พอเห็นว่ามีคนในช่องคอมเมนต์อยากเข้าร่วมกลุ่มแฟนคลับ เซี่ยฮวนก็รีบโผล่มาทันที
โมโมสองหนึ่งสี่: [ทุกคน ฉันเป็นประธานกลุ่มแฟนคลับเจียงหนาน ใครอยากเข้าร่วมก็ติดต่อฉันได้เลย]
ในกลุ่มแฟนคลับเล็ก ๆ
ฉันคือดาวดวงน้อย: [ที่รัก เธอจะเข้ามาซื้อของในห้องไลฟ์เจียงหนานก็เรื่องหนึ่ง แล้วทำไมยังจะเข้ากลุ่มแฟนคลับอีกล่ะ? นี่คิดจะเลิกเป็นแฟนคลับจริง ๆ เหรอ?]
หันกลับไปฉันเป็นหมา: [อ่านชื่อฉันซ้ำอีกที]
เหยียนเหยียนรู้ใจฉัน: [ไม่ใช่นะ ต่อให้ซิงเหยียนทำไม่ถูก ก็ไม่ควรตัดสินเขาครั้งเดียวแล้วจบสิ อย่างน้อยก็น่าจะให้โอกาสเขากลับตัวใหม่บ้าง]
หันกลับไปฉันเป็นหมา: [อ่านชื่อฉันซ้ำอีกที]
ที่รักของซิงเหยียน: [ที่รัก ซิงเหยียนกำลังเสียใจมากในห้องไลฟ์ เราอย่าทรยศเขาเลยนะ]
หันกลับไปฉันเป็นหมา: [อ่านชื่อฉันซ้ำอีกที]
มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นในกลุ่ม
“หันกลับไปฉันเป็นหมา” เปลี่ยนชื่อเป็น “ใครยังกล่อมฉัน คนนั้นเป็นหมา”
ใครยังกล่อมฉัน คนนั้นเป็นหมา:
[พวกเราก็เป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน ฉันไม่อยากออกจากกลุ่ม ต่อไปถึงจะไม่ได้สนับสนุนซิงเหยียนแล้ว พวกเราก็ยังคบหากันได้]
[ถ้าถามว่าตอนนี้ยังมีอะไรที่ฉันอยากขอบคุณเสิ่นซิงเหยียน ก็คงเป็นเรื่องที่เขาทำให้ฉันได้รู้จักพวกเธอ]
[ต่อไปอย่ามากล่อมฉันอีกนะ ฉันเคารพการตัดสินใจของพวกเธอ พวกเธอก็เคารพการตัดสินใจของฉันด้วย]
[ฉันรู้ว่าเสิ่นซิงเหยียนต้องร้องไห้แน่ แต่ที่เขาร้องไม่ใช่เพราะเสียแฟนคลับที่ตั้งใจสนับสนุนเขาไปมากแค่ไหนหรอก เขาร้องเพราะเรื่องวันนี้ทำให้เสียเงินไปเท่าไรต่างหาก น้ำตาจระเข้ของเขา ฉันไม่เชื่อมานานแล้ว]
สุดท้ายน้ำตาจระเข้ก็ยังร่วงลงมาจริง ๆ
จะไม่ร่วงได้ยังไง ดวงตาของเสิ่นซิงเหยียนแดงก่ำจากการร้องไห้แล้ว
เดิมทีเสิ่นซิงเหยียนตั้งใจมาแข่งเพื่อคว้าแชมป์ นึกภาพว่าตัวเองจะดังจากการแข่งขันดาวรุ่งครั้งนี้ แถมยังทำเงินได้มหาศาล
คราวนี้กลับพลาดท่าตกหลุมพราง เสิ่นซิงเหยียนเสียดายเงินของตัวเองแทบแย่
ช่องว่างระหว่างเจียงหนานกับเขา เรียกได้ว่าเหมือนเอาพื้นรองเท้าตบหน้าเขาฉาดใหญ่ แล้วเขาจะทนอยู่ต่อได้ยังไง