เจียงหนานถือที่รองแก้วจักสานไม้ไผ่สีเรียบไว้หน้ากล้อง น้ำเสียงนุ่มนวล เล่าอย่างเนิบช้า
ตรงนี้ควรมีเสียงปรบมือ ถ้าเจียงหนานไม่ได้กำลังไลฟ์อยู่ หยางจิ่งหรานคงเป็นคนเริ่มปรบมือไปแล้ว สิ่งที่เธอพูดดีจนไม่มีภาษาไหนจะบรรยายได้
ท่วงท่าของเธออ่อนโยน แววตาและคิ้วมีรอยยิ้มบาง ๆ ด้านหลังเป็นป่าไผ่อันเงียบสงบ เขียวชอุ่มซ้อนทับกัน คนขับเน้นเสน่ห์ของไผ่ ไผ่ก็ยิ่งขับเน้นท่วงท่าของคน ทั้งหมดเผยให้เห็นความสงบนิ่งและไม่ยึดติดอย่างเป็นธรรมชาติ เปี่ยมด้วยบรรยากาศสงบละเมียดละไมและเหนือสามัญ
เสียงของเธอแผ่วไปกับสายลมเย็นในป่า ค่อย ๆ ลอยเข้าสู่หูของทุกคน
ทั้งบริเวณพลันเงียบกริบ ทุกคนต่างชะงักไปโดยไม่รู้ตัว
ที่รองแก้วจักสานไม้ไผ่สีเรียบซึ่งดูธรรมดาชิ้นนี้ พอผ่านคำพูดของเจียงหนานกลับยกระดับขึ้นในพริบตา ไม่รู้ว่าสูงส่งขึ้นกี่ขั้น
เฉินจื่อเซวียนเงยหน้ามองเจียงหนาน แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
“เป็นที่โปรดปรานของเหล่าบัณฑิตและผู้มีรสนิยม”
“สุนทรียะตะวันออกอันสุขุมละเมียดละไม”
“เส้นยืนเส้นพุ่งสื่อถึงฟ้าดิน กฎเกณฑ์ และความกลมเหลี่ยม”
“หลักการดำเนินชีวิตที่ตรงไปตรงมา”
“วิถีอันยิ่งใหญ่เรียบง่ายที่สุด เรียบง่ายและถ่อมตน”
ทุกถ้อยคำล้วนอบอุ่นสุขุม ทั้งหมดสะท้อนพรสวรรค์และความรู้ความสามารถที่ฝังอยู่ในตัวเจียงหนาน
รากฐานความรู้และบุคลิกเช่นนี้ ไม่มีใครเทียบได้จริง ๆ ไม่มีใครพูดได้ดีกว่าเธออีกแล้ว
คำเหน็บแนมที่เคยดังระงมในช่องแสดงความคิดเห็นค่อย ๆ สงบลงตามเสียงของเจียงหนาน หลังเงียบไปครู่หนึ่ง ข้อความบนหน้าจอก็เริ่มไหลรัว
【พระเจ้า ฉันได้ยินอะไรเนี่ย! ฟังแล้วน้ำตาคลอเลย สตรีมเมอร์มีพรสวรรค์จริง ๆ!】
【สตรีมเมอร์พูดจานุ่มนวลและลึกซึ้ง คำว่าในท้องมีตำราจึงเปล่งราศีออกมานั้นเหมาะสุด ๆ!】