เจียงหนานพาซ่งเฟยเฟยเดินเข้าไปในห้องอาหาร เขาก็ตะลึงไปทันที โคมระย้าคริสตัลเปล่งประกายระยิบระยับ พื้นหินอ่อนเงาวับจนแทบใช้ส่องหน้าได้ ทุกมุมตกแต่งอย่างหรูหราและพิถีพิถัน บรรยากาศของห้องอาหารทั้งกว้างขวาง สง่างาม และโอ่อ่า
แขกที่นั่งอยู่ตามจุดต่าง ๆ แต่งกายเรียบร้อย ภูมิฐานโดดเด่น โถงกว้างใหญ่โปร่งโล่ง
โต๊ะอาหารจัดวางกระจายเป็นสัดส่วน มีมุมตกแต่งสวยงามประดับอยู่เป็นระยะ มองไปทางไหนก็เต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด จนเลือกดูแทบไม่หมด ซ่งเฟยเฟยอดกลืนน้ำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้
เจียงหนานแจ้งชื่อ พนักงานบริการคนหนึ่งก็เดินเข้ามานำทาง ซ่งเฟยเฟยแอบมองเครื่องแบบเนื้อดีที่ตัดเย็บประณีตของอีกฝ่าย ก่อนก้มมองเสื้อผ้าตัวเองแล้วลอบทอดถอนใจ เมืองซ่างจิงเจริญรุ่งเรืองจริง ๆ แม้แต่ชุดของพนักงานบริการยังพิถีพิถันขนาดนี้
พนักงานบริการพาทั้งสองไปยังที่นั่งซึ่งมีทิวทัศน์งดงาม แล้วเชิญให้นั่งลง
โต๊ะอาหารอยู่ติดกับกระจกบานใหญ่จรดพื้น ซ่งเฟยเฟยมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตื่นตาตื่นใจ ทิวทัศน์แบบนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันคึกคักทอดมองได้สุดสายตา เขามองจนละสายตาไม่ลง
พนักงานบริการเดินเข้ามาเลื่อนเก้าอี้ให้ทั้งสองนั่ง ก่อนยื่นแท็บเล็ตให้ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า “เชิญนั่งตามสบายค่ะ อาหารสามารถไปเลือกตักได้เอง หากไม่มีจานที่ถูกใจตรงบริเวณอาหาร ก็สั่งแยกเพิ่มเติมได้ค่ะ”
เจียงหนานรับแท็บเล็ตมาเลื่อนดู พบว่าอาหารทุกจานบนหน้าจอไม่มีราคา จึงถามว่า “สวัสดีค่ะ ที่นี่เป็นบุฟเฟต์หรือเปล่าคะ คิดค่าบริการยังไงเหรอคะ”