด้วยตัวเอง ฉันสัมผัสได้จริง ๆ ว่าพวกเจียงถังรักและสนับสนุนฉันมากแค่ไหน ขอบคุณทุกคนมากนะ”
พูดจบ เจียงหนานก็เอ่ยอย่างจริงใจอีกว่า
“ถ้าครั้งหน้ามีแฟนคลับมาหน้างานเยอะเกินไปจนฉันจัดการไม่ไหว ก็ขอให้ทุกคนเข้าใจด้วยนะ ทุกความรู้สึกดี ๆ ที่มอบให้ ฉันจำไว้ในใจทั้งหมด ขอบคุณทุกคนจริง ๆ”
การได้กินข้าวพร้อมกับเจียงหนานเป็นเรื่องน่ายินดีที่เหนือความคาดหมายสำหรับทุกคน ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความสุข หลังเจียงหนานจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ทุกคนก็ทยอยขึ้นรถอย่างเป็นระเบียบ แล้วออกเดินทางไปยังร้านอาหารพร้อมกัน