วันนี้ลู่ซือหยวนมาเยี่ยมบ้าน แม้เขาจะเป็นคนอ่อนโยน แต่ถึงอย่างไรก็เป็นหัวหน้าของเจียงหยวนหยวน ทุกคนในบ้านจึงวางตัวสำรวมและมีมารยาทมากขึ้นกว่าปกติ
โชคดีที่เซี่ยฮวนเป็นคนร่าเริงเปิดเผย แค่พูดหยอกไม่กี่คำก็ทำให้ทั้งบ้านหัวเราะครื้นเครง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจึงไม่เงียบเหงาเกินไป
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้ดีเป็นพิเศษ
กินข้าวไปได้ครึ่งหนึ่ง แม่ของเซี่ยฮวนก็วิดีโอคอลมาหา
เซี่ยฮวนยิ้มร่า กดรับสายทันที บนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏใบหน้าเปื้อนยิ้มของแม่
“ฮวนฮวน ตอนนี้แม่อยู่บ้านคุณตานะ คุณตาคิดถึงหนู เห็นว่าไม่ได้มา เลยให้แม่วิดีโอคอลหา มาสิ คุยกับคุณตาหน่อย”
กล้องหมุนไป เผยให้เห็นใบหน้าใจดีของคุณตาเซี่ยฮวน
เสียงทุ้มแหบชราดังผ่านลำโพงมา “ฮวนฮวน แม่หนูบอกว่าออกไปเที่ยวไกล ๆ ตอนนี้อยู่ที่ไหนล่ะ?”
เซี่ยฮวนตอบเสียงสดใส “คุณตา หนูมาเป็นแขกที่บ้านเพื่อนค่ะ”
พูดจบเธอก็หันกล้องไปทางอาหารเต็มโต๊ะ พลางแนะนำอย่างกระตือรือร้น
“คุณตาดูสิคะ มื้อเที่ยงวันนี้มีของอร่อยตั้งเยอะ”
“ดูไก่ตัวนี้สิคะ เพื่อนหนูเลี้ยงเองกับมือ หอมอร่อยมาก ส่วนปลาก็มาจากบ่อปลาแถวนี้ เป็นปลาธรรมชาติแท้ ๆ กับข้าวบนโต๊ะอีกหลายอย่างก็ปลูกเองในไร่ ไม่ใช้ยาฆ่าแมลงเลยค่ะ ดีต่อสุขภาพสุด ๆ”
เจียงหนานมองท่าทางกระตือรือร้นของเธอ แล้วอดยิ้มตามไม่ได้
เสียงหัวเราะดังมาจากปลายสาย ก่อนอีกฝ่ายจะพูดว่า “ดี ๆ ดีมากเลย ฮวนฮวน วันไหนจะกลับก็บอกคุณตาสักคำ คุณตาจะทำของอร่อยไว้ให้ หนูกลับมากินนะ”
“ได้เลยค่ะคุณตา!” เซี่ยฮวนรับปากอย่างร่าเริง